article
1.1447961
INTERVIEW - Binnen de officiële lijnen van de Kerk is veel mogelijk, zegt pastor Frans Vervoort. Vanuit die gedachte leidt hij de H. Hartparochie in Oss. Nog drie jaar. Dat nadert zijn pensioen en vooral: dan waait er zeer waarschijnlijk een andere wind. Tot dan werkt hij gewoon door. Samen met zijn vrouw Thea.
'Ik hoop dat straks nog iets overblijft'
INTERVIEW - Binnen de officiële lijnen van de Kerk is veel mogelijk, zegt pastor Frans Vervoort. Vanuit die gedachte leidt hij de H. Hartparochie in Oss. Nog drie jaar. Dat nadert zijn pensioen en vooral: dan waait er zeer waarschijnlijk een andere wind. Tot dan werkt hij gewoon door. Samen met zijn vrouw Thea.
http://www.bd.nl/regio/oss-uden-veghel-e-o/ik-hoop-dat-straks-nog-iets-overblijft-1.1447961
2012-09-24T20:53:02+0000
http://www.bd.nl/polopoly_fs/1.1447953.1348518771!image/image-1447953.JPG
Geestelijk leven,parochie,kerk,Oss
Oss, Uden, Veghel e.o.
Home / Regio / Oss, Uden, Veghel e.o. / 'Ik hoop dat straks nog iets overblijft'

'Ik hoop dat straks nog iets overblijft'

Foto's
1
Reacties
Reageer
    • Afbeelding
      Beschrijving
      Frans Vervoort in zijn kerk. Foto: Peter van Huijkelom
    INTERVIEW - Binnen de officiële lijnen van de Kerk is veel mogelijk, zegt pastor Frans Vervoort. Vanuit die gedachte leidt hij de H. Hartparochie in Oss. Nog drie jaar. Dat nadert zijn pensioen en vooral: dan waait er zeer waarschijnlijk een andere wind. Tot dan werkt hij gewoon door. Samen met zijn vrouw Thea.

    Hij is zeker nog niet aan het afbouwen, maar de laatste Kunst in 't Hart voelt toch als het begin van een afscheidsproces. Tegen beter weten in hoopt Frans Vervoort dat het straks, na 2015, niet radicaal anders wordt, maar "ik heb er een hard hoofd in". Hoe dan ook, voor hemzelf staat vast dat hij straks stopt.

    "Ik zeg dat ook tegen parochianen die me vragen of ik niet af en toe een dienst kan doen, een begrafenis bijvoorbeeld. Maar nee, als je dat voor de een doet, moet je het ook voor de ander doen."

    Lange dagen

    Maar het is nog geen 2015 en dus gaat Vervoort met alle inzet door en blijft hij lange dagen maken. Een werkweek van 60, 65 uur is niets. En omdat hij 'contact met mensen' het allerbelangrijkste in zijn pastoraal werk vindt, heeft hij nóg het gevoel dat hij soms tekort schiet. "Het zal ook wel met de leeftijd te maken hebben, je kunt het op een gegeven moment niet allemaal meer behappen."

    Wie denkt dat dit verhaal een klaagzang wordt, heeft het mis. Frans Vervoort is allesbehalve een klager. Eerder een realist. Maar bovenal een idealist. Van het 'zachte' soort. Hij heeft van de H. Hartparochie in Oss een levendige parochie gemaakt, open en modern. Waar mensen nog graag naar de kerk gaan. "Er zitten hier elke zondag wel driehonderd mensen in de kerk." "Nee, veel meer", zegt zijn vrouw Thea.

    Maar de Bloemskerk, zoals de H. Hartkerk in Oss wordt genoemd, is geen opstandige kerk zoals de San Salvator in Den Bosch. "Daar zijn dingen gebeurd die wij hier altijd hebben vermeden. Ik ga niet voor in de eucharistieviering, ik zegen geen relatie in tussen twee mannen of twee vrouwen. Dat is een bewuste keuze, want het zou problemen geven met de leiding van de Kerk en daarmee is het belang van de parochie niet gediend. Van niemand hier. Dit is op de eerste plaats een volksparochie."

    Katholiek gezin

    Hij wil maar zeggen: de gelovigen zitten niet op al te revolutionaire acties te wachten. "En binnen de officiële lijnen van de Kerk is heel veel mogelijk", zegt Frans Vervoort. Maar die lijnen zijn niet de zijne, daar wenst hij niet omheen te draaien.

