article
1.6212707
Je kunt van Belgen zeggen wat je wilt, behalve dat ze geen verstand hebben van Bourgondisch eten. Daar trekken ze de beurs voor. De beste en duurste mosselen uit de Oosterschelde en Waddenzee peuzelen Nederlanders niet zelf op. Die gaan linea recta naar Antwerpse en Brusselse restaurants. Daar kijken ze niet op een dubbeltje. Dat doen veel Belgische huishoudens evenmin, als het om goed voedsel gaat.
Flintstone
Je kunt van Belgen zeggen wat je wilt, behalve dat ze geen verstand hebben van Bourgondisch eten. Daar trekken ze de beurs voor. De beste en duurste mosselen uit de Oosterschelde en Waddenzee peuzelen Nederlanders niet zelf op. Die gaan linea recta naar Antwerpse en Brusselse restaurants. Daar kijken ze niet op een dubbeltje. Dat doen veel Belgische huishoudens evenmin, als het om goed voedsel gaat.
http://www.bd.nl/opinie/blogs/weblog-lekkers-uit-brabant/flintstone-1.6212707
2016-07-22T08:30:12+0000
http://www.bd.nl/polopoly_fs/1.5692338.1454589053!image/image-5692338.jpg
Weblog Lekkers uit Brabant

Flintstone

Foto's
1
Reacties
Reageer
    • Afbeelding
      Beschrijving
      Kokkie, alias Hessel de Ree.
    Je kunt van Belgen zeggen wat je wilt, behalve dat ze geen verstand hebben van Bourgondisch eten. Daar trekken ze de beurs voor. De beste en duurste mosselen uit de Oosterschelde en Waddenzee peuzelen Nederlanders niet zelf op. Die gaan linea recta naar Antwerpse en Brusselse restaurants. Daar kijken ze niet op een dubbeltje. Dat doen veel Belgische huishoudens evenmin, als het om goed voedsel gaat.

    In vergelijking met supermarkten als Delhaize of Carrefour zijn onze grootgrutters kruideniers om de hoek. Dan praten we niet over witter dan wit wassende witwasmiddelen of tampons met een absorberend vermogen zo groot dat één exemplaar een olympisch zwembad kan droogleggen. Nee, in Belgische supers liggen de visafdelingen vol levende oesters en spartelverse kreeften. Beenhouwers snijden de geslachte dieren achter de toonbank uit.

    In Nederland trekken hysterische moeders hun computerspelletjes spelende kroost kokhalzend weg bij dit soort artisanale taferelen. Vlees eten mag, als het maar niet te herleiden is tot het echte dier, of Pokémon. Dat is de dubbele voedingsmoraal. Nu ga ik een geheimpje verklappen. In het dorp Hove bij Antwerpen zit een slager. Ik mag geen reclame maken, maar hij heet De Laet van Haver.

    Het echtpaar verkoopt lokaal en regionaal vlees en talrijke toprunderrassen uit Europa: black aberdeen uit Schotland, aubrac uit Frankrijk, chianina uit Italië en rubia gallega uit Noord-Spanje. Het entrecôtemenu (!) van het familierestaurant naast de slagerij telt vlees van elf verschillende runderrassen. Dat ze zo’n menu hebben alleen al! Zo veel kwaliteit en keuze zie je in Nederland niet eens bij de beste horecagroothandels.

    Op de terugweg van Parijs, vorige week, weersta ik de verleiding niet: culinaire pitstop! Ik smul in Hove van de lekkerste steaktartaar met frieten sinds het begin van mijn jaartelling. Daarna even shoppen in de winkel. Wat de een heeft met jurkjes, heeft de ander met vlees. Mijn koelkast puilt nu uit met Fred Flintstone-lappen: grote stukken gemarmerd vlees met misschien een wat zware carbonprint. Behalve de smaak staat daar nog één voordeel tegenover: mijn portemonnee weegt haast niks meer.

    Kokkie, alias Hessel de Ree, is journalist bij BN De Stem in West-Brabant en fervent hobbykok. Hij schrijft elke maand over een nieuwe gebeurtenis vanuit zijn keuken en deelt een lekker recept.