Volledig scherm
© Rob Voss

Wat de club of vereniging voor hen betekent: ‘Op de fiets kun je janken’

Clubhelden 2019Drie vrijwilligers over de toewijding aan hun club of vereniging. Vandaag Ton: ‘Het heeft mij mijn zingeving teruggegeven’.

Clubheldenbijlage
Dit verhaal is onderdeel van onze Clubheldenspecial. Alle verhalen vind je in de bijlage van je krant of in ons online dossierNomineer en/of stem op jouw Clubheld 2019! 

Ton van den Oetelaar (49)
Functie: vrijwilliger bij I CAN Wounded Warriors Cycling Team
Waar: Zutphen

Na zijn uitzending naar Bosnië in 1993 kwam oorlogsveteraan Ton van den Oetelaar (49, Zutphen) thuis te zitten met een Post Traumatische Stress Stoornis (PTSS). Omdat hij merkte dat fietsen hem hielp en om iets te betekenen voor andere veteranen, richtte hij het Wounded Warriors Cycling Team op.

Bij Van den Oetelaar openbaarde PTSS zich enkele jaren na zijn uitzending naar Bosnië. De sfeer thuis werd er niet beter op, zegt hij, terugblikkend. ,,Ik uitte mijn angst op een agressieve manier.’’

Na intensieve therapie, ook met zijn gezin, leerde Van den Oetelaar beter met zijn angsten omgaan. Zijn vader, die toen al overleden was, inspireerde hem om te gaan fietsen. Op de fiets kun je janken, zei de vader vaak, en dat brengt de zoon nu in de praktijk. ,,Als het nu even niet gaat, bel ik een collega van de club en doen we een rondje. Dan heb ik rust, en mijn gezin ook. In mijn gezin hangt geen nare sfeer meer.’’

Een fietstocht naar Sarajevo, in 2015, bracht Van den Oetelaar op het idee om een club op te richten voor veteranen met soortelijke ervaringen. Inmiddels heeft het WW Cycling Team zo’n zestig leden uit het hele land. Daarbij zijn veteranen uit diverse oorlogen, al dan niet met PTSS, en tegenwoordig ook politieagenten. Er zijn veteranen met een lichamelijke beperking maar ook zonder. ,,Wat ze gemeen hebben, is een hoofd vol rotervaringen waar ze moeilijk mee om kunnen gaan’’, zegt Van den Oetelaar.

Therapie

Fietsen blijkt therapeutisch te werken. ,,Veteranen komen bijna niet buiten, vanwege angsten en depressies. Dat ons hele team weet waar ze het over hebben, haalt ze over de drempel. Al fietsend praat het gemakkelijk, want je hoeft elkaar niet aan te kijken. Het alsmaar ronddraaien van de trappers heeft wel iets van EMDR-therapie; door de herhaalde beweging kom je in een soort trance. En fietsen is ook mogelijk als je een been mist of zwaarder bent.’’

Van den Oetelaar en vijftien andere vrijwilligers runnen de club. ,,Deze mensen organiseren de maandelijkse tochten. Dat is broodjes en koffie brengen tot overnachtingen in kazernes en jeugdhotels regelen. Ik doe onderhoud en contacten met sponsoren en ik ben het gezicht van de organisatie. Ik ben veel tijd kwijt aan de club, maar dat is niet erg. Het heeft mij mijn zingeving teruggegeven.’’ 

Volledig scherm
Joost van Alkemade op de bouwkavel Wagenwerkplaats, Soesterhof. © De Jonge Angeliek

Joost van Alkemade (62)
Functie: Voorzitter bewonersinitiatief Vereniging Soesterhof
Waar: Amersfoort

De eerste palen gaan deze maand de grond in. Het idee voor een eigen wijk in Amersfoort ontstond al in 2012, en het had heel wat voeten in de aarde om het bouwproject van de grond te krijgen. Er gaan zo’n 70 volwassenen en 20 kinderen wonen, in 30 koophuizen en 12 socialehuurwoningen.

Joost van Alkemade is als voorzitter al vier jaar de drijvende kracht binnen de bewonersvereniging. Zo leidt hij de vergaderingen in goede banen. Naast zijn fulltime baan (directeur van de Vereniging Nederlandse Organisaties Vrijwilligerswerk, NOV) is het voorzitterschap soms ‘even doorbijten’, maar hij krijgt er veel voor terug, zegt hij.

Joost: ,,Ik vind het leuk om te doen. Alle leden dragen bij, daarmee verdelen we de last. We zijn een collectief en bouwen de voor ons ideale wijk waar we ook met elkaar gaan wonen. De weg ernaartoe volgen we echt samen. We zijn kopers en huurders, en tegelijkertijd projectontwikkelaars. Daarbij heb je een bestuur nodig dat de mensen bij elkaar houdt en overzicht bewaart. Ik bestuur vanuit twee gedachten: die van de ziel, het verbindende doel, en het zakelijke, want we zijn ontwikkelaar van een bouwproject van 12 miljoen euro.”