    Hij is 62, geboren in een katholiek gezin, in Oss. Een gewoon, doorsnee gezin. Moeder deed het huishouden, vader werkte op personeelszaken bij Hartog. "Hij zette elke morgen de ochtendgymnastiek aan, op de radio. Als het einddeuntje kwam dan wisten wij dat het tijd was voor de kerk. Elke dag om half acht naar de kerk. Rechts zaten de jongens, met een paar fraters, links de meisjes, met de nonnen. Na de kerk gauw naar huis om te ontbijten, want voor de kerk moest je nuchter zijn. Na het ontbijt naar school. Dat deed je gewoon, zo was die tijd." Het gezin Vervoort was niet katholieker dan andere gezinnen. Maar Frans werd wel misdienaar, dat was in die tijd ook heel gewoon in katholieke gezinnen.

    En de weg die hij daarna heeft gekozen? "Nou dat was eigenlijk andersom. De weg heeft mij gekozen."

    Gewoon werken

    Eerst lagere school, daarna het TBL. Eén jaar. Nee, hij kan niet zeggen dat hij het voorbeeld was van een ijverige leerling. Het werd de Sint-Jansmulo, net als de lagere school toen geleid door de fraters. "Eigenlijk wilde ik het liefst gewoon gaan werken. Dat gebeurde toen ik zestien was. Ik deed administratief werk bij een groothandel in automaterialen. Ik was toen al behoorlijk actief in allerlei vrijwilligerswerk. Vooral in de parochie van de Grote Kerk, ik zat ook in het jongerenkoor."

    Het was de tijd van de jonge kapelaan Gerard de Koning, die hem inspireerde. Het was ook de tijd van het Tweede Vaticaanse Concilie, geeft Frans Vervoort aan. "De liturgie onderging allerlei vernieuwingen, er kwamen jongerenvieringen, met dia's in de kerk, dat was destijds best wel revolutionair. De Kerk lééfde en ik voelde me betrokken. Vanuit die betrokkenheid ben ik theologie gaan studeren. " Hij was al getrouwd, met Thea.

    Schoolcatechese

    De studie mondde uit in een baan in het onderwijs, de Vincent van Goghhavo, de huishoudschool in Grave, en uiteindelijk de Sint-Jansmavo in Oss, terug op het oude nest. Vervoort gaf daar godsdienstles, aan 29 klassen. Toen het aantal leerlingen terugliep, kwam hij bij de schoolcatechese. "Ik begeleidde leerkrachten op school voor hun lessen levensbeschouwing. De schoolcatechese werd onder andere gesubsidieerd door de gemeente. Maar op een gegeven moment kwam de SP in het college en toen werd die subsidie rap afgebouwd. De SP vond dat te zeer een vermenging van kerk en staat."

    "Ik ben terug gegaan naar de faculteit theologie in Tilburg. Heb daar twee jaar pastorale theologie gedaan en kwam voor mijn stage hier terecht, bij pastoor Smulders."

    De naam van pastoor Smulders komt wel een paar keer langs in het gesprek. Pastor Vervoort maakt er geen geheim van dat Smulders en hij op dezelfde kerkelijke lijn zaten. De lijn van bisschop Bluyssen van Den Bosch die ooit zei, citeert Vervoort: "Als de kerk niet menselijker wordt, worden de mensen niet kerkelijker."

    Hij ging parttime aan de slag in de H. Hartparochie. Pastoor Smulders dacht al verder, aan zijn opvolging. "Hij vroeg me of ik me diaken wilde laten wijden, dan zou ik later met hem op de achtergrond de parochie kunnen leiden. Hij vroeg het niet, hij deed een zeer dringend beroep op mij. Maar ik zat daar helemaal niet op te wachten. Ik wilde niet op die manier gebonden worden aan de Kerk."

    Priesterschap

    Het diakenschap was een opstapje naar het priesterschap. Na het Tweede Vaticaanse Concilie werd het diakenschap ook opengesteld voor gehuwde mannen. Je wordt diaken gewijd door de bisschop, en je mag als diaken preken in de mis, het evangelie lezen, dopen en huwelijken inzegenen.

