article
1.4312318
Za 12 apr: Elke zaterdag op Stadsgezicht de rubriek De Stad Van… Aan de hand van een aantal steekwoorden schetst een al dan niet bekende Tilburger zijn of haar beeld van de stad. Vandaag Berny van de Donk, schrijver en actief betrokken bij allerlei ontwikkelingen in de Spoorzone.
De Stad Van... Berny van de Donk
Za 12 apr: Elke zaterdag op Stadsgezicht de rubriek De Stad Van… Aan de hand van een aantal steekwoorden schetst een al dan niet bekende Tilburger zijn of haar beeld van de stad. Vandaag Berny van de Donk, schrijver en actief betrokken bij allerlei ontwikkelingen in de Spoorzone.
http://www.bd.nl/opinie/blogs/stadsgezicht/de-stad-van-berny-van-de-donk-1.4312318
2014-04-12T07:07:00+0000
http://www.bd.nl/polopoly_fs/1.4312098.1397245582!image/image-4312098.jpg
Tilburg,Stadsgezicht Tilburg
Stadsgezicht
Home / Opinie / Blogs / Stadsgezicht / De Stad Van... Berny van de Donk

De Stad Van... Berny van de Donk

Foto's
1
Reacties
Reageer
    • Afbeelding
      Beschrijving
      Berny van de Donk
    Za 12 apr: Elke zaterdag op Stadsgezicht de rubriek De Stad Van… Aan de hand van een aantal steekwoorden schetst een al dan niet bekende Tilburger zijn of haar beeld van de stad. Vandaag Berny van de Donk, schrijver en actief betrokken bij allerlei ontwikkelingen in de Spoorzone.
    Dat van Gend&Loos terrein moet natuurlijk het Central Park van Tilburg worden

    Café
    Het café met de langste bar van Tilburg, maar vooral met de kortste afstand tot mijn voordeur: Lambiek aan het Wilhelminapark is een buurtcafé zoals het hoort te zijn. Geen al te bestudeerde inrichting, laat staan racefietsen boven de toog. En hoogstens per ongeluk een hip jaren ’70 behangetje.
    In de zomer een mooi terras tegenover de bomen van het
    Wilhelminapark, in de winter lokt het bokbier ons naar binnen. En de uitbater wil – als de consumptie enige omvang heeft bereikt – nog weleens op bitterballen trakteren.

    Het Soulcafé onder Talent Square is nog maar ’n paar maanden open. Een echte aanrader, met ook een goede lunchkaart. De bediening bestaat grotendeels uit de internationale bovenburen, dus voor je het weet krijg je bier van een promovendus uit Bolzano. Plus een leuk gesprek over de verschillen tussen die stad en Tilburg. Nu nog af en toe live soulmuziek en je ziet mij er vaker.

    Restaurant
    Een verrijking van culinair en cultureel Tilburg is Raphaël aan het Johan Stekelenburgplein. Hulde dat de kersverse, maatschappelijk betrokken ondernemer de naam heeft ontleend aan de rijke vakbondshistorie van de Spoorzone. Wie via een van de grote deuren de prachtige loods binnengaat komt terecht in een industriële markthal met een grote brasserie, een paar vintage-winkels, een overdekte voedselmarkt, een koffietent à la Buutvrij, en een mega-etalage met wisselende tentoonstellingen van De Pont of het Textielmuseum. Ook is er een kleine theaterzaal waar Fontys bijna dagelijks een  gratis lunchvoorstelling geeft. Het gezamenlijke terras op de draaischijf richt zich volautomatisch op de zon.

    Was het maar alvast waar……U begrijpt dat ik hier wat vooruitloop op de net gestarte selectieprocedure voor de Polygonale Loods. De gemeente – wij met z’n allen dus – zoekt daar een investeerder / horecaondernemer die een concept ontwikkelt dat goed aansluit bij de ontwikkelingen in de Spoorzone: vernieuwend, uniek en aantrekkelijk voor verschillende bezoekers. Dat moet dus niet de eerste de beste partij met een zak geld zijn, daar is deze loods te beeld- en spelbepalend voor.  Al eerder heb ik daar wat over geschreven. En zoals Piet Hein Eek ooit zei: “in deze loods kun je iets krijgen dat mensen uit heel Nederland trekt. Niet te bescheiden zijn dus”.

    Interesse in de Polygonale Loods? Tot 6 juni kunt u zich melden als potentiële uitbater, en dan hebt u nog tot eind augustus om uw plan definitief in te dienen. De twitteraars onder u kunnen de ontwikkelingen rondom deze procedure volgen (of commentaar geven) via #polloods.

    En voor de zekerheid: de verhuizing van McDonalds naar dit glazen stadspaleisje had ik écht alleen maar bedoeld als 1 aprilgrap.

