article
1.6434047
Vr 23 sept: Het winkeltje aan de Oijenseweg was me eigenlijk nog nooit opgevallen. Wie binnenstapt, waant zich in een kringloopwinkel uit de vorige eeuw. Bij het opengaan van de deur rinkelt een belletje. Even later komt eigenaar Nol van der Heijden tevoorschijn vanuit zijn werkplaats. Wat volgt is een bijzonder verhaal. Een verhaal van een verzamelaar die eigenlijk heel graag kunstenaar had willen zijn.
Stadsportret: ‘Als jij je eigen stront zou kunnen bewaren, dan zou je het doen’
Vr 23 sept: Het winkeltje aan de Oijenseweg was me eigenlijk nog nooit opgevallen. Wie binnenstapt, waant zich in een kringloopwinkel uit de vorige eeuw. Bij het opengaan van de deur rinkelt een belletje. Even later komt eigenaar Nol van der Heijden tevoorschijn vanuit zijn werkplaats. Wat volgt is een bijzonder verhaal. Een verhaal van een verzamelaar die eigenlijk heel graag kunstenaar had willen zijn.
http://www.bd.nl/opinie/blogs/stadsgezicht-oss/stadsportret-als-jij-je-eigen-stront-zou-kunnen-bewaren-dan-zou-je-het-doen-1.6434047
2016-09-23T14:41:00+0000
http://www.bd.nl/polopoly_fs/1.6434796.1474641572!image/image-6434796.JPG
Oss,Stadsgezicht Oss
Stadsgezicht Oss
Home / Opinie / Blogs / Stadsgezicht Oss / Stadsportret: ‘Als jij je eigen stront zou kunnen bewaren, dan zou je het doen’

Stadsportret: ‘Als jij je eigen stront zou kunnen bewaren, dan zou je het doen’

Foto's
1
Reacties
Reageer
    • nol van der heijden
      Titel
      nol van der heijden
      Beschrijving
      Nol van der Heijden met zijn eigen kunstwerk in zijn winkeltje aan de Oijenseweg.
      Fotograaf
    Vr 23 sept: Het winkeltje aan de Oijenseweg was me eigenlijk nog nooit opgevallen. Wie binnenstapt, waant zich in een kringloopwinkel uit de vorige eeuw. Bij het opengaan van de deur rinkelt een belletje. Even later komt eigenaar Nol van der Heijden tevoorschijn vanuit zijn werkplaats. Wat volgt is een bijzonder verhaal. Een verhaal van een verzamelaar die eigenlijk heel graag kunstenaar had willen zijn.

    Door Rachelle Suppers

    Buurtmuseum
    De aanleiding van mijn bezoekje was de opening van het tijdelijke buurtmuseum, dit weekend in de oude Krinkelsoos. Het gebouw dat ook aan de Oijenseweg huist, gaat komende week plat. Op 8 oktober wordt het nieuwe wijkcentrum De Meteoor geopend. Nol van der Heijden is één van de buurtbewoners die een ‘kunstwerk’ heeft afgestaan aan kunstenaar Alex van der Heijden (geen familie), degene die al het werk heeft verzameld voor dit weekend.

    Appel en Heyboer
    Als ik vraag of Nol van der Heijden zelf ook kunst maakt, moet ik meteen mee naar boven, naar zijn ‘huis’. Als jongen was hij graag naar de kunstacademie gegaan, maar dat zat er niet in. „Mijn moeder zat in de bijstand, ik moest maar gaan werken.”

    De overloop, de slaapkamer, woonkamer en nog twee andere kamers zijn behangen met eigen knutselwerken. Kruisbeelden met geld, lampen van gekleurd glas, bewerkte etalagepoppen en ronddraaiende felgekleurde vlakken. Je kunt het zo gek niet bedenken. Overigens hangt er ook een echte Appel tussen en liggen er nog wat zeefdrukken van Anton Heyboer te verstoffen. Verder tientallen bananendozen vol bruikbaar materiaal, tig lijsten, lege canvasdoeken, kookboeken, kunstboeken, glas-in-lood-werken en andere frutsels die ‘hij ooit nog weleens kan gebruiken’. „Mijn moeder zei altijd: als jij je eigen stront zou kunnen bewaren - sorry dat ik het zo zeg - dan zou je het nog doen”, grijnst hij.

    Frankrijk
    De verzamelaar die graag een kunstenaar wil zijn gaat ieder weekend de rommelmarkten af. Op zoek naar bruikbaar materiaal of naar zilver en goud. „Van het geld dat ik daarvoor krijg, kan ik weer nieuwe spullen kopen”, knikt hij. Jarenlang was Van der Heijden bouwvakker, nog later stond hij op de markt in Cuijk en nu is hij, inmiddels 66 jaar en met pensioen, alweer twee jaar terug bij zijn eigen winkeltje. „Maar het levert niks op. Nee, hier moet ik het niet van hebben. Het liefste zou ik naar Frankrijk vertrekken. Natuurlijk neem ik dan wel alles mee. Eenmaal daar heb ik niet meer nodig dan een dak boven mijn hoofd, wat eten en drinken en een werkplaats”, mijmert hij. „Maar ik ben maar alleen. Dat maakt het toch moeilijker. Maar ik zeg nooit nooit.”

    Kan-ik-niet komt sowieso niet voor in het vocabulair van Van der Heijden. „Als ik iets zie, maak ik het na. Glas-in-lood maken, heb ik mezelf ook aangeleerd. Hoe noemen ze dat? Autodidact?”, vertelt hij trots.

    Toch is er nog niemand geweest die zijn kunst wil kopen. „Mensen hebben toch liever het Zigeunermeisje”, verklaart hij het schouderophalend. „Maar ik heb nog zoveel ideeën, ik ga nog wel even door”, lacht hij. En als er geen plek meer is om alles op te slaan? „Ach, ik heb plek genoeg. Je kunt altijd nog stapelen!”

    Ga voor eerdere posts van Stadsgezicht Oss naar bd.nl/stadsgezichtoss.