Volledig scherm
PREMIUM
Nynke de Jong © Joost Hoving

Op dagen als deze zeg ik nog eens extra dat ik van haar hou

columnNynke de Jong schrijft drie keer per week over wat haar bezighoudt.

We waren een weekend met z’n vieren op een Waddeneiland. Nergens leven de kinderen zo intens als daar. De hele dag buiten, niet rustig te krijgen. Rode blossen op de wangen, hard tegen de wind in schreeuwen, over het strand rennen, lachen om wapperende haren.

‘Wat is dit, mama? Zie je die schelp, mama? Mag ik die tak meenemen, mama?’ Ze nemen alles gretig in zich op. Regen? ‘We gaan toch wel naar buiten, hè?’ Stampen in plassen, zingen op de fiets. En aan het einde van de middag in de bakfiets bijna in slaap sukkelen door al dat gelééf.

Ik rende het hele weekend achter ze aan en kneep om de haverklap in de hand van mijn man. Koesteren, dit. Bofkonten zijn we. Op de momenten van héél groot geluk ben ik me meteen enorm bewust van de fragiliteit van dit alles. Niet dat ik huil om alles wat zou kunnen gebeuren, maar altijd is er dat stemmetje in mijn hoofd: geniet ervan. Niks is vanzelfsprekend.