article
1.6690017
Di 29 nov: Hij mist ze, zijn duifjes aan de Heuvel. Drie jaar geleden raakte Dirk van Leeuwarden door een botinfectie en allerlei complicaties zijn been kwijt. Deze dagen speelt het zittende bestaan hem parten: de aderen slibden dicht, hij moest gedotterd worden.
Stadsportret: Duivenman Dirk
Di 29 nov: Hij mist ze, zijn duifjes aan de Heuvel. Drie jaar geleden raakte Dirk van Leeuwarden door een botinfectie en allerlei complicaties zijn been kwijt. Deze dagen speelt het zittende bestaan hem parten: de aderen slibden dicht, hij moest gedotterd worden.
http://www.bd.nl/opinie/blogs/stadsgezicht/stadsportret-duivenman-dirk-1.6690017
2016-11-29T09:44:00+0000
http://www.bd.nl/polopoly_fs/1.6690024.1480408845!image/image-6690024.jpg
Tilburg,Stadsgezicht Tilburg
Stadsgezicht
Home / Opinie / Blogs / Stadsgezicht / Stadsportret: Duivenman Dirk

Stadsportret: Duivenman Dirk

Foto's
1
Reacties
Reageer
    • Afbeelding
      Beschrijving
      Dirk van Leeuwarden voert zijn duifjes. Foto Jan van Eijndhoven
    Di 29 nov: Hij mist ze, zijn duifjes aan de Heuvel. Drie jaar geleden raakte Dirk van Leeuwarden door een botinfectie en allerlei complicaties zijn been kwijt. Deze dagen speelt het zittende bestaan hem parten: de aderen slibden dicht, hij moest gedotterd worden.
    Op de leerschool van het leven kan niemand je voorbereiden

    door Bas Vermeer

    En dus laat Van Leeuwarden even verstek gaan op de Heuvel, waar hij al een jaar of tien 's ochtends de duiven voert. Zijn gezicht maakt deel uit van het vertrouwde straatbeeld.

    Het voeren is een taak die hij, niet officieel, maar zo loopt het leven soms, rond 2000 overnam van Corke het Duivenvrouwke. Zij 'zorgde' bijna een halve eeuw voor het grijze gevogelte.

    "Ze redden zich deze dagen wel hoor", zegt Van Leeuwarden. "Duiven eten alles. De winter is vooral hard voor vogels als meesjes en sijsjes, die slinken tot een derde van hun gewicht. Maar die zie je niet vaak in de stad, wel in m'n tuintje."

    Monter
    Voor iemand die wéér op tegenslagen is gestuit, klinkt Van Leeuwarden opvallend monter. Krachtig ook, net als zijn accent: het Amsterdams, hij is geboren en getogen Amsterdammer.

    "Ouderdom komt met gebreken", zegt-ie. Met een lach: "Nou die gebreken dienen zich in rap tempo aan. Ik moet ermee leven, maar wennen doet het niet." Hij is 66, net als 'Route 66'. "Get your kicks on route 66."

    Zijn levenswandel was er eentje van de 'kicks', ten overvloede soms. Hij werkte als doodgraver in Amsterdam, was muzikant zonder band, techneut bij een communistisch radiostation in Italië. Het leven droeg hem ver, maar de vrije jongen maakte flinke uitglijders. Acht maanden was de duivenman dakloos, in zijn Amsterdamse periode.

    Reddingboei
    Of-ie verslaafd was? En waar dan aan? "Aan veel van alles", klinkt het omfloerst. Hij was 'gek op een biertje', en heroïne was er ook. Dat nam hij als hij zich onrustig voelde. "Na de dood van mijn moeder wilde ik weer een shotje nemen, ook al hield ik er altijd dagenlang het gevoel van een uitgeknepen dweil aan over." 

    Hij nam die dag niet en nooit meer: bij een stalletje vond hij een tweedehands boek. Uw bioritme, met per dag de voorspellingen over zijn geestelijke en lichamelijke toestand. Hij werd er rustig van. Van Leeuwarden toont het boek, het ligt teder in zijn handen. 'n Reddingsboei van papier. "Ik ben ook met astrologie bezig. Hoe de maan invloed heeft op eb en vloed, op de emoties van mensen."

    Rustiger
    Zijn leven is in Tilburg - hij woont hier nu ruim een decennium - in rustiger vaarwater geraakt. Na een bezoek aan Brabant ruilde hij zijn Amsterdamse woning voor een Tilburgse. Hij was klaar met 'die veel te chaotische stad'. Of hij spijt van zijn levenswandel heeft? "Ach, je kunt denken 'was het maar anders gelopen', maar op de leerschool van het leven kan niemand je voorbereiden."

    Niet alleen het bioritme-boek, maar ook vogels geven hem rust. Hij houdt een kip in de buurt van zijn woning. En de duiven wil Van Leeuwarden - zodra hij is hersteld - weer bezoeken. Ze zijn voorspelbaar, dat is een groot goed. Altijd om 10.00 uur stond hij met een zak graanvoer klaar. Die keer dat de klok een uur versprong, verschenen 'zijn' 50 vogels pas op het oude tijdstip. "Ze hebben een sterke biologische klok."

    Vliegende ratten?
    Met het voeren wil de 'duivenman' leven naar de Heuvel brengen. Toen Van Leeuwarden nog twee benen had, hielp hij de vogels ook: door stukjes plastic weg te halen die verstrikt waren. En ook al is-ie een goede prater, hij maakt makkelijker contact met dieren dan met mensen. Al kan hij het wel goed vinden met moeders en kinderen. Hij wil een voorbeeld zijn, van hoe mensen met dieren om zouden moeten gaan.

    Bij het horen van de term 'vliegende ratten' - zoals duiven soms worden omschreven - kijkt Van Leeuwarden misprijzend. "Het is de natuur. Wat leeft, leeft. En als ze geen voedsel krijgen deze winterse dagen, eten ze stront."

    Van Leeuwarden hoopt snel terug te keren op de Heuvel. Ook omdat-ie een jongen van de straat is, geen binnenzitter. Hij heeft goede hoop. "Kijk hier", zegt hij bij het openslaan van 'Uw bioritme'. "Ik zit op de stijgende lijn, dat voel ik ook zo." Iets verderop raken de lijnen een dieptepunt. "Het is te hopen dat ik daar niet doodga."

    Hij glimlacht. "Zo weet ik in ieder geval dat ik me die dag weer schrap moet zetten."