Volledig scherm
Sjef van Creij © copyright Marc Bolsius

Zo beleefde Sjef van Creij zijn arrestatie na het 'burgemeesterslek': 'Erger behandeld dan een grote crimineel'

DEN BOSCH/ROSMALEN - Gemeenteraadslid Sjef van Creij wordt bijna letterlijk van zijn bed gelicht op dinsdag 29 augustus. De garagehouder, Prins Josephus I tijdens het Rosmalens carnaval, wordt ervan verdacht het burgemeesterslek in Den Bosch te zijn. Van Creij (55) zit drie dagen in een hok en voelt zich behandeld als een zware crimineel. Een monoloog uit de kerstbijlage van het Brabants Dagblad.

Ik woon met mijn schoonmoeder in een gesplitste woning en er hangen toch echt twee verschillende naambordjes bij de twee voordeuren: Wilma en Sjef van Creij bij de ene en Mientje van Kasteren bij de andere. Bellen ze met drie man sterk bij mijn schoonmoeder aan en vragen ze 'waar is Sjef?' 

Via een nooddeur die onze woningen verbindt roept mijn schoonmoeder onder aan de trap: 'Sjef, ze moeten jou hebben'. Zeven uur, ik lig nog op bed, maar voor ik het weet staan ze boven. Ik moet meekomen, broek aan en shirt aan. En de mededeling dat ik word aangehouden voor het burgemeesterslek.

Rechercheurs

Ik mag wel zelf deodorant, een onderbroek, een T-shirt en mijn scheerapparaat pakken. De rechercheurs pakken mijn toilettas in. Waarschijnlijk bang dat ik er iets anders bij zal stoppen. Mijn telefoon wordt in beslag genomen. Ik vraag nog of ze mijn computer en tablet ook willen hebben. Maar die hebben ze niet nodig.

Je knippert met je ogen en het is gebeurd, binnen een minuut. Mijn kinderen liggen boven nog op bed. Ik sta gewoon perplex.

Slippers inleveren

Ik moet met twee rechercheurs in de ene wagen en een andere auto rijdt voorop. Je praat over het weer en hoe druk het is op het werk. Ter hoogte van Helvoirt vraag ik of ik me niet had moeten legitimeren. Zíj hebben snel een pas laten zien, maar ik niets. 

Niet om een paspoort gevraagd, zijn ze vergeten ... Ze brengen me naar Tilburg omdat ze willen voorkomen dat ik in Den Bosch bekenden tegenkom. Daar worden mijn spullen nog een keer gecontroleerd en moet ik mijn slippers inleveren, daar zit klittenband op.

Isoleercel

Zonder tekst en uitleg en zonder spullen moet ik de isoleercel in. Een paar uur later krijg ik extra dekens. Moet je je voorstellen, een cel van 2,5 bij 2,5 meter. Met een nachtlampje, bed, een tafeltje, een betonnen bankje en een roestvrijstalen toiletpot. Moet ik op een knopje drukken om de bewakers die pot te laten legen.

Het eerste verhoor is nog diezelfde middag, ik denk van een tot vijf uur. Koffie erbij, alles om mij op mijn gemak te stellen. Wie bent u? Wat doet u? Hoe gaat het? Over mijn werk, de kinderen. Twee rechercheurs en mijn advocaat erbij, maar niks inhoudelijks.

Radio

Terug in mijn cel vraag ik om een radio. Van de officier van justitie mag ik die hebben, van een rechercheur niet. Ik weet ook helemaal niet hoe laat het precies is, op drie meter hoogte zit een klein raampje, meer niet. Ik slaap daar trouwens alle nachten goed. Het is een hard bed, maar dat heb ik thuis ook omdat ik een slechte rug heb. Ik lig niet te malen in de cel.

De volgende ochtend krijg ik twee sneetjes bruin brood in plastic, houdbaar tot 2018, gekleurde hagelslag, geen mes en yoghurt met een lepeltje. Via een luikje in de deur, met een 'goedemorgen'. Het lijkt wel een film. Het is zo onwerkelijk, ik ben druk geweest met mijn werk en ben moe. En kan alleen maar denken wat er thuis en met de garage moet gebeuren. Achteraf hoor ik dat Wilma al mijn afspraken heeft afgebeld.

Het verhoor

Vanaf een uur of negen tot ongeveer half twee word ik verhoord, weer door twee rechercheurs en mijn advocaat erbij. Ik word verdacht van het burgemeesterslek, of ik daar iets aan toe te voegen heb. Nee. En dan beginnen ze over een dag en tijdstip waarop ik contact met het Brabants Dagblad heb gehad. Dat klopt, want dat ging over een politiek onderwerp voor een artikel. Maar als ik vijf uur als tijdstip noem, blijven zij hameren op tien over vijf. Ik denk: waar gaat dit nu over?

Ik mag van mijn advocaat niet veel over de verhoren vertellen, maar ze blijven zinspelen: u heeft dit, u heeft dat. Op de tweede verhoordag vragen ze steeds naar een bepaalde dag in juli. Nou weet ik toevallig heel goed wat ik en Wilma die dag gedaan hebben. Een feestje van de dochter van mijn zus. En we zijn naar het café geweest omdat de fietstocht van mijn carnavalsclub daar eindigde. Ik heb drie, vier pilsjes gedronken en daarna zijn we op de fiets naar huis gereden.

