article
1.6655313
Iedereen mag het weten. Ik ben uit de kast gekomen. De keukenkast. Ik val op messen. Lange messen, korte messen, dunne messen, dikke messen, zwarte messen en witte messen. Het maakt me niet uit, zolang ze maar vlijmscherp zijn. Jaren heb ik gezwegen, want zo'n cultureel afwijkende voorkeur of afkomst ligt tegenwoordig nogal gevoelig.
'Iets raars'
Iedereen mag het weten. Ik ben uit de kast gekomen. De keukenkast. Ik val op messen. Lange messen, korte messen, dunne messen, dikke messen, zwarte messen en witte messen. Het maakt me niet uit, zolang ze maar vlijmscherp zijn. Jaren heb ik gezwegen, want zo'n cultureel afwijkende voorkeur of afkomst ligt tegenwoordig nogal gevoelig.
http://www.bd.nl/opinie/blogs/weblog-lekkers-uit-brabant/iets-raars-1.6655313
2016-11-18T06:24:00+0000
http://www.bd.nl/polopoly_fs/1.5692338.1454589053!image/image-5692338.jpg
Lekkers
Weblog Lekkers uit Brabant

'Iets raars'

Foto's
1
Reacties
Reageer
    • Afbeelding
      Beschrijving
      Kokkie, alias Hessel de Ree.
    Iedereen mag het weten. Ik ben uit de kast gekomen. De keukenkast. Ik val op messen. Lange messen, korte messen, dunne messen, dikke messen, zwarte messen en witte messen. Het maakt me niet uit, zolang ze maar vlijmscherp zijn. Jaren heb ik gezwegen, want zo'n cultureel afwijkende voorkeur of afkomst ligt tegenwoordig nogal gevoelig.
    Dat vond mijn vrouw helemáál niet leuk

    Vorig jaar namen zelfs de autoriteiten me bijna te grazen. Onderweg naar Spanje trokken grensbewakers op Zestienhoven me uit de rij wachtenden voor de vakantiecharter. „Passagier De Ree, wilt u zich zo spoedig mogelijk melden!” Dat vond mijn vrouw niet zo leuk.

    De dienstkloppers hadden met het röntgenapparaat ‘iets raars’ in mijn koffer ontdekt. Nadat ik het deksel had geopend, visten ze grijnzend vijf keukenmessen tussen mijn onderbroeken vandaan. Of ik kierewiet was. „Dat zijn steekwapens meneer. U bent er gloeiend bij!”, riep de kleinste triomfantelijk. Dat vond mijn vrouw helemáál niet leuk.

    Rommelmarktrommel
    Zonder dat setje messen ga ik als thuiskok nooit op vakantie. De rommelmarktrommel in keukenla’s van vakantiehuisjes is zo bot dat je er geen pakje lauwe boter mee kunt snijden, laat staan een stevige Spaanse ham. Ik heb gepraat als Brugman, maar de dienstkloppers weigerden aanvankelijk te geloven dat ik géén terrorist of huurmoordenaar ben. Pas toen ik hun mijn intiemste geheim had toegefluisterd en mezelf had geopenbaard als messenjunk, waren ze overtuigd.

    Mijn onthutste vrouw heeft tijdens de bewuste vakantie nog stiekem Novadic Kentron gegoogeld, maar die verslavingsorganisatie biedt geen cursussen tegen messenverslaving. De experts snijden zich kennelijk liever niet aan zo’n dwangneurose.

    Praatgroepen of belangenorganisaties voor lotgenoten zijn er evenmin. Niet nodig ook. Mijn bijzondere geaardheid en verzamelwoede zijn onschuldig en hebben uiteindelijk maar één echt vervelende gevolg: als mijn vrouw een jurkje koopt dat ze jaren ongedragen in de kast laat hangen, kan ik haar niet meer met goed fatsoen terechtwijzen. Sommige van de ruim vijftig keukenmessen uit mijn huidige verzameling zitten nog in het cellofaan. Dát vindt mijn vrouw dan weer wél leuk.