Volledig scherm
Roy van Herk uit Deurne © Fotopersburo van de Meulenhof bv

Roy (52) uit Deurne laat zijn leven achter zich: 'Ik wil dit al van jongs af aan'

DEURNE - Roy van Herk (52) vertrekt en laat alles van waarde achter. Zijn zoon, zijn baan, zijn vrienden, zijn stamkroeg, zijn huis in Deurne. Hij gaat vanaf oktober twee jaar lang op pad met zijn motor voor een goed doel: Warchild.

Hij is van huis. Hij ligt in ontelbare losse onderdelen in de werkplaats van een motorgarage, om precies te zijn. En daar zal hij tot op het laatste schroefje bekeken worden, tot de Harley weer herboren is.

Roy drukt op het knopje van zijn koffiemachine. ,,Kan goed zijn dat ik hem zes maanden kwijt ben.” Dat voelt niet goed voor een Harley-rijder. Roy schudt zijn hoofd. ,,Die motor is mijn maat. Ik praat er tegen. Het klinkt misschien heel gek, maar als we een barre tocht hebben overleefd dan bedank ik hem.” Hij grinnikt. ,,Ik kan zelf ook wel redelijk sleutelen, maar reviseren? Dat kan ik niet. En hij moet wel weer als nieuw zijn. We hebben 100.000 kilometer voor de boeg.”

Oktober 2018. Dan moet het gebeuren. Dan gaat Roy twee jaar lang de wereld over rijden voor het goede doel. Warchild. Waarom? Roy grijnst. ,,Ik wil dit al van jongs af aan. Eerst dacht ik: ik ga voordat ik me in het hele huisje-boompje-beestje-gedoe stort. Maar toen kreeg ik een relatie. En een zoon. Dus stelde ik het uit. Nu ben ik al een tijd gescheiden en wordt mijn zoon 21. Eigenlijk dacht ik: nu of nooit.”

Quote

Ik dacht: ik ga die reis maken. Als ik dit overleef, dan overleef ik alles.

Roy van Herk.

De laatste zet in zijn rug kreeg hij in de zomer van 2016. Tijdens een rondreis door Europa overleefde hij een bizarre tocht in Albanië. ,,Ik wilde van het noorden naar het zuiden rijden door de bergen. Maar was aan de late kant, dus zei ik tegen TomTom: pak de kortste weg. Ik wilde niet in het donker rijden. Dat is veel te gevaarlijk.”

De kortste weg bleek een enkele reis richting nachtmerrie. De wegen werden slechter en slechter en Roy kwam nauwelijks vooruit. ,,Ik reed uiteindelijk nog maar vijftien kilometer per uur.” Benzine raakte op, zijn telefoonbatterij werd leger, de oplader werkte niet, hij had geen water meer, de duisternis viel in en uiteindelijk botste hij tijdens een stop op een groepje mannen. 

,,Ze keken me heel donker aan en waren alleen geïnteresseerd in mijn motor. Ik dacht: nu is het bekeken. Ik ben snel verder gereden en heb in het donker langs de kant van het grindpad geslapen in de bosjes. Op een gegeven moment kwam er een auto langs en lag ik daar met een hartslag van 300 in m’n slaapzak. Toen ik ’s ochtends de berg afreed en weer in de bewoonde wereld belandde, heb ik de grond gekust. Ik dacht: ik ga die reis maken. Als ik dit overleef, dan overleef ik alles.”

De eerste die hij het vertelde, was zijn zoon. ,,Hij zei: wat nou als je onderweg iemand tegenkomt? Dan kom je zeker nooit meer terug? Natuurlijk kom ik terug, zei ik. Dat is beloofd. Ik denk dat ik echt ga huilen als ik weg ga. Omdat ik hem ga missen. En natuurlijk mijn vrienden, mijn tweede thuishaven café Het Pandje en mijn collega’s van LKS Installatietechniek Someren.”

Toch telt hij de dagen naar oktober af. Ook al zijn er nog heel wat hobbels te nemen voor hij met een gerust hart de voordeur in Deurne dicht kan trekken.

Tekst gaat verder onder de foto.

Volledig scherm
Roy van Herk uit Deurne gaat twee jaar weg met de motor voor Warchild. © Roy van Herk

Hij heeft zich inmiddels helemaal suf gegoogled om zich voor te bereiden maar er zijn nog steeds verassingen. ,,Ik kreeg laatst een facebook-berichtje van iemand die zei: Heb je wel een carnet de passage geregeld??? Ik dacht WAT???? Nog noooooit van gehoord. Blijkt een soort van paspoort voor de motor te zijn. Dat moet je dan in Duitsland aanvragen. Nou ja: van dat soort dingen dus.”

En dan hebben we het nog niet gehad over zijn uitrusting. De reis voert door alle klimaten, alle weertypen, alle seizoenen en bergruimte op een motor is niet van elastiek. ,,Ik heb twee zijtassen van leer. En bovenop kan ik hoop verstouwen. Maar het zal een uitdaging worden.”

Aan uitdagingen heeft hij sowieso geen gebrek. Als tegenprestatie voor donaties aan Warchild heeft Roy zichzelf voorgenomen tijdens zijn reis (dat zijn ongeveer 730 dagen) nooit ergens betaald te overnachten. ,,Lukt me dat niet, dan moet ik buiten in mijn tentje slapen. Dat wordt pittig, maar het is een goede tegenprestatie om mensen over te halen om te doneren, denk ik. En het is ook leuk om te volgen via Facebook hoe het me vergaat.”

Roy richt zich in zijn Warchild-actie vooral op muzikanten. ,,Ik heb lang zitten broeden op een doelgroep die voor mijn doel zou willen doneren. De muziekwereld is een goede, denk ik. Muziek is van de hele wereld. Ik ben nu druk bezig om zo veel mogelijk muzikanten warm te krijgen voor mijn initiatief en hoop dat het op die manier een olievlek wordt.”

Roy is te volgen via Facebook.

Hij heeft een crowdfundingactie lopen voor het opzetten van een stichting voor zijn Warchild-reis. 

BD gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement