article
1.4990772
Do 11 juni: Meer dan veertig jaar lang, voor sommige families al drie generaties de huisarts. Hans Hilbink – door patiënten omschreven als ‘deel van de familie’ en ‘beste vriend' – neemt op 69-jarige leeftijd vanwege een hersentumor afscheid van zijn praktijk.
Stadsportret: Huisarts Hilbink, held van het St. Annaplein
Do 11 juni: Meer dan veertig jaar lang, voor sommige families al drie generaties de huisarts. Hans Hilbink – door patiënten omschreven als ‘deel van de familie’ en ‘beste vriend' – neemt op 69-jarige leeftijd vanwege een hersentumor afscheid van zijn praktijk.
http://www.bd.nl/opinie/blogs/stadsgezicht/stadsportret-huisarts-hilbink-held-van-het-st-annaplein-1.4990772
2015-06-11T08:42:00+0000
http://www.bd.nl/polopoly_fs/1.4992218.1434011203!image/image-4992218.JPG
Tilburg,Stadsgezicht Tilburg
Stadsgezicht
Home / Opinie / Blogs / Stadsgezicht / Stadsportret: Huisarts Hilbink, held van het St. Annaplein

Stadsportret: Huisarts Hilbink, held van het St. Annaplein

Foto's
1
Reacties
Reageer
    • Afbeelding
      Beschrijving
      Hans Hilbink aan het Sint Annaplein. Foto Marie Thérèse Kierkels./BeeldWerkt
    Do 11 juni: Meer dan veertig jaar lang, voor sommige families al drie generaties de huisarts. Hans Hilbink – door patiënten omschreven als ‘deel van de familie’ en ‘beste vriend' – neemt op 69-jarige leeftijd vanwege een hersentumor afscheid van zijn praktijk.
    Nu ik zo zit te ouwehoeren gaat het goed hoor

    door Bas Vermeer

    Hij baalt, de man die met een vermoeid lichaam maar intelligente pretoogjes aan de tafel in de woning aan het St. Annaplein zit. In de buurt waar hij ook zijn praktijk had. Met op het hoogtepunt 4.000 patiënten en nu een forse 2.600, meer dan de norm toelaat.
    Per 1 juli gaat de praktijk over naar Daniella Kuijpers. „In goede handen”, zegt Hilbink. Maar was het niet door die ‘verdomde hersentumor’ dan had hij er zelf gestaan.

    Amsterdam
    Het vak is flink veranderd, stelt hij, maar ten goede. „Iedereen klaagt over de administratieve last, de bureaucratie, en dat is ook wel zo. Je moet álles opschrijven. Als jij zegt ‘ik heb keelpijn, kijk eens even’ en ik zeg ‘valt wel mee, ga maar naar huis’, moet ik dat wel secuur noteren en een tarief indienen bij de zorg. Terwijl ik vroeger in zo’n keel keek en ‘wegwezen’ zei."

    Maar de zorg is zoveel beter geworden, stelt hij. "Als je vroeger buikpijn had, was het ‘och, wat vervelend voor je’. Nu doe je een echo en kom je er toch een beetje achter. Het is prijziger, maar beter. Niet alleen de huisartsengeneeskunde. Ik ben nu in het ziekenhuis onder behandeling voor die tumor en dan denk ik ‘oh, wat loopt het hier toch allemaal goed’. Zoveel personeel, artsen om je heen met apparatuur niet te schatten zo duur.”

    Hilbink, vader van vijf geadopteerde kinderen, werd geboren in Amsterdam, groeide er deels op en studeerde in die stad. In 1971 moet de huisarts-in-wording in militaire dienst, tenzij hij zich in een noodgebied vestigt. En dat was Tilburg in die dagen: te weinig huisartsen daar in ‘het diepe zuiden’. En dus laat hij studiestad Amsterdam en de Universiteitsbibliotheek, waar hij tussen de boeken zijn vrouw Nelly leerde kennen, achter zich.