    Snack
    La Toscana aan de Veldhovenring. Italiaanse naam, Koreaanse uitbater, Franse frietjes. Veel internationaler wordt het niet ten noorden van de spoorlijn. Vroeger waarschijnlijk dé plek waar je voor of na een concert in Noorderligt calorieën kon tanken, nu nog steeds prettig druk. Mooie mix van studenten, Telegraaflezende afhalers en op vrijdagavond een paar dinerende Tilburgs gezinnen.

    Kunst
    Via de geweldige wandelingen van l’avventura leerde ik de stad op heel verrassende manieren kennen. Vaak een inspirerende mix van allerlei soorten kunst en cultuur, van buurtjongeren op trommels tot een operazangeres te paard.

    Zal ik het draaiend huis weer eens noemen? Onbemind in Tilburg maar met jaloezie bekeken door niet nader te noemen gebiedsontwikkelaars uit de randstad. De Pont is om de hoek, daar loop ik als het even kan binnen om stil te zitten bij een van mijn favoriete schilderijen. Of ik drink een kop koffie in hun verbluffend mooie tuin

    En in welke stad kun je – dankzij Fontys - voor een paar euro naar professionele circusacts of afstudeerdans gaan kijken? Of lopen er tijdens de avondvierdaagse zoveel prachtige fanfares mee?

    Natuur
    Het Wilhelminapark is een van de oudste parken in de stad en heeft een geweldige collectie bomen. De grote grasvlaktes lenen zich prima voor een picknick of een voetbalwedstrijdje.

    Over vlaktes gesproken. Dat van Gend&Loos terrein moet natuurlijk het Central Park van Tilburg worden. Al hoeven er niet meer wolkenkrabbers te komen, Westpoint volstaat. Maar wel blijvend ruimte voor tijdelijke initiatieven. Kan iemand van de nieuwe coalitie dat besluit alvast lekken naar de pers? De lente dringt nogal de laatste weken.

    Voor de Grote Natuurbeleving ga ik het liefst naar de Loonse en Drunense Duinen. Wonderlijk landschap, waar je met de blik op oneindig enorm kunt (ver)dwalen. Tot je innerlijke kompas je gelukkig altijd net op tijd terecht laat komen op een van de prettige terrassen aan de rand van de  zandbak.

    Mag op de schop
    De betonnen stoeptegel van 30x30: wat zou het prachtig zijn als onze wijk Theresia zich straks – als de tunnel opengaat - aan de stad openbaart als een groene oase. We roepen vaak dat we de stad groener willen hebben. Nou, begin vandaag zou ik zeggen: verwijder een paar van die tegels en begin een geveltuin. En als je toch bezig bent: een achtertuin zonder boom is als een vaas zonder bloemen.

    Het asfalt van de cityring halen we eruit en geven we aan de VVD. Kunnen ze gebruiken om wegen te verbreden (liefst ergens buiten de gemeentegrenzen). Het lijkt mij veiliger om er klinkers neer te leggen. Ik ben helemaal niet tegen die cityring, maar voordat er ’n hoop kalveren verdrinken moeten we eens nadenken over de put. Daan Roosegaarde kan ons vast helpen om straatstenen te ontwerpen die bij te hard rijden vooral ín de auto tot geluidsoverlast leiden.

    Winkel
    Ik ben genetisch besmet door mijn opa wiens adagium was dat je niet moet kopen wat je nodig hebt, maar wat je niet kunt missen. Met zo’n houding komen we die crisis nooit uit, dus winkel ik graag heen en weer tussen Villa de Vier Jaargetijden en Happy Italy. Ik word blij van al die mensen die tegen de economische klippen op beginnen te ondernemen in dat dwaalgebied.
    Ik mis natuurlijk de
    modelbouwwinkel waar de oude eigenaar ouderwets tekeer kon gaan tegen moderniteiten als een pinautomaat. In de Spoorzone begint heel voorzichtig ook zo’n dwaalgebied te ontstaan: Juul op Maat, Vintage Store en Wednesday Whiskey zijn de pioniers. Nog dichter bij huis bezoek ik vaak het Besterdplein. Daar is op woensdag een van de leukste markten van de stad.

    Beste herinnering
    Vanuit Utrecht wilden we midden jaren ’90 terug naar Brabant. In Tilburg huurden we een fiets en dwaalden van ringbaan tot ringbaan door alle wijken rondom het station. Goed verstopt tussen de stadse drukte stuitten we in Theresia toevallig op een idyllisch pleintje. Met stip op één concludeerden we. Maar in een overspannen woningmarkt zou het wel heel gek moeten lopen als een van die ongeveer 20 woningen te koop zou komen, laat staan dat wij er vanuit Utrecht op tijd bij zouden zijn.
    Het plein zag ons blijkbaar zitten, want een half jaar later waren we de trotse bezitters van een prachtige woning. De rust van een dorp op 500 meter van Tilburg
    CS. Een toffe buurt met, heus waar, allemaal leuke mensen. Al twee decennia realiseren wij hier samen de ene beste herinnering na de andere.

