Volledig scherm
Het restaurant bevindt zich in de serre, rondom het hart van de molen. © Joris Buijs/Beeld Werkt

De Molen in Kaatsheuvel: hoger niveau mogelijk

Tot anderhalf jaar geleden had De Molen in Kaatsheuvel een Michelinster. De zaak ging failliet en werd overgenomen door twee jonge uitbaters. Wat hebben zij ervan gemaakt?

Robby Jonkers en Dave Buskermolen stonden voor een uitdaging toen ze in juli 2014 restaurant De Molen overnamen. De zaak moest na veertien jaar noodgedwongen sluiten. De twee ondernemers wilden al langer een eigen zaak beginnen en grepen hun kans. Een dag na het faillissement gingen ze rond de tafel en in oktober openden ze het vernieuwde restaurant. Het concept? Op een laagdrempelig niveau een goede prijs-kwaliteit neerzetten.

De ontvangst deze zondagavond is wat hectisch. Bij aankomst is het even zoeken naar een parkeerplek. Door de drukte is de ruime parkeerplaats vol en kunnen we de auto alleen verderop in de straat kwijt. Dat wordt rennen door de regen. Gelukkig is het binnen warm en lopen we het bruisende geluid van pratende gasten tegemoet.

Monumentaal
De jongen uit de bediening laat ons eerst een drankje nuttigen in de bar, die zich in het hart van de monumentale molen bevindt. Een donkere ruimte met subtiel paars licht en een gele gloed die de oude stenen wanden benadrukt.

Langs de rand gaat een steile trap omhoog. Daar kunnen gasten op eigen gelegenheid in de top van de oude molen kijken. Een aanrader, zo krijg je een inkijkje in de geschiedenis van de in 1849 gebouwde molen. Terug naar het restaurant, waar we beginnen met een glas Jaume Serra. Een zuivere en sprankelende cava. We bladeren door de kaart en na een korte blik op het maand- en aspergemenu kiezen we voor drie gangen à la carte. Gerechten die uitdagender zijn en daardoor onze aandacht trekken.

Met het laatste restje cava in het glas worden we begeleid naar onze tafel. Het restaurant bevindt zich in een soort serre onder de stelling van de molen, het gedeelte waar vanaf de wieken kunnen worden bediend. Aan de ene kant heeft het restaurant een warme aanblik: een schouw, grote kroonluchters en donkere kasten met glaswerk. De andere kant oogt kaler. Behalve de tafels staan er geen accessoires of meubels en hangen er grote witte lampen.

Kunstwerk
Voorafgaand aan het diner krijgen we een amuse van couscoussalade met zalm tandoori. De groene en zwarte olijven in de couscous springen eruit, de zalmsmaak is ver te zoeken. Door naar de voorgerechten. Het buikspek doet denken aan de herfst. Het vlees is nog vrij stevig, net als de robuuste smaken. De krokante wonton met rendang is een smakelijke aanvulling en de partjes radijs maken het geheel frisser. De rode shirazcabernet uit Australië gaat vooral goed met de rendang. Mijn combinatie van coquille en gerookte makreel is een kunstwerkje om te zien. De rozige grapefruit springt eruit, qua kleur en qua smaak, en de frisse tonen completeren het gerecht. Van de gerookte makreel ligt iets te veel op het bord, maar verder zijn alle smaken aanwezig: zoet (coquille), zuur (grapefruit) en bitter (witlof). De Franse chardonnay is romig en doet weinig met het gerecht.

Bij de wijnen van het hoofdgerecht krijgen we weinig uitleg: ,,Ik weet niets van wijn, dus ik schenk hem gewoon", vertelt de kelner eerlijk. Gelukkig passen ze goed bij het eten. De Spaanse albariño sluit naadloos aan bij de spicy gele currysaus die bij de zeewolffilet, gamba's en mango en avocadosalade komt. De limoenrijst is een teleurstelling: niet gaar en daardoor kalkachtig van structuur.

De zeewolffilet is oké, maar had iets korter in de pan gemogen. Tegenover mij staat zachte kalfswang met krokante zwezerik. Het vet aan de wang zorgt voor veel smaak en de wijn, een subtiele Franse pinot noir, vult het gerecht perfect aan. De koude gegaarde appel op bladerdeeg begrijpen we niet. Hoewel de porties meer dan voldoende zijn, snoepen we ook de dikke, krokante frieten weg.

Zoet op zoet
Tot slot het dessert. Een lemon pie met yoghurt en meloen en een pavlova, die gedeconstrueerd wordt gepresenteerd. Los rood fruit, vanille-ijs, dotjes Italiaans schuim en wat harde merengue. Het is minder spannend dan het creatieve drankje dat er bij komt: Liefmans fruitbier. Een vol glas, maar het maakt het dessert wel interessanter. De Spaanse moscatel bij de lemon pie is vooral zoet. Evenals het taartje, waarin de limoensmaak mist, de meloen overheerst en het deeg plakkerig is.

Al met al heeft De Molen ons deze avond weten te verrassen met kwaliteit. Het begin was met de 'avondspits' wat hectisch, maar de rust keerde in de loop van de avond terug. Als de keuken en bediening de puntjes op de i zetten, is een 8 binnen handbereik.Kijk voor eerdere recensies op bd.nl/overdetong