    Frans Vervoort kon geen 'nee' zeggen op het verzoek van pastoor Smulders. Na een jaar Sint-Janscentrum werd hij diaken. En in 2000 ging hij fulltime aan het werk in de parochie. Naast pastoor Smulders en diens tweede man, Bertus Wanders. Die overleed in mei 2003, de pastoor een half jaar later. "Ineens stond ik er alleen voor. Het was nooit de bedoeling geweest dat ik hier de kar zou gaan trekken, maar ik werd er min of meer in geduwd."

    Vervoort zocht de juiste priesters om hem en de parochie te helpen. "Ik kwam terecht bij Louis de Bonth uit Uden. Hij is 76 en draagt hier nog steeds de mis op. Later kwam ook Ad Smits, pastoor in Lithoijen en Teeffelen. Na diens overlijden is Wout Pulles komen assisteren. Hij was rector van Jozefoord in Nuland geweest. Hij is inmiddels 91 jaar, maar hij komt nog elk weekend met zijn auto naar Oss. Hij is nog zeer helder van geest."

    Samen zetten ze de ramen en deuren wijd open.

    Aansluiten bij de samenleving

    "In de geest van het Tweede Vaticaanse Concilie", zegt Frans Vervoort. "De Kerk moet meer aansluiten bij de samenleving, dat was de gedachte. De beweging die je nu ziet is een omgekeerde. De nadruk komt te liggen op de regels, op wel of niet goedgekeurde gezangen. Dat vind ik heel jammer. Het evangelie gaat over het welzijn van de mensen, zo eenvoudig is het. Maar de Kerk van nu lijkt haar eigen woorden belangrijker te vinden dan de woorden van het evangelie. Het evangelie brengt de boodschap van de liefde. De Kerk komt tegenwoordig steeds vaker als liefdeloos over."

    Vanuit deze opvatting leidt Frans Vervoort de H. Hartparochie al meer dan twaalf jaar. Behoedzaam laverend, want de verdedigers van de strakke Kerk zijn in de buurt. In Oss en in Den Bosch. Maar hij kan nog steeds zijn eigen pad volgen, binnen de officiële kaders. Met hulp van een paar honderd vrijwilligers die hij 'het goud van de parochie' noemt. En met hulp van zijn vrouw Thea, die op inspirerende wijze haar bijdrage levert aan het welzijn van de parochie.

    "Als Thea niet zo betrokken zou zijn, dan was het hier nooit geworden wat het nu is."

    Thea was de inspirator van Kunst in 't Hart, de manifestatie die nu voor de tiende keer wordt gehouden. Het is de laatste. "Want", zegt Thea terwijl ze met hulp van anderen de kerk weer op orde brengt na de mooie en drukke opening zondag, "je kunt nog een elfde keer doen, misschien een twaalfde, maar dan is het afgelopen."

    De Vervoorts weten: gezien de lijn die het bisdom voorstaat valt te verwachten dat de nieuwe leiding van de parochie straks een dergelijk project niet meer zal toelaten.

    "Het is verschrikkelijk jammer", geeft Thea aan, "maar alles heeft z'n begin en z'n einde. Weet je wat zo jammer is, de mensen kwamen hier gemakkelijk binnen, ook zij die niets met de kerk hadden."

    "Stél", zegt Frans Vervoort, "stél dat er iemand komt die zegt: dit is best een mooie parochie. Misschien dat er dan toch iets overblijft van wat hier gegroeid is aan openheid, aan sfeer. Maar als je de lijn ziet die is ingezet..."

    Hij durft niet te dromen. Hij gaat gewoon nog even door.

    Frans Vervoort

    • Geboren op 3 juni 1950 in Oss. Katholiek gezin van in totaal zeven kinderen.
    • Sinds 1999 werkzaam in de H. Hartparochie in Oss (Vlashoek, Heihoek, Ussen), eerst als parttimer, sinds 2000 in volledige dienst.
    • Volgde in 2003 pastoor Smulders op als leider van de parochie. Was daarvoor tot diaken gewijd.
    • Vroeger was een diakenschap een voorloper van een priesterwijding. Na het Tweede Vaticaanse concilie kunnen ook gehuwde mannen diaken worden.
    • Frans Vervoort is in 1975 getrouwd, met Thea. Ze hebben drie kinderen: Lydia (33 jaar), Thomas (31) en Daniel (26). Ze hebben drie kleinkinderen.