    Verdriet
    En wie had twee decennia kunnen vermoeden dat de wereld zo zou veranderen? Natuurlijk, armoede is er altijd geweest, zeker in Tilburg. Maar het doet me pijn dat de voedselbank langzamerhand een niet weg te denken onderdeel van het leven is geworden, een soort systeembank zou je kunnen zeggen. Om misverstanden te voorkomen: het is heel goed dat er mensen zijn die zich zo met hart en ziel willen inzetten voor basale noden. En ik weet zo snel ook niets beters. Toch kan ik moeilijk accepteren dat het zo eeuwig zou moeten blijven.

    Borrelen met
    Die burgemeester Becht schijnt een interessant type te zijn geweest. Zou hij met de hamer van toen en de kennis van nu nog steeds zoveel willen slopen?  Liever nog zou ik een biertje gaan drinken met Gerard van Maasakkers of Guus Meeuwis, om samen een ode aan Tilburg te schrijven.

    Ontspanning
    Op een mistige zondagochtend op de mountainbike langs Koningshoeven, prachtig hoe de twee torens opdoemen boven transparante grondwolken. Dan door naar het verstilde niemandsland tussen Tilburg en de grens.

    Af en  toe op zoek naar iets luidruchtigers. Bijvoorbeeld in Paradox voor het onvolprezen festival Stranger Than Paranoia. Ook verheug ik me enorm op Mundial en sta ik straks tijdens het Gypsy Festival vooraan bij het optreden van Fanfare Ciocărlia

    Eeuwig zonde
    Na de moord op Marietje Kessels kan ik me voorstellen dat de plek besmet is geraakt. Maar om nu als openbare boetedoening zo’n gedrocht als residence de Noordhoekring neer te zetten is tamelijk ernstig. Tegenwoordig zou die kerk toch nooit meer worden gesloopt?

    Al hoorde ik pas dat zelfs de kerk aan de Korvelseweg mogelijk niet het eeuwige leven heeft. Onbestaanbaar in een stad als Tilburg. Overigens is de Noordhoekbesmetting recent overgeslagen naar dat foeilelijke gebouw in aanbouw tegenover de brandweerkazerne. ‘Passend in straatbeeld’ schrijft de architect. Ja, zo lust ik er nog wel een paar. Misschien kan de cameraploeg van Smeris er nog een spannend shot van maken, op een doordeweekse dag zal het pijn blijven doen aan mijn ogen.

    Tilburg
    Of het uniek is weet ik niet, maar in deze stad kun je – als je wat wilt – vrij eenvoudig de juiste mix van mensen vinden die met je meedenken en meedoen. Niet alles lukt, we maken fouten, maar er komt ook enorm veel goeds tot stand. De lijnen naar de notabelen zijn kort, en de bestuurders hebben weinig kapsones. Het schijnt dat ieder mens slechts 6 handdrukken is verwijderd van Obama, hier in Tilburg heb je het soms niet eens door dat je met een boven-ons-gestelde hebt staan praten.

    Ik ben gehecht geraakt aan de continue onvoorspelbaarheid van het fijnmazige stratenpatroon in Tilburg. Zeker binnen de ringbanen kun je nog steeds verrassend verdwalen tussen de linten. Als je er een tijdje woont denk je zeker te weten wat de kortste weg is. Tot je de buurman spreekt. Gelukkig hebben we Westpoint, Stadsheer en Interpolis die bij twijfel als Grote Vriendelijke Reuzen de weg wijzen.

    En architectuur? Een tijdje terug typeerde iemand – ik dacht een wethouder - Tilburg als een stad waar je niet direct aan verknocht raakt. Eerder “een liefde op het tweede gezicht”. Nu is dat ook de titel van een commerciële datingshow waarin SBS6 mensen met een zichtbaar ernstige handicap helpt bij hun zoektocht naar een levenspartner (onzichtbare handicaps zijn slecht voor de kijkcijfers). Die vergelijking lijkt dus wat ongelukkig? In Amerika hebben ze een optimistischer term voor lichamelijk gehandicapten: zo iemand is physically challenged.  
    Een betere, op de toekomst gerichte titel voor Tilburg kan ik niet bedenken. Uitgedaagd worden door je fysieke beperkingen. Gelukkig pakken we die handschoen steeds beter op: kwalitatief hoge precisie-architectuur van lokale architecten doet wonderen voor een stad als Tilburg.
    Peerke Donders zou er trots op zijn.