Verpleegkundige Koen en stagiaire Quirine ontfermen zich in het Catharina Ziekenhuis in Eindhoven over mevrouw Meijer.
Volledig scherm
PREMIUM
Verpleegkundige Koen en stagiaire Quirine ontfermen zich in het Catharina Ziekenhuis in Eindhoven over mevrouw Meijer. © Koen Verheijden

Op deze afdeling sterft bijna de helft van de patiënten, maar het personeel knokt door

reportageDe verpleegafdeling orthopedie van het ziekenhuis in Eindhoven is normaal een plek van hoop. Nu krijgt het personeel het ene sterfgeval na het andere te verwerken. Maar ze knokken door, soms met de moed der wanhoop. En de patiënten ook: ,,Ik wil nog niet dood.”

Op het tafeltje van een van de mobiele computers in de ziekenhuisgang ligt een A4’tje. Daarop de namen van de patiënten op cohortafdeling 10-West. En achter elke naam de toevoeging: ‘Reanimeren: nee’, ‘Beademen: nee’.

Dit is een beetje een vergeten deel van de Nederlandse ziekenhuizen. Heel het land legt dagelijks het oor te luisteren bij de voormannen van de Nederlandse Vereniging van Intensive Care.

Hoeveel bedden hebben we nog? Kunnen we het aan? Maar van die talloze verpleegafdelingen, waar vele honderden coronapatiënten liggen, horen we veel minder.

Zoals deze dus, in het Catharina Ziekenhuis in Eindhoven. Op 10-West liggen kwetsbare ouderen, van wie vooraf al vaststaat dat ze te zwak zijn voor - of zelf geen trek meer hebben in - een verblijf op de ic.

En dus komen ze hier terecht, met eigenlijk maar twee opties: opknappen en de afdeling verlaten of overlijden in een ziekenhuisbed. Omdat iedereen op de afdeling bewezen corona heeft, zijn de deuren van de kamers open. Het maakt het makkelijker om de ouderen, die soms hevig in de war zijn, te verzorgen.