article
1.6134349
Het spinazieseizoen is in volle gang. Drukke tijden voor Esther en Johan Luijkx in Breda. Ze runnen hun bedrijf samen, zonder personeel.
Spinazie vol liefde en veel hard werk
Het spinazieseizoen is in volle gang. Drukke tijden voor Esther en Johan Luijkx in Breda. Ze runnen hun bedrijf samen, zonder personeel.
http://www.bd.nl/xtra/lekkers-uit-brabant/spinazie-vol-liefde-en-veel-hard-werk-1.6134349
2016-06-23T22:10:00+0000
http://www.bd.nl/polopoly_fs/1.6134357.1466713482!image/image-6134357.jpg
Lekkers uit Brabant
Home / Xtra / Lekkers uit Brabant / Spinazie vol liefde en veel hard werk

Spinazie vol liefde en veel hard werk

Foto's
1
Reacties
Reageer
    • Afbeelding
      Beschrijving
      Johan Luijkx uit Breda tussen zijn spinazie op het veld bij Prinsenbeek. Het seizoen is in volle gang.
      Fotograaf
    Het spinazieseizoen is in volle gang. Drukke tijden voor Esther en Johan Luijkx in Breda. Ze runnen hun bedrijf samen, zonder personeel.

    Elke ochtend voor dag en dauw staan ze op. In alle vroegte vertrekken ze samen naar het land bij Prinsenbeek, even verderop. Naar de spinazie. Na die eerste uurtjes op het land, terug naar huis voor een welverdiend ontbijt. Later op de dag volgt de paksoi. Zo zien de dagen van de spinazietelers Esther en Johan Luijkx uit Breda er deze dagen - midden in het spinazieseizoen - uit. Het is bikkelen.

    Taai

    „Het is even taai wanneer de wekker gaat. Maar ik geniet nog elke keer van de rust zo ‘s ochtends vroeg. De mooiste tijd is wanneer het licht wordt. Wij zien de wereld wakker worden”, vertelt Esther (46) aan de keukentafel. Ze hebben het bedrijf samen opgebouwd. Jaren terug, in 1991, namen ze het over van de ouders van Johan. Toen besloeg het nog 1,5 hectare, inmiddels is het uitgegroeid naar 17 hectare.

    Het boeren zit Johan (52) in het bloed. Ook zijn opa was tuinder. „Mijn vader - al over de tachtig - is nog dagelijks op de boerderij te vinden. Heeft zijn moestuin hier. Hij slaat geen dag over. Een oude teler zei eens tegen me: ‘Waar ik ‘s avonds tv kijk dat maakt me niks uit, waar ik m’n dag doorbreng wel’.’’

    Esther is de dochter van een tuinder verderop. „Ik ben zelf ook naar de landbouwschool gegaan. Mijn moeder waarschuwde nog: ‘Trouw niet met een boer’. Da’s immers altijd hard werken. Tja, het bloed kruipt toch waar het niet gaan kan.”

    Bruukske

    Ze herkennen dezelfde houding bij hun zoon Joost. Als ‘bruukske’ van vijf was hij altijd al op het land te vinden. Later ook: na school deed hij meteen een rondje. Inmiddels is hij 18 en studeert aan de Hogere Agrarische School (HAS). Johan is blij dat zijn zoon hem op wil volgen. „We weten waar we het allemaal voor doen. We willen toch een mooi bedrijf overdragen.’’

    Bij hun dochter van 19 is de passie voor de teelt wat minder groot. Johan: „Maar ze heeft ook vaak genoeg in de zomer hier gewerkt. Nu studeert ze psychologie.”

    Johan: „Dit is echt nog een familiebedrijf. We hebben ook geen personeel. Dat zie je niet meer zo vaak. Bij de jongere generaties zie je toch steeds meer dat de vrouw haar eigen carrière buiten de boerderij heeft.” Esther lacht: „Ze zitten zéker niet meer allemaal op hun knieën op het land.”

    Eenvoudig is het leven van een teler niet. Het is keihard werken zonder dat het altijd een dikbelegde boterham oplevert. „Ook voor de kinderen was het vroeger duidelijk dat niet alles zomaar kon en dat de familie op de kleintjes moest letten. Hun zoon en dochter waren ook al jong zelfstandig. Esther: „Zo ging dat, wij waren immers vaak op het land.” Hoe anders dat voor kinderen van nu is, merkten ze toen er laatst een klein neefje kwam logeren. Johan vertelt lachend: „Hij begreep maar niet dat ik overdag geen tijd had om met hem te spelen. Ik was toch ‘thuis’?”

    Balanceren

    Het boeren is lastiger geworden de laatste jaren. De wisselvallige prijs, de gevoeligheid van de spinazie, de strengere regels rond gewasbestrijding, de noodzakelijke schaalvergroting. Het is en blijft balanceren. Niet voor niets zijn er in deze regio in de loop van de jaren minder telers overgebleven, maar het aantal hectares spinazie is niet eens zoveel terug gelopen.

    En dan is er nog de angst voor een nieuwe variant van wolf ofwel valse meeldauw. Deze schimmel met al zijn varianten is de schrik van alle spinazietelers, vertelt Johan. „De meeste soorten spinazie zijn wel resistent, maar er kan altijd een nieuwe variant opduiken.”

    Maar ondanks de wisselende inkomsten wil het echtpaar Luijkx allesbehalve een negatief verhaal ophangen. Daarvoor is het vak van teler te mooi. Of ze zelf nog vaak spinazie of paksoi eten? Esther: „We vinden spinazie als ie op zijn simpelst is klaargemaakt, gewoon gekookt met een beetje zout, echt het allerlekkerst.”