article
1.6676618
Za 26 nov: In rubriek De Stad Van… schetst een Tilburger aan de hand van een aantal steekwoorden zijn of haar beeld van de stad. Vandaag: Paul van Est, hij woont al ruim 27 jaar in Tilburg. Van Est was vooral actief op de gebieden Natuur en Milieu (Festival Mundial, Brabantse Milieufederatie, Milieucafé, Duurzaam Tilburg, Stichting Stadsbomen, Fietsforum) en cultuur (Hall of Fame, Kubila’s).
De Stad Van... Paul van Est
Za 26 nov: In rubriek De Stad Van… schetst een Tilburger aan de hand van een aantal steekwoorden zijn of haar beeld van de stad. Vandaag: Paul van Est, hij woont al ruim 27 jaar in Tilburg. Van Est was vooral actief op de gebieden Natuur en Milieu (Festival Mundial, Brabantse Milieufederatie, Milieucafé, Duurzaam Tilburg, Stichting Stadsbomen, Fietsforum) en cultuur (Hall of Fame, Kubila’s).
http://www.bd.nl/opinie/blogs/stadsgezicht/de-stad-van-paul-van-est-1.6676618
2016-11-26T10:05:00+0000
http://www.bd.nl/polopoly_fs/1.6679946.1480408176!image/image-6679946.png
Tilburg,Stadsgezicht Tilburg
Stadsgezicht
Home / Opinie / Blogs / Stadsgezicht / De Stad Van... Paul van Est

De Stad Van... Paul van Est

Foto's
1
Reacties
Reageer
    • Afbeelding
      Beschrijving
      Paul van Est. Foto Diana Kloster
    Za 26 nov: In rubriek De Stad Van… schetst een Tilburger aan de hand van een aantal steekwoorden zijn of haar beeld van de stad. Vandaag: Paul van Est, hij woont al ruim 27 jaar in Tilburg. Van Est was vooral actief op de gebieden Natuur en Milieu (Festival Mundial, Brabantse Milieufederatie, Milieucafé, Duurzaam Tilburg, Stichting Stadsbomen, Fietsforum) en cultuur (Hall of Fame, Kubila’s).
    De groeikrampen van Tilburg, big city-to-be, maken me bij tijd en wijle treurig, maar horen erbij

    Café 
    Minder en minder. Vroeger vooral Extase, de Spoel, Swinge bij Dinge, Marijnen en ook al snel Weemoed, veel later pas Kafee ‘t Buitenbeentje. In 2000 opende Cul de Sac: daar had ik als het ware op gewacht. Korte Heuvel was altijd dé plek, tot ik Hall of Fame leerde kennen eind 2004. Nu, 12 jaar later, zitten we in het hart van de stad (een hart heeft 2 kamers). Nog steeds bij tijd en wijle ongelooflijk.

    Restaurant
    Soms, is altijd zo geweest. Faja Lobi of Happy Italy met vriendin en kinderen, Sarban met haar alleen. Herinneringen aan mijn fietsreis naar Azië in 2011 doemen dan op. Ook die ervaring is soms als een nooit gebeurde droom. Gun ik éénieder die het lef ervoor heeft. Als je kunt gaan, gá! En neem het heerlijke eten (én het laatste kruimeltje koek op de zware klim) op de koop toe.

    Snack
    Mwah. Heel soms een frietje speciaal.

    Kunst
    Ja! Dol op kunstenmakers. In de jaren 90 woonde ik in een studentenhuis met op een gegeven moment 5 danseressen, een schrijver en een fotograaf. En ik dan. Theaters, kleine locaties, 013, kroegoptredens, optredens op locatie: daarvan snack ik veel, liefst van meerdere walletjes. Tilburgers met de visie: “in dat draaiend huis kun je niet wonen”, daaraan heb ik twee broertjes dood. Overigens heb ik alleen drie zussen. Zet er een draaiende boom bij die rond zijn as draait, voor mijn part een Linde, graag zelfs! Dan kan hij vast wennen aan het drukke verkeer op de Heuvel. Zelf houd ik vooral erg van eigenzinnige makers in de luwte, op de marginale broedplekken (oude Hall, NS 16, Kunstmaan, Vuurvogel, Bouwplaats, Duvelhok vroeger), liefst zelfs totaal onzichtbaar qua maakproces of zelfs uitingsvorm. Of word ik nu te filosofisch / metafysisch? Ook de straatgedichten van diverse Tilburgse poëten vind ik tof.

