Volledig scherm
Daan groeide op bij zijn moeder die in de financiële problemen zat. © Shody Careman

‘Ik ben dankbaar dat ik er nog ben’

Serie: Na de burn-outDaan Groenewoud (20), student op het MBO, voelde de druk van zijn omgeving op zijn schouders. Opeens stond hij trillend onder de douche. Voor onze serie Na de burn-out vertelt Daan hoe hij in een burn-out terecht kwam en hoe er weer uit.

,,Het is een eenzaam bestaan dat je leidt. Je kunt beter je been breken dan in een burn-out komen. Niemand begrijpt het. Omdat je jong bent, mag je blijkbaar niet klagen. Ik dacht dat een burn-out te maken had met overwerkt zijn. Maar school kan je ook als werk zien. En als je privéleven niet soepel loopt, dan wordt het vechten.’’

Gebroken

Twee maanden terug voelde Daan de energie terug in z’n lijf stromen. Eindelijk werd hij iets beter wakker. Het afgelopen half jaar stond vooral in het teken van niet slapen. En wakker worden op tijdstippen als drie en vijf uur ‘s ochtends. Daardoor was hij helemaal gebroken. Daan is nu 20. Maar de uitputting van zijn geest en lijf begon zo rond z’n twaalfde. Misschien zelfs wel eerder. Hij groeide op bij zijn moeder die in de financiële problemen zat. Hij had vaak de zorg over zijn jongere halfbroer en halfzus. Door de druk thuis kon hij zijn middelbare school niet afmaken. Bij zijn vader wonen was ook geen oplossing. Ze hadden veel ruzie. Met fysiek geweld. ,,Thuis was het chaos. Ik kon me daardoor niet concentreren op toetsen. Met hakken over de sloot ben ik op het MBO terecht gekomen.’’

Daan vroeg veel van zichzelf. Hij moest presteren. Als hij met een groepje een werkstuk moest maken, ging hij alleen tot drie uur ‘s nachts door. Kreeg hij een zeven voor Engels? Dan was hij boos. Het had een negen moeten zijn. ,,Mijn familie heeft allemaal universitaire opleidingen gedaan. Dat ik VMBO deed vonden ze eigenlijk te laag. Ik voelde de druk van mijn omgeving op m’n schouders. Op een vrijdag in december vorig jaar stond ik te trillen in de douche. Ik moest me aan de muren vasthouden. Die maandag zat ik bij de huisarts.’’

Onbegrip

Vier maanden heeft Daan moeten wachten op psychologische hulp. ,,Dagen in bed liggen of de hele dag gamen, daar werd ik alleen maar downer en chagrijnig van. Wat wel hielp was de natuur in. Eerst nam ik muziek mee, maar dat waren zelfs al teveel prikkels. Via een online spelletje had ik mensen leren kennen die ik vaak belde. En waarbij ik m’n hart kon uitstorten. Bij mensen in mijn directe omgeving lukte het niet echt. Ik voelde vooral veel onbegrip. Van m’n ouders, vrienden en van school.”

,,Door het tv-programma Sophie in de Kreukels ben ik aan fysieke meditatie gaan doen. Het heftig uitbeelden van je emoties. Schreeuwen. Extreem hard lachen. Nooit gedacht dat ik dat zou gaan doen. Ook ben ik met yoga begonnen. Sinds een maand ben ik weer aan het werk. Stage lopen in een verzorgingshuis. En het gaat goed. Volgend jaar ga ik tien weken naar een kliniek in Hilvarenbeek om al m’n shit achter me te laten. Ik kijk daar wel naar uit. Voor eens en altijd afrekenen met m’n verleden. De mishandelingen hebben zowel geestelijk als fysiek sporen nagelaten. Ik zie dat wel als een kans om dat op te lossen. Ik ben dankbaar dat ik er nog ben. Ik wil vooral eerlijk tegen mezelf zijn. Want hoe vrolijker het jasje, hoe treuriger de clown.”

Lees alle artikelen op het gebied van werk en carrière op onze Werkt-pagina en meld je aan voor de nieuwsbrief!