Volledig scherm
Een grote bordeauxrode bloem bij een lantaarnpaal op de kruising Bosschebaan-Hoogstraat in Gestel markeert de plek waar Maartje Cornelissen 18 maart 2005 verongelukte. Foto Clemens Le Blanc

'Waar Maartjes leven ophield'

'Maartje voor altijd in ons hart', staat te lezen op het aluminium plaatje dat Arno Cornleissen toont. We staan op de kruising Bosschebaan-Hoogstraat, bij een lantaarnpaal met een grote bordeauxrode bloem. In het voorjaar groeien er krokussen en narcissen. Het is de plek waar dochter Maartje, 18 maart 2005 op zeventienjarige leeftijd, verongelukte. Voor Arno en Beb Cornelissen uit het Maaskantje een bijzondere plek met veel emotie.

Bep en Arno Cornelissen doen hun verhaal, thuis op de bank. Ernaast een tafeltje met een kaarsje en foto's van hun dochter. "Het was een gezellige sociale meid", laat vader Arno weten. "Ze zat bij de harmonie, bij volksdansgroep Brabants Bont, werkte bij Boer Goossens en liep stage als onderwijsassistent in groep drie van basisschool de Beekhof in Sint- Michielsgestel. Ze kende veel mensen."

De nekharen gaan bij vader Arno nog steeds omhoog als hij de 'kruising van Maartje' nadert. "Het blijft heel moeilijk. Het is de plaats waar Maartjes leven ophield en dat van ons totaal veranderde", verklaart hij. Moeder Bep fietst het liefst om. "Ik kan nooit meer zomaar over de kruising fietsen", zegt zij. "Ik zal blij zijn als de rotonde er is. Je wilt alles van Maartje bewaren, maar die plek mag van mij weg." Arno vult aan: "We hebben een soort haat-liefde- verhouding met die kruising. We komen er vaak langs als we ergens naar toe moeten en missen haar dan extra. Anderen die Maartje kenden hebben dat ook. Dat biedt weer steun."

De eerste keer dat vader en moeder Cornelissen, naast Maartje hebben ze nog twee andere dochters, het kruispunt over moesten vonden ze erg moeilijk. "Ik werd overvallen door duizeligheid", zegt Arno. "Ik moest aan de overkant zelfs afstappen." De rotonde en de fietstunnel die gepland staan op de bewuste plek kan voor beiden niet snel genoeg gerealiseerd zijn. Eén van de dochters kreeg laatst, toen ze voor het verkeerslicht stond te wachten, te horen: 'Hé stommerik. Hier ga je toch niet staan wachten'. "De jongeren fietsten haar gewoon voorbij, door het rode licht", vertelt Bep. Iets wat zij niet kan begrijpen. "Wij weten wat er kan gebeuren." Toch is het ook voor haar moeilijk als ze daar staat te wachten. "De auto's suizen voorbij. Je ziet dan hoe hard het gaat. In je hoofd ben je de klap aan het reconstrueren."

Ook voor Maartje sprong het licht net op rood, toen ze aan kwam fietsen. Een vrachtwagenchauffeur zag het misgaan. "Die had nog wel wat tijd nodig om op te trekken. Maar een auto die de vrachtwagen inhaalde, niet", vertelt Maartjes moeder over de bewuste vrijdag- ochtend. "De chauffeur van de auto heeft Maartje niet gezien en Maartje heeft de auto niet gezien, die zat achter de vrachtwagen."

Bep zat thuis de krant te lezen. "Ik hoorde een ziekenauto. Ik zou gaan wandelen met mijn zus en ben weggefietst. Even daarna kwam de politie de oprit opgereden. Ze troffen onze dochter Nelleke aan." De zus van Bep werd gealarmeerd. "Ze stond me al op te wachten. We hebben onderweg geen woord tegen elkaar gezegd", herinnert zij zich nog. Het hele gezin spoedde zich zo snel mogelijk naar het ziekenhuis. Bep was er graag eerder bij geweest. "Ik weet precies hoe laat het is gebeurt. Er is een half uur niemand van ons bij haar geweest. Ik had graag op de plek van het ongeluk haar hand vastgehouden."

In het ziekenhuis aangekomen was Maartje bewusteloos, maar nog wel in leven. Bep: "De neuroloog maakte zich zorgen om haar hoofd. Je zag niets aan haar, ze had slechts twee schrammetjes in haar gezicht." Toch was de hersenbeschadiging dusdanig groot dat Maartje binnen enkele uren zou overlijden. "We kregen de vraag of Maartje donor zou willen zijn", vervolgt Bep. "We wisten dat ze dat wilde." Arno: "Het was zo'n keukentafelgesprek. Het was weer de tijd van de donorcampagne. Onze dochter Nelleke gaf aan dat ze geen donor wilde zijn. 'Dan loopt er iemand met jouw hartje rond', zei ze. Maartje wilde het juist wel. 'Als ik dood ben heb ik er toch niets meer aan' was haar redenering. Maar je hebt geen idee dat je dat een paar weken later nodig hebt."

Het donortraject hebben Arno en Bep als zeer zwaar ervaren. "Er veranderde niets, ze knipperde niet met haar ogen, ze voelde nog gewoon warm aan maar was toch overleden", blikken zij terug. Toch hebben ze er een goed gevoel bij. Arno: "Je moet het doen omdat je het wilt doen." Bep: " Precies zoals Maartje zelf in elkaar zat." Veel steun hebben ze gehad aan een brief van een van de ontvangers van Maartjes organen. Een vrouw met man en kinderen bedankte 'de nabestaanden van de orgaandonor'. "Daar zijn we erg dankbaar voor", zegt Bep.

Arno en Bep Cornelissen leven met de dag. "We zijn niet meer bang voor de dood. We bekijken wat zinvol is en wat niet."

Bepaalde momenten in hun leven leveren nog steeds veel emotie op. Zoals de dag dat hun jongste dochter Kim zeventien werd of de uitvoering van het muziekstuk 'Friends for Life'dat ook tijdens de uitvaart klonk. "Het blijft moeilijk", zegt Arno. " Maar er zijn geen pieken en dalen meer, het wordt allemaal wat vlakker."

De gedenkplaats voor Maartje is op het kerkhof. Een transparante ovale glasplaat met daarin gebrand een door Maartje zelf geschreven gedicht, siert het graf.


'Geel is de zon,
geel zijn de maan en de sterren,
je ziet ze al van verre,
ik wou dat ik kon,
dansen met de zon'.
Groetjes Maartje.


Heeft u ook bijzondere herinneringen aan een bepaalde plek, verdrietig of juist heel vrolijk. Dan kunt u de redactie mailen of bellen: 073- 6157607 of

redactie.meierij@brabantsdagblad.nl

  1. Derde dode te betreuren bij ongeluk op de A59 bij Rosmalen
    UPDATE + VIDEO

    Derde dode te betreuren bij ongeluk op de A59 bij Rosmalen

    DEN BOSCH/OSS - Drie personen zijn zondagochtend om het leven gekomen bij een ongeluk op de A59 van Den Bosch naar Oss. In eerste instantie leek sprake te zijn van twee dodelijke slachtoffers. Bij het bergen van het voertuig werd duidelijk dat drie mensen in de uitgebrande auto zaten. Op dit stuk van de A59 zijn in minder dan een jaar tijd al drie ernstige ongelukken gebeurd. Rijkswaterstaat doet onderzoek naar het wegdeel.

In samenwerking met indebuurt Den Bosch