article
1.5451363
Woe 18 nov: Met dezelfde toewijding en liefde voor het zuipen, roken en stappen zorgt Loes Stoop (31) voor de Zusters van Liefde. Stoop - felgekleurde nikes aan haar voeten - is een opvallende verschijning in het statige gebouw van Mater Misericordiae aan de Kloosterstraat in het Tilburgse stadshart.
Stadsportret: Loes Stoop (31), een 'ketter' tussen de Zusters van Liefde
Woe 18 nov: Met dezelfde toewijding en liefde voor het zuipen, roken en stappen zorgt Loes Stoop (31) voor de Zusters van Liefde. Stoop - felgekleurde nikes aan haar voeten - is een opvallende verschijning in het statige gebouw van Mater Misericordiae aan de Kloosterstraat in het Tilburgse stadshart.
http://www.bd.nl/opinie/blogs/stadsgezicht/stadsportret-loes-stoop-31-een-ketter-tussen-de-zusters-van-liefde-1.5451363
2015-11-18T09:17:00+0000
http://www.bd.nl/polopoly_fs/1.5451493.1447771025!image/image-5451493.JPG
Tilburg,Stadsgezicht Tilburg
Stadsgezicht
Home / Opinie / Blogs / Stadsgezicht / Stadsportret: Loes Stoop (31), een 'ketter' tussen de Zusters van Liefde

Stadsportret: Loes Stoop (31), een 'ketter' tussen de Zusters van Liefde

Foto's
1
Reacties
Reageer
    • Afbeelding
      Beschrijving
      Loes Stoop en zuster Adelaide. Foto Marie Thérèse Kierkels/BeeldWerkt
    Woe 18 nov: Met dezelfde toewijding en liefde voor het zuipen, roken en stappen zorgt Loes Stoop (31) voor de Zusters van Liefde. Stoop - felgekleurde nikes aan haar voeten - is een opvallende verschijning in het statige gebouw van Mater Misericordiae aan de Kloosterstraat in het Tilburgse stadshart.
    Ze denken dan dat ik dronkenmanspraat uitkraam

    door Bas Vermeer

    Aan de zijde van Stoop zuster Adelaide van den Berkmortel (85), gehuld in een habijt. Het is de kleding die ze droeg tijdens de vijftig jaar dat ze naar Afrika en de Filippijnen werd uitgezonden.

    Zuster Adelaide is één van de ‘wereldwijven’ waar Stoop online over blogt. Een blogreeks die de Tilburgse ooit begon omdat niemand gelooft dat ze bij de zusters werkt als ze ‘kachel in de kroeg' staat. "Ze denken dan dat ik dronkemanspraat uitkraam."

    Supernon
    Anderzijds schrijft Stoop omdat ze het beeld dat mensen van de zusters hebben van wat kleur wil voorzien. „Net zoals mensen denken dat de nonnen in zwart en wit gekleed gaan, wordt er zwart wit over ze gedacht”, vertelt ze. „Ze zouden streng en stijf zijn.”
    Ze glimlacht: „Maar dat is allerminst zo. En die geschiedenis moet bewaard blijven.”

    Neem zuster Majella, die de ‘supernon’ werd genoemd. „Zij was vroeger een opvallend knappe non, heel modebewust ook. Nog steeds is het een mooie en krachtige verschijning, een vrouw van kaliber.”

    Rozijnencake
    Wat Stoop zo aantrekt in het kloosterleven is het broederschap, ze omschrijft het zelf als ‘sisterhood-ness’. „Iedereen wordt gastvrij en met open armen verwelkomd, het liefst met een stuk rozijnencake.”

    Stoop kwam als 18-jarige bij de zusters terecht, als vakantiekracht werkte ze er in de keuken. Mettertijd werd het een weekendbaantje en nu is het haar fulltime ‘roeping’. Daar gingen wel wat omzwervingen aan vooraf.

    Ze behaalde haar master kunstgeschiedenis aan de universiteit en joeg vervolgens haar grote droom na: kapster worden. Stoop werkte twee jaar in een kapsalon, maar kon er haar draai uiteindelijk niet vinden. „Eigenlijk werd ik gewoon het gelukkigst van het werk hier, tussen de zusters.”

    Jordaan
    Het zijn twee werelden die samenkomen. Een 31-jarige die in haar vrije tijd kan zuipen als een ketter tussen de vrome zusters, waarvan een flink aantal al de 100 is gepasseerd. Die twee werelden - ‘ik hoor thuis in beide werelden’ - zijn soms de insteek voor de blogs. Hoe ze tips geeft, aan de hand van de zusters, om ouder dan honderd te worden. ‘Tip 1’, schrijft ze, 'wees voorzichtig met het baren van kinderen'.’ En ‘Tip 3, ga drie keer per dag naar de Kapel. Het is niet dat bidden verjongt, maar omdat de wandeling naar de Kapel een goede exercise is.’

    Het is ook een wereld die Stoop blijft verrassen. Die keer dat een zuster gewond raakte en per brancard werd afgevoerd. De zuster, gevraagd naar waar ze oorspronkelijk vandaan kwam, bleek in de Jordaan te zijn opgegroeid. ‘Vanuit de brancard verrees plotseling een misthoorn, met een volume op volle kracht, passende bij een Mokumse marktvrouw. Zuster Gabriëlle zette rondborstig haar lijflied in: “Bij ons in de Jordaan... Waar de bloemen voor de ramen staan.”

    Ze is zelf niet religieus, en nee: de zusters proberen haar niet om de haverklap te bekeren. Al is er één zuster die haar iedere week weer een misboekje geeft. Ze lacht: „En door haar inzet heb ik een forse collectie bijbels. Van jeugdbijbel tot de minibijbel, volgens mij heb ik ze allemaal. Maar ach, zij is de enige. En eigenlijk is het ook wel grappig en vertederend.”

    De gastblogs van Stoop zijn de komende maanden hier op Stadsgezicht te lezen.