Op een braakliggend terrein op de Wagenwerkplaats verrijst straks die ideale woonwijk. De toekomstige bewoners delen een groene, duurzame en sociale woonvisie. De wijk zal gasloos zijn, krijgt een gedeelde moestuin, zonnepanelen en wordt gebouwd van duurzame materialen.

Doordat de koop- en socialehuurwoningen naast elkaar staan, wil Soesterhof voorkomen dat het een elite- of seniorenwijk wordt. De bewoners hebben uiteenlopende leeftijden en gezinssamenstellingen.

Ook wil de vereniging een wijk creëren waar de mensen niet langs elkaar heen leven. Zo zullen de eigen tuinen klein zijn en de gezamenlijke groot. Er komt een ruimte waar de bewoners samen kunnen koken en dingen kunnen organiseren.

Joost gaat straks op het Soesterhof wonen met zijn vrouw, die ook mee-ontwikkelt. Joost: ,,Het geeft ons energie om met de vereniging bezig te zijn. Wij geloven in een andere manier van wonen en leven. We hebben veel zelf uitgevonden en samen besloten met de inhuur van deskundigen. Onderdeel zijn van zo’n collectief vind ik heel mooi.’’ 

Volledig scherm
Miriam van der Laan Muziekvereniging Concordia. © Frank jansen

Miriam van der Laan (40)
Functie: Hoornspeler en voorzitter van harmonieorkest Concordia
Waar: Waddinxveen

Als meisje van 11 ging Miriam van der Laan samen met haar vader in de plaatselijke brassband spelen. Sindsdien speelt ze hoorn, ook wel ‘opgerolde trompet’, omdat het orkest toen een hoornspeler nodig had. Haar vader ging de bastuba spelen, die het orkest ook nog miste. Toen de vereniging over de kop ging, werden ze beiden lid van die andere muziekvereniging in Waddinxveen: harmonieorkest Concordia.

Inmiddels is ze vijftien jaar voorzitter van Concordia. Als regelneef van de vereniging is ze 24/7 bereikbaar, en misschien wel het belangrijkste: houdt ze contact met de leden. Miriam: ,,Ik houd altijd een oogje op de groep en op de individuele leden. Gaat het goed als groep? Gaat het goed met ieder lid? Als iemand alleen staat in de pauze of veel afwezig is, pols ik of het wel goed gaat. Dan kunnen we ook een sociaal vangnet zijn.’’

Die sociale functie is voor Miriam ook de reden om zo actief te zijn. ,,Ik vind het fantastisch om mensen zich te zien ontwikkelen als muzikant, maar ook om vriendschap te zien ontstaan, en dat maak ik als voorzitter een klein beetje mogelijk. Ik vind het gewoon tof om met mensen iets moois neer te zetten.’’

Het harmonieorkest is altijd aanwezig bij de dodenherdenking in Waddinxveen, op Koningsdag en tijdens kerst, en geeft ook zelf concerten. ,,We zijn nu bezig met een heel bijzonder project. In het voorjaar gaan we in première met een stuk over verzetsheld Toon Pille, een koerier uit Waddinxveen die verzetskranten rondbracht. Een lokale held, die we volgend jaar eren met een speciaal voor hem geschreven stuk.’’ Zo willen de leden ook iets doen voor de gemeente.

Natuurlijk is de combinatie van het voorzitterschap, het zelf spelen, een gezin en een fulltime baan weleens lastig. ,,Laatst hadden we een gesprek bij de gemeente, voor zoiets moet ik dan gewoon vrij nemen. Mijn ouders passen op als mijn man, die ik leerde kennen bij Concordia, en ik repeteren op donderdagavond. Onze drie kinderen hebben nu de leeftijd dat we ze mee kunnen nemen naar optredens. Dat vinden ze heel leuk. Ze kennen alle muziek natuurlijk al van al het oefenen thuis.’’ 

  1. Bijenkast en paddenpoel: natuur krijgt meer ruimte bij
de aanleg van zonneparken
    PREMIUM

    Bijenkast en paddenpoel: natuur krijgt meer ruimte bij de aanleg van zonnepar­ken

    Natuur- en milieuorganisaties scharen zich achter een plan van de sector om zonneparken natuurvriendelijker te maken. Opmerkelijk, omdat zij fel gekant waren tegen grootschalige zonneparken op het platteland. Paddenpoeltjes en bijenkasten tussen de panelen voorkomen echter niet dat de snel oprukkende velden vol blikkerende panelen ons landschap verder aantasten, stelt Rijksadviseur voor het Landschap Berno Strootman.