article
1.4072210
Di 29 okt: Het stormt buiten. Gelukkig is het maar een klein eindje van m’n woning naar de Urban Oaziz. Dit is een soort ZZP-verzamelplek (en nog véél meer) in de Spoorzone waar ik tegenwoordig vaak land om in alle rust te werken.
Poelsiaans pleidooi voor hemels vredige Spoorzone
Di 29 okt: Het stormt buiten. Gelukkig is het maar een klein eindje van m’n woning naar de Urban Oaziz. Dit is een soort ZZP-verzamelplek (en nog véél meer) in de Spoorzone waar ik tegenwoordig vaak land om in alle rust te werken.
http://www.bd.nl/opinie/blogs/stadsgezicht/poelsiaans-pleidooi-voor-hemels-vredige-spoorzone-1.4072210
2013-10-29T11:40:00+0000
http://www.bd.nl/polopoly_fs/1.4072296.1383039332!image/image-4072296.jpg
Tilburg,Stadsgezicht Tilburg,Quiet 500
Stadsgezicht
Home / Opinie / Blogs / Stadsgezicht / Poelsiaans pleidooi voor hemels vredige Spoorzone

Poelsiaans pleidooi voor hemels vredige Spoorzone

Foto's
2
Reacties
Reageer
    • Afbeelding
      Beschrijving
      Yoga
    • Afbeelding
      Beschrijving
      Tankman
    Di 29 okt: Het stormt buiten. Gelukkig is het maar een klein eindje van m’n woning naar de Urban Oaziz. Dit is een soort ZZP-verzamelplek (en nog véél meer) in de Spoorzone waar ik tegenwoordig vaak land om in alle rust te werken.
    De Koepelhal als Sixtijnse Kapel, met plafondschildering van Jeroen de Leijer

    door gastblogger Berny van de Donk

    Mooie locatie, uitzicht op het spoor, met leuke soort-van-collega’s. Als bonus rust huishond Max af en toe uit op je voeten. En het is er windstil.

    Moet alleen de Brokxlaan oversteken, het enige serieuze obstakel tussen mijn 30-km zone en die bureaustoel. Tot nu toe is dat niet heel ingewikkeld: een pionierende ondernemer in de Spoorzone heeft smachtend auto’s zitten tellen. Tot nu toe 2 per minuut. Nog niet echt voldoende om erg veel werk van je etalage te gaan maken. Maar ‘be careful what you wish for’: over ‘n aantal maanden zou het best eens meer dan prettig druk kunnen zijn op deze nieuwe route.

    Want die laan is breder dan ik dacht. In mijn achterhoofd herinner ik me wat er in de plannen stond. Driebaans en veel groen. Dat groen komt er vast nog wel, dat driebaans is denk ik netto gecommuniceerd (vakjargon voor eufemistisch taalgebruik). Bruto kent de Brokxlaan nogal wat af- en opritten, voorsorteerstroken en verdrijvingsvlakken.
    En komt zo minstens uit op een baangemiddelde van 4,5. Het gerucht gaat dan ook dat Eindhoven Airport de Brokxlaan in tijden van nood had willen gebruiken als extra landingsbaan. Maar dat Noordanus daar eigenhandig een stokje voor stak en een bocht ter hoogte van het nieuwe stationsplein tekende. Een beetje Boeing kan die slinger niet maken.

    Het brainstormt binnen mijn hoofd als ik aan dat stationsplein denk. Komt door de bottom-up actie die is gelanceerd om daar het Gerrit Poels Plein van te maken. De Tilburgse variant van het Plein van de Hemelse Vrede. Jammer voor oud-burgemeester Johan Stekelenburg, want hij was na Brokx eigenlijk aan de beurt voor zo’n eerbetoon (bovendien zijn er van hem géén medailles te koop). Poels zelf lijkt het allemaal prima te vinden.
    Een standbeeld was teveel eer (want duur), een plein kan. Dat ligt daar straks toch maar te liggen, en eet geen brood. Mooi om de verpersoonlijking van de Quiet500, de ongekroonde biechtvader van menig bijstandstrekker zo te eren. Naamgeving en zingeving op één straatnaambord. Kan het beter? En goedkoper wordt het niet.

    Het waait stevig door in mijn hoofd. Er flitst zomaar een visie op gebiedsontwikkeling in de Spoorzone voorbij. Waarom laten we ons niet inspireren door zingeving, filosofie, betekenisvol leven en trendy aanverwanten. Beetje verstilling op z’n tijd kan geen kwaad. Quiet013 dus, desnoods #quiet013. Veel hipper wordt het niet.

    Windkracht 10.  Mijn hoofd verzint dat de Brokxlaan een fysieke vertaling is van ‘leven in de breedte’, een Leitmotiv in het werk van A.F.Th. van der Heijden. De les die het asfalt ons dan leert is de volgende: omdat je je leven nu eenmaal niet langer kunt maken, kun je het leven waardevoller maken door ieder moment uit te diepen. Kijk, zo steek je straks toch wat nadenkender de straat over.

    De Koepelhal als Sixtijnse Kapel. Nog zo’n windvlaag. Ik acht Jeroen de Leijer in staat om daar een inspirerende plafondschildering te maken. Stemt tot nadenken tijdens het Oktoberfest.

    Windkracht 12 inmiddels. Door naar de Locomotiefhal. Han Peekel bedenkt de formats waar je bij staat, en voor je het weet kunnen we op onze vrije dag naar het inspiratiepark ‘Mijn HierEnNu Werkt’. Orkaankracht: de Polygonale Loods een Crystal Cathedral, van Gend&Loos een stadscamping  vol yurts. Gek word ik ervan.

    In het oog van mijn orkaan wordt het pas stil. Het doet me denken aan de draaischijf bij diezelfde Polygonale Loods. Dé plek om het morele kompas uit de afscheidsspeech van Marieke Moorman een blijvende plek te geven. Anders moet ze wachten tot ze pas ergens in 2025 een compleet plein in Bernheze krijgt. Want dáár is ze nu burgemeester en hier was ze – ondanks haar vele goede werken – nét geen Pater Poels. Ter verdere overdenking stel ik dan voor om dat ronde gat onder die draaibrug naar eigen keuze de jij-bak of de slangenkuil te noemen.

    Ik kijk uit het raam. In de echte wereld stormt het nog steeds. Een goederentrein vol legertanks overstemt met gemak de razende wind. De Dolle Dwaze Dagen van Defensie zijn begonnen? Zo’n rollende parade vormt straks een schrijnend contrast met het hemels vredige Gerrit Poels plein (zie foto 2).

    Opgetild door zoveel inspiratie in Quiet013 ga ik dan met twee plastic zakjes op de rails staan. En blaas zachtjes terug. Adem in, adem uit.