Volledig scherm
© Jan De Meuleneir/Photo News

Vlaamse wijnhandelaar Leo (90) is de oudste starter van het land

Leo De Clercq, 90 lentes jong, mag zich de oudste starter van België noemen. Met het overlijden van zijn vrouw Huguette kwam hun wijn- en likeurenhandel officieel op zijn naam te staan. Met plezier staat hij zes dagen in de week achter de toonbank. ‘De winkel is ontspanning voor mij.’

Op zijn kast in de achterkeuken staan twee kristallen glaasjes met een bierviltje op. Rechts ervan een fles Wortegemsen. Links een witte Bouchard Père et fils Macon Village van 2015. ,,Ik zie niet graag een leeg glas. Maar evenmin een volle’’, lacht Leo De Clercq, terwijl hij er uit zijn buffetkast nog twee extra haalt. ,,Van mijn grootmoeder nog. En als je weet dat ik al 90 ben... glazekes uit 1900 dus.” Het zijn zijn proefglaasjes. Deze keer citroenjenever en witte wijn, volgende keer wat anders. Leo drinkt niet, hij proeft. 

,,En dat is iets helemaal anders. Wat je zelf goed vindt, verkoop je beter. Als het je smaak niet is, kan je het niet verkopen. Die Macon Village, bijvoorbeeld. Ging perfect bij mijn vis van deze middag. Dat wijnhuis bestaat al van in de achttiende eeuw. Dan mag je er wel vanuit gaan dat het een goeie is. Als je niet deugt, ga je zo lang niet mee. Bij mij is dat hetzelfde, hé’’, vertelt hij aan Het Laatste Nieuws.

Spelen met de computer

Leo is de oudste starter van het land, zo grapt hij zelf. Want sinds zijn lieve vrouw Huguette deze zomervakantie overleed, staat de winkel Wijnen en likeuren De Clercq officieel op zijn naam. Leo bracht het eigenhandig in orde, op zijn computer aan de bureau in de woonkamer. De boekhouding, de btw-aangifte, zelfs de website, hij doet het allemaal zelf. ,,Spelen met de computer, noem ik dat.” 

Leo was allerminst van plan om na de dood van Huguette de gordijnen van de etalage dicht te trekken. ,,Mensen denken dat het verkopen een inspanning voor me is, maar integendeel. De winkel is ontspanning voor mij. Iets verkopen, maar eigenlijk nog belangrijker: een praatje maken. Ik verveel me geen moment.”

Tussen de flessen geboren

Wijnen en likeuren De Clercq gaat terug tot 1880, toen Leo’s grootvader Alphonse zijn winkel opende. Later, in 1904, bouwde hij op de grond van een onteigend hotel in de Zamanstraat wat verderop, een imposant pand in cottage-stijl. ,,Mijn vader en zijn broer namen later over. Ik ben tussen de flessen geboren. Huguette en ik namen de winkel over op 1 april 1954. Zij deed de winkel, ik de leveringen en de groothandel. Vroeger verkochten we ook bieren en limonades, maar met het ouder worden werd dat te zwaar. Sinds 1991 doen we nog enkel de winkel.” 

Quote

Huguette en ik namen de winkel over op 1 april 1954. Zij deed de winkel, ik de leveringen en de groothan­del

Leo de Clerq

Leo reed het hele land rond met flessen. En tijdens de zomervakanties trok hij naar het buitenland, vakantie combineren met een bezoek aan producenten. Frankrijk, Italië, maar ook de wijngaarden van Napa Valley in Amerika of Hunter Valley in Australië en in de hooglanden van Schotland op zoek naar whisky. ,,Soms alleen, heel vaak ook met Huguette en de kinderen. Vakantie en bijscholen tegelijk was dat. Ik wil het kunnen uitleggen, wanneer mensen hier om een fles komen. Ik spaar ook alles. Elk briefje, elk kaartje, van elke reis en elke gebeurtenis in de winkel. Ik stop ze in van die dikke mappen. Mijn memoires zijn ondertussen anderhalve meter lang.”

Volledig scherm
© Jan De Meuleneir/Photo News

Modegrillen

Bourgondiëwijnen vindt hij zelf de beste. En de prosecco die hij vlotjes verkoopt in de winkel - die noemt hij ‘beter dan cava’. Want aan modegrillen doet Leo niet mee. ,,Ik ga liever op zoek naar goeie specialiteiten van vroeger. Ik probeer klanten van nu daar weer kennis mee te laten maken.’’ Dat betekent overigens niet dat hij niet meegaat met z’n tijd. ,,Voor de oorlog waren mensen gek op cognac en jenever. Na de bevrijding dronken ze niets liever dan whisky. De laatste jaren wilde iedereen dan weer gin. Wij pasten ons aan, breidden ons aanbod elke keer uit. Hier vind je dingen die je nergens anders vindt. Wat precies? Dat ga ik niet vertellen, binnen de kortste keren staan ze allemaal hier (lacht). Alleen die limonades (Leo doelt op Bacardi Breezer, red.), die kwamen er nooit in. Zo maak je alcoholisten van de jeugd. Dat wil ik niet in huis.”

Alzheimer

Zolang alles goed gaat, blijft de winkel van Leo open. Zes dagen in de week, van negen tot twaalf en van één tot vijf. ,,Toen mijn vrouw ziek was - zeven jaar geleden kreeg ze Alzheimer- sloot ik wat vroeger. Vijf uur per dag was ik bij haar in het zorgcentrum. Op zondag, onze sluitingsdag, gingen we altijd uit eten. Dat was onze ontspanningsdag, al die jaren. Een glas rode wijn erbij. Huguette had liever wit. Nu doe ik dat alleen. Ik moet er nog altijd aan wennen . Maar ik geef niet aan dat gevoel toe, ik ga me niet opsluiten”, zegt Leo, terwijl hij aan de stappenteller om zijn pols friemelt. “Opvolging heb ik straks niet. Erg vind ik het niet. Mijn kinderen zijn gelukkig, dan wordt die flessenverkoop bijzaak.”

Volledig scherm
© Jan De Meuleneir/Photo News

De Zeeuwse Iske is weliswaar pas 21, maar ook zij timmert hard aan de weg. Ze heeft een eigen café en denkt erover na nog een zaak te beginnen:

Lees de beste artikelen op het gebied van werk, salaris en carrière via onze wekelijkse nieuwsbrief!