Volledig scherm
Wouter en Nelleke Kok te midden van hun acht pleegkinderen. © Beeld Werkt

Nelleke en Wouter Kok hebben acht pleegkinderen: 'We worden rijk in ons hart'

WIJK EN AALBURG - Nelleke en Wouter Kok uit Wijk en Aalburg zijn pleegouders van acht kinderen: vijf jongens en drie meisjes. ,,Rijk worden we er echt niet van, wel rijk in ons hart."

Joshua (14), Martinus (13), Rosalia (12), Joseph (11), Melissa (9), Gabriëla (7), Verchinio (4) en Samir (3). De acht kinderen wonen allemaal onder één dak. Niet bij hun vader en moeder, maar Nelleke Kok - Timmermans (48) en haar man Wouter (55) voeden de vijf jongens en drie meisjes op.

Acht pleegkinderen dus, dat is heel bijzonder. Ook bijzonder is de huisvesting: sinds twee jaar wonen ze in het voormalige kinderdagverblijf Spektakel aan de Tulpstraat in Wijk en Aalburg.

Investeren, dat doen Nelleke en Wouter ook in de kinderen. Zij is er elke dag mee in de weer, Wouter een halve week: hij heeft een bloemenhandel. Waar het om draait: de jongens en meisjes weer op de rails zetten. ,,Ze hebben al zo veel rottigheid meegemaakt", zegt Wouter, ,,dus willen we laten zien dat het leven ook heel mooie kanten heeft." Dat lukt soms wel, soms niet. Nelleke: ,,Idealistische pleegouders tuimelen van hun roze wolk. Het leven van deze kinderen is maar deels te beïnvloeden. Soms zijn ze zó getraumatiseerd dat alle frustraties eruit komen. Slaan, uit hun dak gaan: het wordt op ons geprojecteerd." Wouter: ,,Er is maar één remedie tegen: toch zoveel mogelijk liefde geven. En eerlijk zijn, dat is zó belangrijk."

Toeval

Twintig jaar geleden kwamen ze met het pleegouderschap in aanraking. Het was puur toeval. Nelleke: ,,In de zomer ontmoetten we op het strandje in Wijk en Aalburg een vrouw, die via organisatie een logee had uit Parijs. Ze vertelde dat er voor een jongetje van drie nog een gastgezin werd gezocht. We hebben ons spontaan aangeboden. Het was erg leuk, je zag dat joch opbloeien."

Ze gingen erover nadenken: hebben we in ons gezin - twee zoons en een adoptiedochter - meer ruimte om deze kinderen een kans te geven op een stabielere jeugd? Ja dus. Wouter: ,,We wilden vooral insteken op Nederlandse kinderen, maar het liep helemaal anders. De Raad van de Kinderbescherming gaf ons een verkeerd telefoonnummer op, dus kregen we te maken met ama's, alleenstaande minderjarige asielzoekers."

Niet één maar drie

Het was de bedoeling om één kind op te vangen, maar het werden er drie. ,,We kregen een Ethiopisch jongetje. Naderhand bleek dat hij ook nog een oudere broer en zus had. Daarna hebben we altijd meer pleegkinderen gehad." In al die jaren kregen zo'n zestig kinderen de kans zich te ontwikkelen, zichzelf te zijn, zich veilig te voelen. Soms voor een paar maanden, soms bleven kinderen jarenlang - totdat ze achttien en dus volwassen waren.

,,Voor onze eigen kinderen was het soms lastig", bekent Nelleke. ,,De pleegkinderen vroegen door de opgelopen trauma's veel aandacht. Ze hebben het niet altijd als leuk ervaren." De oudste zoon, Peter, is naar de Verenigde Staten verhuisd. Dat wilden ze ook wel, iets totaal nieuws beginnen. Dus werd in 2007 gestopt met de opvang van kwetsbare kinderen.

Wouter: ,,Het was ook goed om elkaar weer te leren kennen. Alle tijd was geïnvesteerd in onze pleegkinderen, dat trok een wissel op onze relatie. Daar hebben we van geleerd, we hebben meer aandacht voor elkaar."

Reuring

De plannen gingen niet door: de kredietcrisis gooide roet in het eten. Nelleke: ,,We zijn dus weer pleegouders geworden, want we misten het. De uitdaging, de reuring, de gezelligheid."

Meer kinderen kregen een kans bij Kok. Daardoor werd hun huis in Veen te krap bemeten. Het voormalige kinderdagverblijf heeft dat opgelost. Sterker nog: meer ruimte betekende dat Nelleke en Wouter nog eens drie kinderen onder hun vleugels konden nemen.

Acht kinderen opvangen. En dat in een groot pand. Sommige mensen denken dat het veel geld oplevert. Nelleke: ,,Dat is dus niet zo, we krijgen minder dan twintig euro per kind per dag. Dat lijkt misschien veel, maar daar moet echt alles van betaald worden. Rijk worden we er echt niet van. Wel rijk in ons hart, want het geeft je een goed gevoel dat je een toekomstperspectief kunt bieden." En ook: ,,Doordat alle kinderen een eigen achtergrond hebben, is niet alles zwart-wit. Ik bedoel: je leert dat het ene kind net wat anders moet worden benaderd dan het andere. Dat maakt het zo boeiend, je leert daardoor ook jezelf kennen."

Voor Joshua is de familie Kok een tweede thuis geworden: hij woont er al acht jaar. ,,Meestal is het hier wel leuk en alle vrienden zijn nu bij mij in de buurt." Zijn grootste wens: ,,Het liefst woon ik bij papa en mama." Heel logisch, maar dat kan nog niet.

Daarom zijn Nelleke en Wouter zó belangrijk voor deze kinderen. Dat verhaal zullen ze ook in november gaan vertellen, samen met de gemeente Aalburg, om zo meer vaders en moeders in het Land van Heusden en Altena te interesseren voor het pleegouderschap.

Waalwijk, Heusden e.o.