article
1.5758253
Do 25 feb: Het is vrijdagnacht als ik samen met mijn nichtje uit Spanje door een lege straat loop in Tilburg, allebei luid zingend en dansend. In het kader van carnaval draag ik een strakke én kleine vrouwenlegging met daarop de American Stars and Stripes, voor de gelegenheid heb ik er een panterprint kamerjas over aan getrokken.
'Te gast in mijn eigen wereld'
Do 25 feb: Het is vrijdagnacht als ik samen met mijn nichtje uit Spanje door een lege straat loop in Tilburg, allebei luid zingend en dansend. In het kader van carnaval draag ik een strakke én kleine vrouwenlegging met daarop de American Stars and Stripes, voor de gelegenheid heb ik er een panterprint kamerjas over aan getrokken.
http://www.bd.nl/opinie/blogs/stadsgezicht/te-gast-in-mijn-eigen-wereld-1.5758253
2016-02-25T15:23:00+0000
http://www.bd.nl/polopoly_fs/1.5758311.1456307904!image/image-5758311.jpg
Tilburg,Stadsgezicht Tilburg
Stadsgezicht
Home / Opinie / Blogs / Stadsgezicht / 'Te gast in mijn eigen wereld'

'Te gast in mijn eigen wereld'

Foto's
1
Reacties
Reageer
    • Afbeelding
      Beschrijving
      Tilburg bij nacht. Archieffoto Joris Buijs/BeeldWerkt
    Do 25 feb: Het is vrijdagnacht als ik samen met mijn nichtje uit Spanje door een lege straat loop in Tilburg, allebei luid zingend en dansend. In het kader van carnaval draag ik een strakke én kleine vrouwenlegging met daarop de American Stars and Stripes, voor de gelegenheid heb ik er een panterprint kamerjas over aan getrokken.
    Nog zo’n bekrompen boerenlul

    gastblog door Rutger de Quay

    “Hey vuile nicht, trek eens iets normaals aan ja!”, hoor ik opeens achter mij. Mijn nichtje en ik draaien ons om, en zien een dronken boer (excusez le mot) staan. “Ja, jij ja! Ben je niet verdwaald? De nichtenbar is dié kant op hoor!”, zegt hij terwijl hij naar links wijst.

    Mijn nichtje kijkt me even verbaasd aan en ik haal mijn schouders op. “Nog zo’n bekrompen boerenlul”, verzucht ik waarna ik mij omdraai om verder te lopen. Mijn nichtje blijft echter vol woede en onbegrip staan en scheldt de betreffende jongeman in enkele seconden de huid vol.

    “Kom maar mee”, zeg ik terwijl ik haar meetrek. “Geen aandacht aan besteden, daar genieten ze alleen maar van”, zeg ik terwijl ik denk aan mijn vader die mij dat levensmotto leerde toen ik op de basisschool net zolang gepest werd tot ik van de betreffende school afging.

    Eenmaal thuis is mijn nichtje nog steeds ontsteld. “Dat je dat zomaar laat gebeuren”, roept ze. Het is wellicht tragisch dat ik het inmiddels als ‘normaal’ zie, maar elke keer herinneren dit soort akkefietjes me aan het feit dat ik in een wereld leef waar ik ‘eigenlijk’ niet thuishoor.

    Als homoseksueel in een heteroseksuele wereld
    Als man die op mannen valt begeef ik me het liefste onder de hetero’s. Op een enkeling na zijn al mijn vrienden hetero, samen frequenteren we voornamelijk heterokroegen en ik praat net zo makkelijk over borsten en vagina’s zoals ik over piemels (raar woord, overigens) praat. Volgens een deel van de bevolking kan dat echter niet: homo’s moeten naar nichtenkroegen, ze moeten hun mond houden over ‘dingen voor mannen’, en moeten het vooral niet in hun hoofd halen om in het openbaar met een andere man te zoenen of hand in hand te lopen. Dat is immers een privilege voor de heteroseksueel.

    Homoseksuelen bestempelen mij vaak als ‘outcast’ omdat ik ongemakkelijk word van homokroegen en afknap op mannen als het ‘nichten’ zijn. “Je bent teveel aangetast door je omgeving”, grapte iemand op een festival ooit. Het feit dat ik met heel veel plezier in ‘een heteroseksuele wereld’ leef, zorgt ervoor dat ik soms herinnerd word dat ik ‘te gast ben’ in de omgeving waar ik leef. Toen ik mij op een feestje niet al te lang geleden mengde in een gesprek over voetbal werd ik meewarig aangekeken. “Dat is toch niets voor homo’s?”, vroeg één van de mannen in het gezelschap.

    De definitie van ‘emancipatie’
    Homo’s zijn vaak trots als een pauw op de resultaten van de decennialange strijd voor gelijke rechten voor homoseksuelen en wat je tegenwoordig onder LGBT verstaat. Voor mij is de homo-emancipatie en die eerdergenoemde strijd voor gelijke rechten pas compleet als ik als homoseksueel ervoor kan kiezen om niet te voldoen aan het ‘homostereotype’ zonder af en toe fijntjes herinnerd te worden dat ik een omgeving leef die “niet past bij mijn geaardheid”. Ervoor kunnen kiezen hoe je je naar de buitenwereld presenteert zonder daar opmerkingen over te krijgen, dát is pas emancipatie.

    Rutger de Quay (20 jaar) is freelance journalist, mediaman en blogt op zijn eigen site