    Lief volk
    „Met tegenzin naar hier? Ach nee, ik was hartstikke blij dat ik aan het werk kon. En Tilburgers vind ik nog steeds een ontzettend lief volk.” Hij lacht: „Al kon ik ze in het begin niet verstaan.”

    Hij kreeg een beter oor voor het Brabants, het moest ook wel: de patiënt werd mondiger. Vroeger kreeg Hilbink meerdere malen per dag iemand met keelpijn over de vloer, nu nog maar eens per week. Tegenwoordig komen ze voor ‘echte ziektes’. En door Google weten ze er al iets vanaf. ‘Zou dat niet iets voor me zijn?’, krijgt hij dan te horen.

    Niet vervelend? „Nee, nee, nee, nee.” Hij lacht: „Zolang ik maar meer weet dan zij, krijg ik ze er wel onder. De zorg is mede door internet beter, je kunt mensen niet met een kluitje in het riet sturen. En gelukkig maar.”

    Hersentumor
    Hilbink wilde nog vele jaren door, maar moest februari dit jaar noodgedwongen stoppen na een operatie. „Ik ben 69, een mens kan na die leeftijd heel goed doorwerken hoor. Ik was nog net zo vitaal, rende me rot. Tot die tumor zich openbaarde en ik geopereerd moest worden. Nu zou ik het niet meer kunnen.” Hij mist het vak en zijn gastdocentschap aan de Erasmus Universiteit in Rotterdam. „Tussen de jeugd.”

    Het is wrang. Zijn eerste patiënt – en die herinnert hij zich nog goed – had een hersentumor. „En dat moment wist ik zeker: ik ga ook dood, iedereen gaat natuurlijk dood, maar nooit aan een hersentumor. En wat heb ik gekregen...”

    De huisarts was destijds zo stellig omdat hij de patiënt zag lijden. „Tegenwoordig kunnen we zoiets beter behandelen hoor, maar het is bij mij de kwaadaardigste variant verdomme. De vooruitzichten? Geen idee, op dit moment ben ik er redelijk aan toe, geestelijk 100 procent. Maar je weet het nooit. Maar geestelijk gezond eindigen, dat is het belangrijkste.”
    Een glimlach: „Nu ik zo zit te ouwehoeren gaat het goed hoor.”

    Van Goghplein
    Hij is van de stad gaan houden. Als seizoenkaarthouder van Willem II, de Tilburgse entertainer Peer de Graaf treedt tijdens zijn afscheidsfeest op. „Maar het is geen mooie stad, dat zeg ik eerlijk. Het is geen Amsterdam, waar ik heel veel kom, dat is één groot monument. Daarom vind ik het zo erg dat de enige man die in Tilburg gewoond heeft en wereldberoemd is, hier aan de overkant gewoond heeft, maar dat bijna niemand zich daarvan bewust is. Dat is eigenlijk een schande.”
    Hilbink wijst uit het raam van het statige pand waar hij sinds het prille begin woonde. Aan de overkant stond een huisje waar Vincent van Gogh rond zijn dertiende twee jaar woonde.

    Het St. Annaplein moet het Van Goghplein worden, zo luidt het plan van ondernemers in de buurt. Kleurschakeringen op het plein en een silhouet van de jonge Van Gogh verwijzen in de toekomst naar het werk van de schilder. Voor de uitvoering zamelt de buurt geld in en Hilbink steunt het maar al te graag. 
    De huisarts wil tijdens zijn afscheidsfeest geen cadeaus maar donaties voor de herinrichting van het pleintje. Plus brengt hij waar en wanneer het maar kan het plan onder de aandacht. In de buurt wordt er bewonderend over gesproken. 

    Voor Hilbink is het simpel: „De gemeente heeft van dit pleintje een zooitje gemaakt. Een hekkie met een beetje onkruid ertussen. Tijd om dat te veranderen.”