article
1.3355995
TILBURG - Natuurlijk hing zijn verbleekte spijkerjasje aan de kapstok bij zijn sterfbed. En hij had 's middags nog eens glimlachend door zijn onafscheidelijke kladblokje met aantekeningen gebladerd.
Rob Oostelbos, journalist in het epicentrum van de wereld
TILBURG - Natuurlijk hing zijn verbleekte spijkerjasje aan de kapstok bij zijn sterfbed. En hij had 's middags nog eens glimlachend door zijn onafscheidelijke kladblokje met aantekeningen gebladerd.
http://www.bd.nl/regio/tilburg-e-o/tilburg/rob-oostelbos-journalist-in-het-epicentrum-van-de-wereld-1.3355995
2011-03-01T09:05:00+0000
http://www.bd.nl/polopoly_fs/1.3355997.1353021167!image/image-3355997.jpg
Tilburg,Regio,Rob,Oostelbos,Memoriam,Tilburgstad, Memoriam, Regio, Oostelbos, Tilburg, Rob
Tilburg
Home / Regio / Tilburg e.o. / Tilburg / Rob Oostelbos, journalist in het epicentrum van de wereld

Rob Oostelbos, journalist in het epicentrum van de wereld

Foto's
6
    • Afbeelding
      Beschrijving
      Rob met collega Agnes op het kermisterrasje van cafe Weemoed aan de Korte Heuvel in 2007.\nFoto Ruud Erich
    • Afbeelding
      Beschrijving
      Rob en stadsredactie-collega Hans Rube op een feestje van een andere BD-collega. \nFoto Lauran Wijffels
    • Afbeelding
      Beschrijving
      Rob vermaakt zich met een bezoekster van cafe Bet Kolen tijdens een redactie-feestje in 2008.\nFoto Toine van Berkel
    • Afbeelding
      Beschrijving
      Rob Oostelbos. foto: Jan van Eijndhoven/PVE
    • Afbeelding
      Beschrijving
      Rob met coordinator stad Ruud Erich op een Tilburgs 'bengske' voor het kantoor van BD.\nFoto Emmanuel Naaijkens
    • Afbeelding
      Beschrijving
      Rob interviewt kermisambtenaar Ton Vialle in 2007 na uitreiking van 'Piet Maes Prijs'.\nFoto Lauran Wijffels
    TILBURG - Natuurlijk hing zijn verbleekte spijkerjasje aan de kapstok bij zijn sterfbed. En hij had 's middags nog eens glimlachend door zijn onafscheidelijke kladblokje met aantekeningen gebladerd.


    Nieuws voor de krant, Rob stond ermee op en ging ermee naar bed. 'Ik kan me toch geen mooier leven wensen', constateerde hij altijd tevreden als je vroeg of hij zijn werk nog leuk vond. Maar een ongeneeslijke ziekte maakte een voortijdig einde aan die 'wereldbaan' als journalist bij het Brabants Dagblad. Zondagavond overleed onze collega Rob Oostelbos op 53-jarige leeftijd aan de gevolgen van longkanker in het TweeSteden ziekenhuis, waar hij zaterdag met spoed was opgenomen.

    Het hoefde niet meer, hij was er klaar mee, vertrouwde hij zijn vrouw Ankie, dochter Romy en andere dierbaren toe. Van zijn geliefde redactie had hij de dagen ervoor in gedachten al afscheid genomen. Want als Rob niet meer reageerde op telefoontjes, sms-jes of mailtjes, dan was het echt mis. Hij wilde ook niet meer naar de krant, vertelde hij vorige week tegen Ankie.

    Onze vliegende reporter van de binnenstad had zijn pen na een journalistieke carrière van bijna een kwarteeuw voorgoed neergelegd. Ik ontmoette Rob voor het eerst begin jaren '80 toen ik door hoofdredacteur Paul Spapens van Stadsnieuws werd gevraagd om voor het weekblad te gaan schrijven. Bij de kennismaking met de rest van de redactie viel meteen een uiterst joviale, blonde gast met een tamelijk zware basstem op: Rob Oostelbos, afgestudeerd als docent geschiedenis aan het Moller College, maar een baan als leraar bleek toch niet zijn ultieme uitdaging. Journalist, dat leek hem veel boeiender.

    Die keuze werd er een voor het leven. Met zijn open en aimabele houding, gezond verstand, tomeloze energie, neus voor nieuws en vlotte pen was Rob geknipt voor het vak. Hij vond altijd wel zijn weg, onder welke omstandigheden en in wiens gezelschap ook, Rob bewoog zich gemakkelijk door alle maatschappelijke kringen. Kon, charmant als hij was, met iedereen door één deur, won snel vertrouwen en werd alom gerespecteerd om zijn vakmanschap en integriteit.

    Hij onderhield een groot netwerk aan contacten en zag als geen ander het belang ervan. 'Woensdag is mijn vaste, wekelijkse beldag', zei hij dan en het leverde altijd weer nieuwe tips en verhalen op. Wie zijn bronnen waren hield hij voor zichzelf en zij konden op zijn discretie rekenen. Aanvankelijk werkte Rob als freelancer bij de krant in zijn Tilburg, stad waar hij geboren en getogen was. In toen nog Het Nieuwsblad verschenen zijn bijdragen over onder meer jongeren, uitgaan en show. Ook schreef hij voor landelijke bladen als Hitkrant en maakte hij interviews met Bekende Nederlanders zoals actrice Monique van de Ven voor Flair.

    Maar zijn hart lag toch bij de krant en zo'n vijftien jaar geleden trad Rob in vaste dienst bij het Brabants Dagblad op de stads- en streekredactie in Tilburg. Hij begon in de regio en was actief in Udenhout, Moergestel en Oisterwijk, waarna een logische overstap naar de stad volgde. Woonachtig in het centrum van Tilburg, 'het epicentrum van de wereld' om met Robs woorden te spreken, combineerde hij 24 uur lang 7 dagen in de week privé met werk. Voor hem geen enkel probleem, hij wilde niet anders, hij kon niet anders. Hij maakte deel uit en was betrokken bij die wereld om hem heen, zijn 'natuurlijke biotoop'. Hij liep het stadhuis in en uit als politiek verslaggever, tikte zijn stukje voor de krant en ging vervolgens naar de kroeg om te kletsen aan de bar onder het genot van zijn Duveltje en shaggie.

    'Bewaar je wel genoeg afstand tot de mensen en de onderwerpen van je verhalen?', vroeg ik hem regelmatig. 'Maak je geen zorgen', antwoordde hij dan. 'Ik ben objectief in mijn berichtgeving. Anders ben ik hier zo uitgeschreven.' Behendig laverend slaagde hij erin naar buiten toe politiek onbevooroordeeld te blijven en zelfs voor collega's was zijn stemgedrag zijn belangrijkste geheim. Het politieke spel om de macht deed zijn bloed sneller stromen en de jacht op primeurs alleen maar toenemen. Raads- en commissievergaderingen saai? Welnee, altijd 'lache!' jongen. Dat zal de komende tijd niet meevallen, Rob. Maar we gaan samen verder in de geest van jouw oneindig optimisme.

    Teken hier het condoleanceregister.