Volledig scherm
Familie van Niek Druijff © Privé archief

‘Dat mama doordeweeks op reis is, is gebruikelijker dan dat ze mee-eet’

De huismanNiek Druijff (42) verruilt het Nederlandse platteland voor Singapore. Als huisman tussen de expats schrijft hij wekelijks over zijn verbazingen. Vandaag: schuldig voelen.

‘Bij een ernstig ongeluk zijn een vader en een zoon betrokken. De vader overlijdt ter plekke en de zoon wordt met spoed naar het ziekenhuis gebracht. In de operatiekamer aangekomen zegt de chirurg: deze jongen kan ik niet opereren want het is mijn zoon.’ Huh? Hoe zit dat?

Toen ik onlangs deze vraag gesteld kreeg, was mijn eerste gedachte dat in een vrije samenleving als Nederland het wellicht zou gaan om een homostel met kinderen. Of een adoptiekind. Of iemand was vreemdgegaan. Helemaal mis natuurlijk. Het is gewoon de moeder! De chirurg is de moeder van het kind.

Vooringenomen

Ik accepteer dus direct de ‘oohs’ en ‘aahs’ dat ik niet meteen dacht dat een vrouw de chirurg was. Ook ik ben blijkbaar nog vooringenomen. Maar ik ben opgegroeid in een traditioneel gezin in een dorpje in Drenthe waar alles nog ging zoals in Ot en Sien en macaroni het meest exotische gerecht op moeders menukaart was. 

Dus, mea culpa, ik zat fout. Eén generatie verder is het volledig omgedraaid. Mijn kinderen kunnen verbaasd reageren als een man buiten de deur werkt en hier in Singapore is stamppot boerenkool de exoot. Dat mama doordeweeks op reis is, is gebruikelijker dan dat ze mee eet. Maar soms denk ik dat die ‘emancipationele’ ommezwaai sneller gaat bij mannen dan bij vrouwen. De Nederlandse man die ik tegenkom heeft geen enkel probleem met emancipatie. Gewoon de meest geschikte doet de klus, of het nu man of vrouw is. Geen onderscheid en niet ingewikkeld doen. 

Quote

Zoek maar eens op Google ‘schuldgevoel werkende moeder’. Talloze hartver­scheu­ren­de jammer­klach­ten

Zwemles

Als er opmerkingen komen over de werkende moeder komt ie van vrouwen; ,,of mama zich niet schuldig voelt dat ze de hele week weg is en dat ze bijna nooit bij de zwemles van de kinderen is”. Nee, dat is ze niet. Want papa is er en bovendien is het ook normaal dat er gewoon gewerkt moet worden. En doordat zij hier nu werkt, kunnen we het hele jaar in korte broek lopen. Dus geen schuldgevoel. Zoek maar eens op Google ‘schuldgevoel werkende moeder’. Talloze hartverscheurende jammerklachten afgewisseld met opbeurende ‘ik ben trots op mezelf’ verhalen. ‘Schuldgevoel werkende vader’: één hit. Eén.

Alleen al voor de opkomende vertrutting van de maatschappij zou het goed zijn dat Neerlands kroost wat vaker onder het toezicht van vaders valt. Hoe vaak hoor ik moeders roepen ‘niet rennen! Straks val je!’. Hoezo mogen kinderen niet vallen? Die moeten juist vallen. En weer opstaan. Dus, mijne dames, stop die vertrutting en het schuldgevoel. Beter voor iedereen! Dan beloof ik dat ik volgende keer direct zeg dat de vrouw de chirurg is.

Lees hier de vorige column van Niek Druijff terug: ‘Op een grafsteen staat nooit: Hier ligt Piet. Dankzij hem ging de concurrent failliet’

Lees de beste artikelen op het gebied van werk en carrière via onze wekelijkse nieuwsbrief