article
1.5382039
Do 29 okt: "Als u de fondue van de kaart haalt, wordt u volgend jaar door Michelin beloond.” Het Tilburgse restaurant La Petite Suisse had in de jaren 80 het eerste restaurant met een ster kunnen zijn, maar dat was buiten de koppige man in de keuken gerekend.
Stadsportret: La Petite Suisse (of 'hoe Tilburg een Michelinster misliep')
Do 29 okt: "Als u de fondue van de kaart haalt, wordt u volgend jaar door Michelin beloond.” Het Tilburgse restaurant La Petite Suisse had in de jaren 80 het eerste restaurant met een ster kunnen zijn, maar dat was buiten de koppige man in de keuken gerekend.
http://www.bd.nl/opinie/blogs/stadsgezicht/stadsportret-la-petite-suisse-of-hoe-tilburg-een-michelinster-misliep-1.5382039
2015-10-29T09:37:00+0000
http://www.bd.nl/polopoly_fs/1.5384157.1446108899!image/image-5384157.jpg
Tilburg,Stadsgezicht Tilburg
Stadsgezicht
Home / Opinie / Blogs / Stadsgezicht / Stadsportret: La Petite Suisse (of 'hoe Tilburg een Michelinster misliep')

Stadsportret: La Petite Suisse (of 'hoe Tilburg een Michelinster misliep')

Foto's
2
Reacties
Reageer
    • Afbeelding
      Beschrijving
      Jan Gravestein, Ueli en Mariette Rohrer
    • Afbeelding
      Beschrijving
      La Petite Suisse in 1986. Foto Regionaal Archief Tilburg
    Do 29 okt: "Als u de fondue van de kaart haalt, wordt u volgend jaar door Michelin beloond.” Het Tilburgse restaurant La Petite Suisse had in de jaren 80 het eerste restaurant met een ster kunnen zijn, maar dat was buiten de koppige man in de keuken gerekend. 
    Moest Tilburg nog leren eten? Ik roep dat wel eens. Met mes en vork.

    door Bas Vermeer

    Chef-kok en eigenaar Ueli Rohrer reageerde korzelig. „Ik heb al drie sterren, twee liggen er boven in bed. En die derde, mijn vrouw, werkt hier in de zaak”, zo kreeg de Michelin-gezant uit Brussel te horen.

    En dat was hoe Tilburg zijn ster misliep.
    Tientallen jaren later kunnen Ueli (72) en partner Mariette Rohrer (67) er nog hartelijk om lachen. Hij, de Zwitser die voor de liefde in Tilburg belandde en er bleef. En zij, nog altijd een schoonheid, hardwerkende en goedlachse vrouw.

    ‘Uniek’
    De twee wisten iets bijzonders neer te zetten: het populaire Zwitsers restaurant La Petite Suisse aan de Korte Heuvel. Waarvan de geest en uitstraling nog altijd voortleeft in het huidige L’Olivo.
    In één pand twee restaurants, volgend jaar 43 jaar achter elkaar. Voor Tilburg is dat ‘superieur uniek’, vertelt Ueli. Mariette: „Ik denk in heel Nederland wel.” Hij: „Ik denk het schön ja, möglich.”

    Het Duits van Ueli is nooit ver weg, in het accent en heel soms in de woorden. De Zwitser kwam op zijn 23e naar hier. Zijn eerste vriendin – een Nederlandse – ontmoette hij in Zwitserland, ze leerde daar Duits terwijl hij als kok werkte. Het ging uit, later kwam Ueli op een luxe cruiseboot op de Rijn te werken, als jongste chef- kok van Zwitserland kokend voor negentig opvarenden. 
    In Rotterdam, waar de boot afmeerde, stuurde hij haar een kaartje. Een paar weken later stond ze weer voor zijn neus.

    Benauwd
    Rohrer besloot in Nederland te blijven, werkte bij het vermaarde Chalet Suisse in Rotterdam, maar kwam ook bij het restaurant van de net gebouwde Schouwburg in Tilburg en bij L’Industrie en Hotel Riche terecht.
    De allereerste woorden die de Zwitser hier leerde: benauwd, kneut (Tilburgs dialect voor margarine) en goedendag. Hij lacht: „Ja, het was benauwd in de keuken, hè. Daar klaagden de koks voortdurend over.”