'Ladderzat'

Volgens een getuige was ik ladderzat, maar ik zeg dat dit onmogelijk is. Vragen ze of ik aangeschoten was. Nee, zelfs dat niet. Vragen ze met wie ik onderweg naar huis gesproken heb. Als bekende Rosmalenaar spreek ik met mensen op straat, maar ze blijven maar doorzagen. Hoe vaak is de verslaggever van het Brabants Dagblad bij u thuis geweest? Nog nooit! Ik zeg: nog nooit, jullie moeten bij iemand anders zijn. En dan schakelen ze weer over naar het aantal glazen bier op die dag.

Het enige contact met de buitenwereld verloopt via mijn advocaat. Op woensdagavond krijg ik toch de radio, een speaker in de muur. Ik kan zelf alleen het volume regelen. Lig ik maar te luisteren naar Qmusic, raad het geluid. Ik probeer het geluid wel te raden, maar achteraf blijkt dat ik niet eens in de buurt van het goede antwoord zit. En ik krijg een leesmap. Uit 2014.

Bruine boterhammen

Op donderdag gebeurt hetzelfde: bruine boterhammen en verhoor. Het blijven dezelfde vragen en dezelfde antwoorden. Om half vijf zijn ze klaar en zeggen ze dat de officier van justitie gebeld wordt, en dan zal ik wel mogen gaan. Om elf uur 's avonds heb ik echter nog steeds niets gehoord en vraag ik om een nieuwe leesmap. De Viva, Privé, Story en Weekend is alles wat ik niet lees. En ik blijf maar denken: elk moment kan de deur opengaan.

Vrijdagmorgen weten de bewakers mij nóg niet te vertellen of ik naar huis kan. Buiten de cel hangt een kastje, spullen op de bovenste plank mag ik gebruiken, die op de onderste plank niet. Op de bovenste plank ligt mijn ondergoed. Op de onderste plank deodorant, scheerapparaat en kam. Ik mag elke ochtend douchen, maar die laatste ochtend ruik ik mezelf gewoon. Dan krijg ik toch mijn deodorant, buiten het boekje om.

Vier kilo afgevallen

Om elf uur gaat de celdeur open en mag ik naar huis. Ik heb de boterhammen opgespaard voor de dieren thuis. Ik heb een hekel aan droog brood, moet er dik roomboter op hebben. Maar die boterhammen moet ik inleveren. Ik heb ruim drie dagen geleefd op yoghurt, melk en koffie en ben vier kilo afgevallen. De suiker heb ik gespaard voor de momenten dat ik alert wilde zijn.

Wilma is gebeld om mij te komen halen, maar ze hebben haar niet verteld waar ze moet zijn. Die staat dus bij het andere politiebureau in Tilburg. In de cel heb ik me drie dagen lang groot gehouden, heb ik geen traan gelaten. Maar op het moment dat ik Wilma zie, breek ik.''

'Klote behandeld'

Dat doet Sjef van Creij ook als hij, ruim drie maanden later, zijn herinneringen met de krant deelt. Hij doet zijn verhaal schijnbaar stoïcijns. Tót het moment dat hij vertelt over het emotionele weerzien met zijn vrouw. Dan stokt hij voor het eerst en springen tranen in zijn ogen.

,,Ik ben al die dagen klote behandeld. Kijk, bewakers krijgen de opdracht dat ik mijn scheerapparaat niet mag gebruiken, daar ben ik niet boos op. Maar ze hebben mij daar behandeld ... nog erger dan een grote crimineel. Dat schijnt procedure te zijn. Ik twitter na mijn vrijlating dat het gezegde 'vertrouwen komt te voet en gaat te paard', is veranderd in 'vertrouwen komt te voet maar gaat per Ferrari'. Dat gaat niet over personen, maar in zijn algemeenheid over de vraag wie er nog te vertrouwen is.

'Ik weet niet wie het lek is'

Die zondag treed ik met mijn carnavalsclub op in Den Bosch en die maandag ga ik naar de commissievergadering. Alleen het binnenkomen is even lastig, verder niet. Natuurlijk hoor ik sindsdien in het dorp ook weleens dat ik veroordeeld ben, dat ik het lek ben. Dan zeg ik alleen maar dat ik verdachte was. Of misschien nog wel ben, maar ik heb al die tijd niets meer van het Openbaar Ministerie gehoord.

Bij het afscheid van burgemeester Rombouts, op de Markt in Den Bosch, komen alle emoties keihard naar boven en sta ik naast hem te huilen. Rombouts heeft toch toen ik vastzat elke dag met Wilma gebeld.

Zelf heb ik alles kunnen doorstaan omdat ik weet dat ik het lek niet ben. Wie het lek wel is, dat weet ik niet.''

Volledig scherm
© copyright Marc Bolsius
Volledig scherm
© copyright Marc Bolsius
Volledig scherm
© Getty Images/iStockphoto
BD gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement
  1. Klok tikt door bij ONE Week Filmproject van Solos

    Klok tikt door bij ONE Week Filmpro­ject van Solos

    DEN BOSCH - Voor het vijfde jaar op rij hebben jonge film- en documentairemakers gestreden om het Paradepaardje, de felbegeerde award voor de winnaar van het ONE Week Filmproject van Solos. Hoewel er nog geen oordeel is geveld, lijken alle inzendingen een hoge kwaliteit te bevatten. Er is echter één probleem: twee van de vijf deelnemende teams hebben de deadline net niet gehaald. De organisatie is nog in beraad over eventueel te nemen maatregelen.

In samenwerking met indebuurt Den Bosch

Den Bosch e.o.