    BKKC mag van mij vandaag nog opgedoekt worden. Hun directeur is dan welkom als vrijwilliger bij de Hall of Fame. Met behoud van uitkering natuurlijk. Kan hij ervaring opdoen met hoe je kunstenaars in de dop werkelijk stimuleert. Ook ben ik nogal kritisch op de gemeentehouding op kunstgebied: de boel denken te moeten bepalen en daarmee soms precies het klimaat verziekend, dat de kunstscene tot bloei kan doen komen. Cultuurmakelaars aanstellen, tenenkrommende citymarketing, promoting the leisure atmosphere... Bepalen is totaal niet nodig, humus creëren, stimuleren wat al gebeurt des te meer. Mede daarom is wat we met Hall of Fame in Tilly bereikt hebben nog steeds bij tijd en wijle ongelooflijk voor mij. En deels ook nog eens dankzij de gemeente, met voor mij Jan Hamming en Marieke Moorman voorop.

    Natuur
    Ook beroepsmatig een grote interesse. Sinds kort ben ik zelfstandig hovenier en adviseur. Er wordt volgens mij door velen zwaar onderschat hoe goed de gemeente Tilburg bezig is op groengebied. Vele bomen sneuvelen in de stad voor herinrichting, vervanging van rioleringen en andere zaken, dat doet vaak pijn. Het Groene Maloverleg voor de groene gebieden rond de stad, dat Tilburg jarenlang heeft gekend, is echter uniek in Nederland bij mijn weten. Stadsbos013 is er een logisch en veelbelovend uitvloeisel van. Verder hebben we hier de Brabantse Milieufederatie, het Natuurmuseum, het Europees Centrum voor Natuurbescherming, het Milieucafé. Tilburg kan zich op dit vlak wel veel beter profileren, vooral naar haar eigen burgers toe.

    Op de schop
    BKKC mag op de schopstoel van me: de provincie toont in mijn ogen nog minder cultuurvisie dan de gemeente Tilburg zelf. Jammerlijk. Qua gebouwen: ach ja, we zijn onderhand wel uitgesloopt toch? Als het dan toch moet: een keer de doorbraak Centrum-Piushaven maken dan, over een jaar of 20. En zo groen én blauw terug de binnenstad in brengen. Dwars door waar Koningswei had mogen blijven staan van mij. Maak er een wei aan het water van of zo. Aan de Koningshaven. Reuzenrad op de kop van de haven juli 2036, de wildwaterbaan eindigend bij Partycentrum de Albatros...

    Winkel
    Sounds Tilburg, Livius/Zevensprong, La Poubelle, dat is het wel zo’n beetje. De biologische markt op zaterdag, dat dan weer wel. En de fietsenzaak, daar kom ik ook nog weleens. Nieuwe meubels koop ik bijvoorbeeld nooit, design kan en wil ik niet betalen.

    Beste herinnering
    Zijn er twee: Ten eerste toch Festival Mundial, ondanks de mindere ervaringen die ik daar ook had. In 1994 leren kennen, toen ik een onderzoekje schreef voor het Afvalteam daar. Via Mundial heb ik daarop Tilburg leren kennen. Daarvoor las ik Volkskrant en VN en pendelde ik tussen studentenkroeg, –huis en -school (UvT). Mooi ook, dat Mundial nu overbuur van Hall of Fame is en tijdens het festival met ons samenwerkt. En ten tweede het kersbomenavontuur in december 2004. Ik woonde in een tuin achter de Nieuwlandstraat, waar ik voor de huurder van de winkel niet gewenst was. Toen heb ik met mijn vader en mijn beste vriend een kerstbomenbos gebouwd achter de winkel waar nu Pleiade zit, onder een prachtige monumentale rode beuk. Met bomen van de reeds overleden handelaar Cools uit de Hasselt. Hij noemde ons Opa en de Boswachters: “Dè maokte gij nôot mir meej!”

