Mijn laatste ooggetuige van de oorlog is er niet meer

columnIk ben geboren en getogen in Sterksel, een van de meest vredelievende dorpjes van Brabant. Sterksel heeft namelijk een geschiedenis zonder échte oorlog. We hebben maar één supermarkt, dus de prijzenoorlog heeft ons nooit bereikt.

Volledig scherm
Rob Scheepers. © Dolph Cantrijn

Maar ook WOII is stilletjes aan Sterksel voorbijgetrokken. Het gehucht was blijkbaar zó onbeduidend dat de Duitsers nooit de moeite hebben genomen om het te veroveren. Kun je als verzetsstrijder ook een oorlogstrauma van oplopen, lijkt me. Jarenlang met een doorgeladen bajonet klaarzitten achter de voordeur, en geen hond die je aanvalt.

Feit is dat in Sterksel weinig herinnert aan WOII. Bij ons thuis is de enige concrete verwijzing een zakmes in een laatje van de secretaire. Een fraai mes met een wit heft vol handsnijwerk en een eng hakenkruis. ,,Afgepakt van een mof’’, vertelde mijn ­vader mij altijd glunderend.

In een bezet klooster net buiten ons dorp zat in de laatste oorlogsjaren namelijk een opleidingsafdeling van de Hitlerjugend. En tijdens een matpartij in de bossen heeft mijn puberende vader het mes naar eigen zeggen buitgemaakt op een Duitsertje. Alle beetjes helpen, moet hij gedacht hebben.

Blogs