    Bij het vermaarde Chalet Suisse aten ook Tilburgse fabrikanten. De banden tussen Zwiterland en de textielstad Tilburg waren nauw. „De stoffen moesten worden geverfd, dat gebeurde door Zwitserse machines. Ook de chemie kwam er vandaan.”
    De eigenaren van Chalet Suisse probeerden een om die reden een Zwitsers restaurant in het zuiden op te zetten. De poging mislukte en Ueli besloot zelf de kans te wagen. In 1972 begon de verbouwing aan de Korte Heuvel, waar toen nog boekhandel Gianotten zat.

    Tierelier
    Het liep meteen als een tierelier: twee keer per avond volle bak. Bekendheid in Nederland volgde: bij de VVV werden ze er horendol van. Het nieuwe telefoonboek moest nog uitkomen, dus belde men vanuit heel Nederland naar de VVV voor het nummer van de Zwitserse zaak.

    Moest Tilburg nog leren eten? „Ik roep dat wel eens. Met mes en vork.” Hij lacht: „Nee sorry hoor, al waren er wel bij. Wès dè nou?, vroegen ze dan maar goed, dat maakt niet uit. Ik heb ze ook met rösti in contact gebracht, nu ligt het gewoon in de supermarkt.”
    De Tilburger kwam er in contact met escargots in kruidenboter, een toetje in de vorm van een Zwitsers chalet en dan waren er natuurlijk de suppieten (Brabants voor zwezeriken).

    Vonken
    Drie jaar na de opening leerden Mariette en Ueli elkaar kennen. Hij als 34-jarige, zij 29. Binnen een halfjaar hadden ze een relatie, ‘het was zo gebeurd’. Echte liefde? „Jajajajaja. Kijk hier.” Hij wijst naar Mariette. „Hallo.” Zij schiet in de lach. „Vonken, klaar.”
    Mariette: „Ik ging er met mijn ouders ook wel eens eten, we werden voorgesteld aan elkaar. Ik heb mijn heel leuke baan bij de gemeente Eindhoven opgezegd en ben bij Ueli gaan werken.”

    Nu is zij diegene die het restaurant nog mist, de enige eigenlijk. De bedrijvigheid en gezelligheid, omdat er altijd leven in de brouwerij was. Mariette komt nog altijd voormalige klanten tegen. „Dan denk ik: die had altijd een kaastaartje, zij dronk sherry uit de kelder, niet rechtstreeks uit de koelkast. Dat weet je dan nog, al is het zo lang geleden.”

    Sterren
    Ueli komt nog iedere dag langs bij L’Olivo. Voor een recept, een praatje of om boodschappen te doen. Huidig eigenaar Jan Gravestein begon op 15-jarige leeftijd in zijn keuken als afwasser, werd leerling en toen zelfstandig kok. In ‘99 nam hij de zaak over.

    Tilburg anno nu is goed voorzien op culinair gebied, meent Ueli. „Kijk naar Lucebert, Bonheur, Taste, Kok Verhoeven, L’Olivo, Hofstede De Blaak. Goed, wie het beste is, daar hou ik me buiten. Het zijn allemaal jonge, goede chefs. Of neem Tredici, eveneens goed. Gewoon simpele, pure pasta.”

    Happy Italy, daar komen de twee niet meer. „Vanwege de drukte, de herrie. Maar een pizza voor dat geld? Bravo.” Dat Tilburg nog altijd geen ster heeft, mede door zijn ‘schuld’, deert niet. „Zo’n ster dwingt je in een hoek, neem de Amsterdamse kok Ron Blaauw: die had twee sterren en zei ‘hoepel op met al die sterren’. En nu heeft hij er weer één. Helaas.”

    Voor wat er hier in Tilburg gebeurt is het heel goed. Hij zucht: „Sterren. Het is zo betrekkelijk.”
    Veel belangrijker is dit: „Dat je op het eind kunt terugkijken en het gevoel hebt dat je het helemaal niet verkeerd hebt gedaan.”