Volledig scherm
Pékula Starke (links) en Zoë Mezas (rechts) bij verkoopkraam van Talking Prints © Privé-archief

Dit tassenbedrijf helpt vrouwen in Suriname aan het werk

De Nederlandse ondernemers Zoë Mezas en Pékula Starke vertrokken naar Suriname om vrouwen uit de afgelegen Marron-gemeenschap te helpen met het verdienen van hun eigen geld. De dames maken tassen die de ondernemers vervolgens verkopen in Nederland. ,,Sommige vrouwen mochten van hun man eerst niet werken.’’

In 2015 kwamen Zoë Mezas en Pékula Starke, twee ondernemende dames met Surinaamse roots, tijdens een vakantie in Suriname uit nieuwsgierigheid terecht in een afgelegen dorpje waar Marrons wonen, afstammelingen van Afrikaanse slaven. De Marrons bouwden in de oerwouden een eigen gemeenschap op nadat ze zich van de slavernij hadden bevrijd. Doordat ze er zo afgelegen wonen, hebben ze hun eigen cultuur altijd weten te behouden.

De twee zagen dat de vrouwen in het dorpje wel hun eigen geld wilden verdienen, maar dat dit voor hen bijzonder lastig was. In de steden is wel werk te vinden, maar die zijn te ver reizen. Bovendien heersen in de Marron-gemeenschap traditionele opvattingen. Zo wordt van de vrouwen verwacht dat zij zich enkel met de zorg voor de kinderen en het huishouden bezighouden. Dat maakt de vrouwen in deze gemeenschap volledig afhankelijk van mannen voor geld.

Mezas en Starke besloten dat ze daar wat aan wilden veranderen. Mezas: ,,In Nederland werkte ik voor de gemeente in Amsterdam, maar ik voelde me er niet echt prettig. Voor mijn werk wilde ik liever iets doen wat ook goed is voor anderen. We zagen dat deze vrouwen zo graag aan het werk wilden, maar dat de mogelijkheden er niet waren. Wij wilden iets voor hen betekenen.’’

Naaimachine

De vrouwen beschikken immers over waardevolle vaardigheden, zagen Mezas en Starke. In Suriname is het heel normaal om zelf kleding te maken en ook in de Marron-dorpjes hebben veel vrouwen hun eigen naaimachine. Zo ontstond het idee voor de sociale onderneming Talking Prints, waarbij de ondernemers het werk naar de vrouwen toe brengen. In hun eigen huis maken de vrouwen tassen en haaraccessoires. ,,Wij maken de ontwerpen en brengen de materialen naar de dames zodat zij ermee aan de slag kunnen.’’

De twee ondernemers zegden hun baan in Nederland op en maakten van Paramaribo hun nieuwe thuisbasis. ,,Voor die reis zou ik vijf maanden naar Suriname gaan, maar ik ben eigenlijk nooit meer teruggekomen naar Nederland.’’ 

Quote

Wij maken de ontwerpen en brengen de materialen naar de dames zodat zij ermee aan de slag kunnen

Zoë Mezas

Traditionele prints

Inmiddels bestaat de sociale onderneming Talking Prints alweer vier jaar en heeft het duo twaalf vrouwen vast in dienst die de textielproducten maken. Op de tassen en haaraccessoires zijn traditionele prints te zien en borduurwerken die al generaties lang zo worden gemaakt. Via winkels in Suriname en Nederland en de webshop worden de producten verkocht.

Er wordt de vrouwen trouwens niet alleen geleerd textielwerken te maken. De ondernemers brengen ze ook basiskennis bij over werkethiek. ,,Als het de dames niet lukte om honderd items op tijd klaar te krijgen, kregen we eerst niets van ze te horen.” Inmiddels snappen de vrouwen dat ze het door moeten geven als de planning niet wordt gehaald. ,,We leren ze daarnaast omgaan met salaris en budgetten. We zijn ook meegegaan bij het openen van een bankrekening. Dat zijn voor ons basisdingen, maar zij wisten niet hoe dat allemaal werkt.”

Verzet

De mannen uit de twee dorpjes waar Talking Prints mee samenwerkt, waren in het begin minder enthousiast over de nieuwe bijverdiensten van hun vrouwen. ,,Er was wat verzet, sommige vrouwen mochten van hun man niet werken”, vertelt Mezas. Sinds er ook mannen bij betrokken zijn, bijvoorbeeld in de rol van chauffeur, is er echter meer begrip voor het project. ,,Ze zijn er inmiddels blij mee, want er komt zo toch weer wat meer geld in het laatje.”

(De tekst gaat verder onder de foto.)

Volledig scherm
Stof met vrolijke print wordt bewerkt door een van de vrouwen © Privé-archief

Talking Prints heeft de vrouwen niet alleen financieel minder afhankelijk gemaakt, maar ook meer zelfvertrouwen gegeven. Ze geloven inmiddels dat verandering mogelijk is voor hen. ,,De vrouwen bloeien helemaal op. Ze zijn door het project een stuk zelfstandiger, ondernemender en minder afhankelijk geworden. Een van hen doet er nu zelfs nog werk naast en maakt lakens voor het hele dorp.” 

Quote

De vrouwen bloeien helemaal op. Ze zijn door het project een stuk zelfstandi­ger, ondernemen­der en minder afhanke­lijk geworden

Zoë Mezas

Volgende generatie

De dames zijn niet alleen een voorbeeld voor vrouwen uit andere dorpen, maar ook voor hun eigen kinderen. ,,Een Marron-vrouw krijgt gemiddeld zeven kinderen, die mogen ook een beetje meehelpen, met de stof knippen bijvoorbeeld. Zo leert de volgende generatie dat vrouwen gewoon hun eigen geld kunnen verdienen.”

Zoë en Pékula zijn nu hard bezig om het verhaal van Talking Prints aan meer Nederlanders te vertellen. ,,Één keer per jaar komen we terug en laten we onder meer op festivals zien dat je met een kleine stap veel kunt bereiken. Nederlanders zijn over het algemeen heel erg gefocust op zichzelf, maar het is goed om ook eens stil te staan bij anderen.” Ook willen ze Nederlanders uitdagen om meer opvallende kleuren en prints te gaan dragen. Mezas: ,,Ze durven het nog niet zo goed volgens mij.”

Zou je meer willen verdienen? Coach Charlotte van 't Wout geeft een paar handige tips voor een betere salarisonderhandeling:

Lees de beste artikelen op het gebied van werk en carrière via onze wekelijkse nieuwsbrief! 

  1. Hoe je goedbedoelde hulp als vrijwilliger in het buitenland helemaal verkeerd kan vallen
    PREMIUM

    Hoe je goedbedoel­de hulp als vrijwilli­ger in het buitenland helemaal verkeerd kan vallen

    Zoek je een werkavontuur als vrijwilliger in een ver land? Let dan op of je goedbedoelde hulp ook zo overkomt bij de mensen daar, waarschuwen deskundigen Yolande van Wijk en Judith van de Kamp. Denk bijvoorbeeld aan het ‘weeshuistoerisme’, waar de constante stroom aan arriverende en vertrekkende vrijwilligers de hechtingsproblemen van wezen lijkt te verergeren. Hoe kies je als leek een goede organisatie?