Volledig scherm
Ireen Fasel, Lalla Weiss, Suzanne Keurntjes, Agnes Naaijkens en Bregje Delrue (vlnr.) organiseren het komende Gipsy Festival in Tilburg. foto Jan van Eijndhoven/Beeld Werkt

Niet door de dood te stoppen: 'Alberts Angels' wakkeren Gipsy-vuur aan

Vrij 25 mrt: De markante Tilburger Albert Siebelink, de spil van het Gipsy Festival, stierf vorig jaar. Maar het heilige vuur waarmee hij zich voor muziek inzette, brandt voort. De fakkeldragers zijn met vijven, de vrouwen met wie Siebelink eerdere edities van het festival op touw zette.

door Bas Vermeer

"Alberts Angels", klinkt het met een glimlach in het voormalige kantoor van Siebelink aan de Telefoonstraat.

Rond de tafel zitten Agnes Naaijkens (58), Ireen Fasel (53), Lalla Weiss (54), Suzanne Keurntjes (31) en Bregje Delrue (39). Nog een lach: "Of zijn harem, maar net hoe je het wil noemen."

De vijf waren al betrokken bij de organisatie van het jaarlijkse Gipsy Festival – dit jaar toe aan de twintigste editie – maar nu schaffen ze het zonder de spin in het web. En dat is soms moeilijk: Siebelink had alles in zijn hoofd zitten en wat ging daar nu precies in om?

Veranderingen
Maar het gaat ze lukken, stellen ze met zekerheid vast, twee maanden voor het festival losbarst. Een festival dat dit jaar geen twee dagen, maar één dag duurt. Ook de locatie is gewijzigd: van de Interpolistuin naar de kerktuin (de parkeerplaats achter de kerk - red.) en daarna in Poppodium 013. Die veranderingen waren al voor de dood van Siebelink in gang gezet.

"De Interpolistuin moet vrij toegankelijk blijven, terwijl we een betaald festival zijn. Daarom konden we daar niet blijven." Maar het nieuwe jasje biedt weer andere mogelijkheden: waar het vorige Gipsy Festival met het oog op geluidsoverlast om 23.00 uur al over was, kan men dit jaar tot diep in de nacht doorfeesten in de kleine zaal van 013.

Knuffelbaar
De geest van Siebelink waart nog altijd rond in het 'commandocentrum' aan de Telefoonstraat, waar de Gipsy-organisator ook woonde. "Als je hier op het dak staat, kijk je uit over de tuin waar hij altijd zat. Ja, dan voel je opeens het gemis." Siebelink worstelde de laatste vier jaar van zijn leven met kanker. De ruige, knuffelbare man 'vol maffe dingen'. Met een baard en haardos die slechts een stukje van zijn gezicht prijsgaven. In diezelfde tuin deelden 'de vijf' Siebelink mee dat ze het festival voort zouden zetten. Ireen: "Je had de opluchting op zijn kop moeten zien."

Ze halen herinneringen op aan een ander mooi moment. De laatste dag van het afgelopen Gipsy Festival, waar het helaas kletterde van de regen. "Na het laatste optreden zag je dat-ie 'het losliet', vertelt Bregje. "Het is goed zo."

Boebus
De herinneringen zijn warm, de weemoed blijft. Maar het wordt geen festival waarbij Siebelink uitgebreid wordt herdacht, vertellen de vijf. "We zien aan de mailinglijst dat veel nieuwe mensen zich aanmelden. Voor hen is het vreemd als het Albert voor en Albert na is." Maar hij is aanwezig, klinkt het, in de liefde voor muziek. En wordt er door de Tilburgse brouwerij Sint Juttemis nog een speciaalbier gebrouwen: Zwarte Boebus. Genoemd naar de honden van Siebelink, die stuk voor stuk de naam Boebus B van Ballegooijen kregen. Een fust van het bier wordt tijdens het festival geschonken.

Een spannende tijd breekt aan, maar ze zijn vol vertrouwen. "Al klinkt het misschien raar dat vijf vrouwen één man vervangen." Er klinkt een lach: "Maar Albert was vijftien mannen waard." Na een stilte: "Dus vijf vrouwen vervangen vijftien mannen."

De vijf schieten in de lach.

Opinie