article
1.6672971
Woe 23 nov: Ik merkte het voor het eerst op toen ik student was. Was het toevallig ook in die Tilburgse kroeg. Kwam het even vragen of ik het daar wel leuk vond. Of ik misschien niet te oud was om daar te zijn. Toen al liet het me licht twijfelen. Lang deed ik in een kroeg alsof het er niet was. Trok ik me er niks van aan en feestte ik door. Altijd ging het dan wel weer weg.
Gastblog: Dolende stapdertiger
Woe 23 nov: Ik merkte het voor het eerst op toen ik student was. Was het toevallig ook in die Tilburgse kroeg. Kwam het even vragen of ik het daar wel leuk vond. Of ik misschien niet te oud was om daar te zijn. Toen al liet het me licht twijfelen. Lang deed ik in een kroeg alsof het er niet was. Trok ik me er niks van aan en feestte ik door. Altijd ging het dan wel weer weg.
http://www.bd.nl/opinie/blogs/stadsgezicht/gastblog-dolende-stapdertiger-1.6672971
2016-11-23T18:28:00+0000
http://www.bd.nl/polopoly_fs/1.6673125.1479917742!image/image-6673125.jpg
Tilburg,Stadsgezicht Tilburg
Stadsgezicht
Home / Opinie / Blogs / Stadsgezicht / Gastblog: Dolende stapdertiger

Gastblog: Dolende stapdertiger

Foto's
1
Reacties
Reageer
    • Afbeelding
      Beschrijving
      'Dolende' stappers (na een feestje) bij de Korte Heuvel. Foto Jan van Eijndhoven
    Woe 23 nov: Ik merkte het voor het eerst op toen ik student was. Was het toevallig ook in die Tilburgse kroeg. Kwam het even vragen of ik het daar wel leuk vond. Of ik misschien niet te oud was om daar te zijn. Toen al liet het me licht twijfelen. Lang deed ik in een kroeg alsof het er niet was. Trok ik me er niks van aan en feestte ik door. Altijd ging het dan wel weer weg.
    En dan sta ik buiten. Met het dertigersdilemma in mijn hoofd.

    door gastblogger Dion van Meel

    Maar sinds ik dertig ben, gaat het niet meer weg. Sinds ik dertig ben, zit het ieder weekend in mijn hoofd en stelt het me vragen. Al twee jaar gaat het ieder weekend mee op stap in Tilburg en ik kom er niet vanaf.

    Soms verlang ik terug naar die tijd waarin het nog niet in mijn hoofd zat. De tijd waarin het die irritante vragen nog niet stelde, omdat het op die leeftijd nog niet uitmaakte naar welke kroeg ik ging met mijn vrienden. Alle kroegen waren namelijk goed.

    Begonnen we vroeg in de avond bij Brandpunt, op zoek naar hockeymeisjes. Of draaiden we aan een radje bij de Boekanier, op zoek naar gratis bier. Als het daarna bij café Philip nog niet druk genoeg was - of onze blauwe munten waren op - was overbuurman Clochard een goed alternatief; daar was de ruimte kleiner, dus leek het drukker. Vervolgens sloten we af in Studio, Polly of Philip.
    Of we gingen terug naar Brandpunt. Om te kijken of dat ene hockeymeisje er nog was. Of dat ze me had laten sticken voor een natnek. Aan het einde van zo’n avond hoefden we ons hoogstens af te vragen of we een Turkse pizza wilden of tóch een broodje frikadel.

    Maar sinds het in mijn hoofd zit, ben ik in geen enkele kroeg meer tevreden en vind ik het altijd moeilijk om me te vermaken in de binnenstad van Tilburg. Sinds ik in Brandpunt mijn hockeymeisje heb gevonden, dus daar gelukkig nooit meer hoef te komen, laat het me in iedere andere kroeg in de binnenstad twijfelen of ik daar als dertiger wel hoor. Of ik niet te oud ben voor die kroeg.

    In Polly Magoo hoor ik het door de harde muziek heen schreeuwen dat hier niet meer mijn mensen komen. Als ik bij Studio binnenloop, laat het me denken dat ik niet meer pas tussen al die hippe jonge mensen. En als ik om 2 uur ’s nachts nog even bij buurman Stoffel wil hangen aan de bar om het uit mijn hoofd te zetten, ben ik te laat en zit de deur al op het nachtslot.

    En dan sta ik buiten. Met het dertigersdilemma in mijn hoofd.

    Me af te vragen waar ik als stapdertiger heen kan in Tilburg. Want in de rest van de cafés aan het Piusplein, de Heuvel en de Korte Heuvel stikt het van de pubers en jongeren. Het zijn cafés waar ik volgens het dertigersdilemma al te oud voor ben. En daar heeft het gelijk in. Ik ben namelijk geen puber meer. Maar ik ben óók geen student meer. En ik wil óók niet iedere week alleen maar speciaal bier drinken in de nieuwigheid van Taphuys en Bakker.

    Wat wil ik dan wél? Ik denk aan een oude, bourgondische, Tilburgse kroeg die altijd druk is, met mensen van mijn leeftijd. Een kroeg waar ik om half elf ‘s avond naar binnen kan springen met mijn haar in de plooi en om vier uur ’s nachts naar buiten kan rollen met mijn ogen op half elf. Een kroeg waar ik kan kletsen en dansen tegelijk of zwijgend kan hangen tegen een bar, terwijl het constant druk blijft. Een kroeg zoals de Bruine Pij in Breda of De Groene Vlinder in de Amsterdamse Pijp. Maar dan in Tilburg.

    Misschien zoek ik naar een Tilburgs café dat er niet is. Maar het kan ook aan mij liggen. En aan mijn leeftijd. Iedere dag dool ik als dertiger door een wereld die doordrenkt is van keuzemogelijkheden en denk ik na over de perfecte baan in Tilburg, het perfecte Tilburgse huis, een gezond eetpatroon zonder chiazaden en over Tilburgs geluk.

    Tot het weekend is.
    Dan dool ik door de Tilburgse binnenstad. Op zoek naar mijn perfecte Tilburgse dertigerskroeg.