Volledig scherm
De Maria-installatie van Carola Mokveld. © BD

Carola kreeg ruim honderd Mariabeeldjes na oproep in de krant

MIJN BDVUGHT - Gezocht: plastic Mariabeeldjes. Zo luidde de oproep van Carola Mokveld in de rubriek Lezers helpen lezers. Ze kreeg er ruim honderd en achter elk beeldje schuilt een persoonlijk verhaal.

Echt mooi zijn ze niet, de plastic Maria’s met blauwe dop. Toch betekenen de beeldjes veel voor sommige mensen. Ze staan voor hoop; op beterschap of een goed afgelegd rijexamen. Of herinneren aan vroeger, toen moeder nog leefde. Af en toe wordt er een scheutje heilig water uit het beeldje aan de soep of het badwater toegevoegd. Want je weet maar nooit.

Oproep Lezers helpen lezers

,,Maria is belangrijk voor veel mensen”, zegt de Vughtse kunstenares Carola Mokveld. ,,Toen ik werd uitgenodigd om een kunstproject te maken voor een Maria-expositie in het Comenius Museum in Naarden, wilde ik iets met dit gegeven doen. Ik bedacht een installatie met Maria’s die verbonden worden door haakwerk van plastic draad dat ik op het strand vond. Het draad verwijst ook naar de plastic soep in zee. Via vrienden en familie kreeg ik een aantal Maria’s maar ik wilde er nog meer en besloot een oproep te doen in de rubriek Lezers helpen lezers.”

Quote

Via vrienden en familie kreeg ik een aantal Maria’s maar ik wilde er nog meer

Carola Mokveld

‘Uurtje bleek te weinig’

Het liep storm. Mokveld kreeg meer dan honderd reacties. ,,Niet alleen kreeg ik schitterende beeldjes, er kwamen ook prachtige en bijzondere verhalen op tafel. Ik besloot een tour te maken langs alle mensen en was uiteindelijk weken onderweg. Voor elk gesprek plande ik een uur maar dat bleek al snel te weinig. Ik ontmoette mensen die al 26 keer naar Lourdes waren geweest, bezocht een religieus museumpje in Odiliapeel en hoorde ontroerende verhalen. Er kwamen beeldjes met de post of ze werden achtergelaten op mijn brievenbus. Uit de verhalen bleek dat de beeldjes vaak in de kast liggen en dat de eigenaren bang zijn dat ze na hun dood worden weggegooid. Nu blijven ze bewaard en dat is een geruststellende gedachte.”

Quote

Er kwamen beeldjes met de post of ze werden achtergela­ten op mijn brievenbus

Carola Mokveld

Unieke code

Geïnspireerd ging Mokveld aan de slag met haar kunstproject. ,,Ik dacht met een dertigtal beeldjes de installatie te maken maar het werden er over de honderd. Alle beeldjes kregen een unieke code en zijn terug te vinden op de plattegrond zodat iedereen zijn eigen Maria terug kan vinden.”

Het kunstwerk is inmiddels te zien in het Comenius Museum. Met daarnaast lijstjes met foto’s en teksten over de beeldjes. Veel Maria-eigenaren zijn al wezen kijken bij hun beeldje. ,,Ik heb met veel donateurs nog contact. Ze zijn zo betrokken en enthousiast. En zo zie je dat Maria ook nu nog verbindend werkt.”

De Maria-expositie in het Comenius Museum in Naarden, met de installatie van Carola Mokveld, is nog tot 13 januari te zien. Geopend van dinsdag tot en met zondag van 12.00 tot 17.00 uur. 

Carola Mokveld haalde de Mariabeeldjes overal in Brabant op. Hier een aantal verhalen achter de beeldjes:

Harrie

Mijn moeder nam het beeldje mee uit Lourdes. Het stond bij haar op het dressoir. Mijn zwager was vijf keer gezakt voor zijn rijbewijs en zijn vrouw besloot wat Lourdeswater in de soep te gieten. Helaas heeft het niet geholpen.