    Verdriet
    De groeikrampen van Tilburg, big city-to-be, maken me bij tijd en wijle treurig, maar horen erbij. De vreugde overheerst echter: Korvelseweg en Besterdring: het is nèt, of je in een echte grote stad bent. Ook alle culturele ondernemers die het ene na het andere idee verwezenlijken, de winkels in de binnenstad, bij tijd en wijle de atmosfeer zelfs zijn richtingaanwijzers. We zijn er al natuurlijk, maar ook: we komen er wel.

    Borrelen met...
    Dirk van Liere. Plotseling overleden in 2014. Hem leren kennen op Mundial 1994 en als mijn Tilburgse vader gaan beschouwen. Destijds woonde ik in Moergestel en kón ik niet naar zijn afscheid. Té ingrijpend en bovenop het wegvallen binnen enkele maanden van Gido van den Berg, jonge belofte, en Henk Kuiper, oude activist.

    Ontspanning
    Ik kom er bijna weer aan toe. Enerverend jaartje, 2016. Kniebreuk, baan kwijt, eigen bedrijf opgestart, me weer in het natuurwereldje begeven, de liefde van mijn leven ontmoeten (naar we beiden hopen), mijn oud-huisgenoot een schop na geven richting Gent: het is me het jaartje wel. Na 1 december, als The Rexit eindelijk uitverkocht is, hoop ik een beetje bij te komen, zodat ik de verhuizing naar “over de berg” (zo noemen de kinderen van mijn vriendin het viaduct bij Stappechloor over de A58) rustig kan klaren.

    Eeuwig zonde
    Ik volg Jan Kinds: het Pieter Vreedeplein. Is naast het spoor ook nog een extra barrière tussen het winkelcentrum en de spoorzone. Slecht gemeentebeleid op zijn top, het zou een warm plein met Spaanse allure worden. Ook mooi: voor tig duizend euro de fietsers te waarschuwen met stickers op de grond, dat er wandelaars oversteken. De fietsers hebben voorrang, de wandelaars keuvelen of kijken op hun telefoon, díe zien het niet daar. Destijds gaf ik advies in de raadscommissie Fysiek namens Fietsforum Tilburg: leg een verdiept fietspad aan met glas erover. “Zand erover”, dachten ze hier weer eens. Nu staan er fietsen pontificaal op het plein achter dranghekken met een bord erbij, dat bedoeld is voor snelwegen, als de havenborden voor een zeehaven destijds bij de Piushaven. Met als tiltel “Tilburg, zand erover” maakten Leonard & Jeroen nog eens een Oostblokfilm over Chillburg. Daar past dit plein prima in, zomer of winter. Wat moest je als gemeentebestuur ook met prachtige oude kinderkopjes en tientallen, zo niet honderden mooie oude bomen middenin de stad?

    Tilburg
    Dochter aller dorpen bedacht ik me, toen ik in 1998 voor mijn studie een half jaar in Praag, moeder aller steden, woonde. Kleine meisjes worden groot.

    (Naschrift: De Kubila’s presenteren een afscheidscadeautje aan hun grondlegger René van Densen (‘78), die in augustus naar Gent vertrok: het boek “Rexit, Kutbinnenlander gaat over de grens”. Op de avond van de boekpresentatie (evenals het boek bedacht en georganiseerd door Paul), op donderdag 1 december in Kunstmaan, treedt een groot aantal Tilburgse artiesten op. Naar verwachting is het boek reeds voor de presentatie uitverkocht.)