article
1.6673893
TILBURG - De naasten van Eelco de Gooijer beleefden zijn laatste uren woensdag allemaal op hun eigen manier. Samen blikken ze terug op het overlijden van hun geliefde zoon, broer en vriend.
Alles zoals Eelco het wilde: 'Maar dat betekent niet dat dit makkelijk is'
TILBURG - De naasten van Eelco de Gooijer beleefden zijn laatste uren woensdag allemaal op hun eigen manier. Samen blikken ze terug op het overlijden van hun geliefde zoon, broer en vriend.
http://www.bd.nl/regio/tilburg-e-o/tilburg/alles-zoals-eelco-het-wilde-maar-dat-betekent-niet-dat-dit-makkelijk-is-1.6673893
2016-11-24T06:00:00+0000
http://www.bd.nl/polopoly_fs/1.6674365.1479972171!image/image-6674365.JPG
Tilburg,Euthanasie,Eelco
Tilburg
Home / Regio / Tilburg e.o. / Tilburg / Alles zoals Eelco het wilde: 'Maar dat betekent niet dat dit makkelijk is'

Alles zoals Eelco het wilde: 'Maar dat betekent niet dat dit makkelijk is'

Videos
1
Foto's
2
Reacties
Reageer
    • Afbeelding
      Beschrijving
      Moeder Monique, vader Bert, vriendin Nicole en zus Jelke bijeen na de euthanasie van Eelco.
      Fotograaf
    • Afbeelding
      Beschrijving
      Eelco (38) uit Tilburg heeft gekozen voor euthanasie.
      Fotograaf
    TILBURG - De naasten van Eelco de Gooijer beleefden zijn laatste uren woensdag allemaal op hun eigen manier. Samen blikken ze terug op het overlijden van hun geliefde zoon, broer en vriend.
    Gewoon doei, dat was het. Alles was al gezegd.
    Wat moet je zeggen, nu Eelco er niet meer is? Het is goed, ja, want goed is het. Eelco wilde het zo, en zijn hartenkreet in het Brabants Dagblad dat we om moeten kijken naar hen die psychisch lijden, bereikte vele duizenden. En dus zijn ze in staat om hier rustig samen te zitten, in de woonkamer van het ouderlijk huis in Tilburg.
     
    Kalm
    Moeder Monique was erbij woensdagochtend, toen het infuuskraantje open ging. Eelco zat in zijn eigen huisje, in zijn eigen stoel. Hij was kalm onder zijn euthanasie. Liefst 23 minuten duurde het, voor hij zijn laatste adem uitblies. „Eelco is groot, hè.” Op dat moment zat de rest – vader Bert, zus Jelke en haar vriend Jeroen, goede vriendin Nicole en haar zoontje – in een fijn café aan een stuk gebak. Eigenlijk nog best gezellig. Wat moet je anders op zo’n moment? Tegen kwart voor twaalf kwam het bericht dat het gebeurd was. Bert: „Als je het dan zwart op wit ziet staan, komt het toch heel hard binnen.”
     
    Hij had het zijn zoon nog meermaals gevraagd: wil je dat ik er ook bij ben? Nee, zei Eelco, dat hoeft echt niet. „Maar beter ook”, zegt Bert. „Anders had Monique er twee gehad om op te letten. Zij kan dit beter dan ik. Monique is zo ontzettend sterk.” Dan zijn er toch tranen, bij Jelke. Want het kan allemaal wel waar zijn, dat broerlief dit graag wilde, dat het precies gegaan is zoals hij wilde en dat iedereen er vrede mee heeft, maar: „Dat betekent niet dat dit makkelijk is. De periode op weg hier naartoe was zó zwaar. Niet eens de heftigheid dat iemand dood gaat, maar het feit dat je het elke minuut met je meedraagt.”
     
    Belangrijke laatste woorden had Eelco niet meer in petto voor zijn naasten. Zo was hij niet. Nicole: „Gewoon doei, dat was het.” Bert: „Alles was al gezegd.”
     

    Eelco schreef nog een laatste bericht op zijn blog. Wie medeleven wil betuigen aan de nabestaanden van Eelco, kan dat onder dit artikel doen. De familie De Gooijer vraagt mensen die hun medeleven per post willen tonen het volgende adres te gebruiken:

    Zorgbelang Brabant
    T.a.v. familie De Gooijer
    Ringbaan Zuid 44
    5022 PN Tilburg
     
    De verhalen die het Brabants Dagblad over Eelco schreef, zijn gebundeld terug te lezen.

    Uitgelichte video

    Afbeelding