Martien

Volledig scherm
Martien. © BD

In 1959 ging ik vanuit het klooster waar ik woonde naar Lourdes. Ik was toen 22 jaar. Er ging een medebroeder mee, om mij te beschermen tegen alle verleidingen.

Hans en Ellen

Volledig scherm
Hans en Ellen. © BD

In 2010 zijn we met de kinderen in Lourdes geweest. We waren op vakantie in Biarritz. Het beeldje hebben we daar gekocht maar stond altijd weggestopt in de trapkast.

Riek

Volledig scherm
Riek. © BD

Ik ben 26 keer naar Lourdes geweest. Om vijf uur in de ochtend ga ik al naar de grot. Ik deed altijd een scheutje Lourdeswater in het badwater van mijn kleinkinderen.

Joop

Volledig scherm
Joop. © BD

Joop liet een aantal Mariabeeldjes achter op de brievenbus van Carola Mokveld. Hij werkt in Vught en kwam er toch langs. Er werden ook beeldjes met de post verstuurd.

Joke

Volledig scherm
Joke. © BD

Na de oorlog was er geen geld. Maar in de meimaand gingen we wel een blauwe hortensia halen. Mijn moeder zei: ,,’k zal munne beste cent uitgeven voor den hortensia!’

Ans

Volledig scherm
Ans. © BD

‘Een kind van Maria gaat nooit verloren’. Mijn man is timmerman en heet ook nog eens Jozef! Ik heb een museumpje met allemaal heiligbeelden in Odiliapeel.

Yvonne en Frans

Volledig scherm
Yvonne en Frans. © BD

Dit beeldje stond altijd bij mijn moeder. Ze was zeer devoot en had in de slaapkamer een altaartje. Ik heb het Lourdeswater ooit geproefd maar het leek bedorven. 

José en Carolien

Volledig scherm
José en Carolien. © BD

Mijn grootvader was in november 1957 in Lourdes en nam dit beeldje mee. Hij is geboren in 1901 en was toentertijd dus 56 jaar. Hij was veehandelaar en boer.

Jan en Marianne

Volledig scherm
Jan en Marianne. © BD

Het grote beeld is van mijn moeder die 80 jaar is geworden. Ze ging met haar zus en schoonzus naar Lourdes. De andere beeldjes zijn van de mensen uit het hofje.

Gerard

Volledig scherm
Gerard. © BD

Mijn moeder is 29 keer naar Lourdes geweest. Vanaf het moment van de ziekenzalving wilde ze alleen nog Lourdeswater drinken. Ze is op Maria Hemelvaart overleden.

Zus

In 1953 had ik verkering met de broer van de melkboer. Zijn moeder had Lourdeswater meegenomen en in lege melkflessen gedaan. Mijn verkering dacht dat het lege melkflessen waren en gooide het Lourdeswater prompt in de gootsteen. Zelf nam ik weleens kleine slokjes uit de fles die ik had gekregen. Bijvoorbeeld als ik op moest voor mijn rijbewijs. Je weet natuurlijk nooit.

  1. Even een rustig mens worden door te kijken in de spiegels van de ziel
    VIDEO

    Even een rustig mens worden door te kijken in de spiegels van de ziel

    DEN BOSCH - Het dagelijkse ‘gejakker’ en de toenemende individualisering en modernisering, waarbij complete levens beheerst worden door gebruik van social media, zijn typisch voor deze tijd. Ze dragen ertoe bij dat het intermenselijke contact vaak op een laag pitje staat. En al helemaal met een wildvreemde. Hoogste tijd voor een tegenreactie, vinden de verbinders Annemieke van Dort en Thijs Verberne. De een legt het accent op het oogcontact, de ander op het freehuggen.

In samenwerking met indebuurt Den Bosch