Volledig scherm
Vele honderden knuffels vormen het belangrijkste deel van de gedenkplek bij Oss-West. © Peter van Erp

Herdenking in Oss. Om Fleur, Kris, Dana en Liva nooit meer te vergeten

OSS - Fleur, Kris, Dana en Liva. De namen die niemand wist, maar iedereen kende. Zij zaten samen in de Stint die vreselijke donderdagochtend. Donderdag werden ze herdacht. 

Ze laten een groot gat achter in hun gezin. In hun klaslokaal en bij het kinderdagverblijf. Fleur, Kris, Dana en Liva. Ze kregen gisteren na ruim twee weken een gezicht. Voor het eerst noemde de familie en vrienden, de leraren en juffen de namen in het openbaar van de kinderen die zij al dagenlang missen. Waar ze vorige week afscheid van moesten nemen. Het zijn de namen van de kinderen die nog niet iedereen kende, maar wel iedereen aan dacht. Sinds die ene donderdagochtend 20 september. Gisteren werd die zwarte dag herdacht. ,,De dag waarvan je hoopt dat die nooit zal komen."

Het zijn de woorden die burgemeester Wobine Buijs sprak net na het verschrikkelijke ongeval in Oss. Gisteren sprak zij weer mooi tijdens de besloten bijeenkomst in theater De Lievekamp in Oss. Een besloten herdenking met de deur op een kier waar de rest van Nederland even doorheen mocht kijken. Met zicht op het podium in De Lievekamp waar de burgemeester sprak, maar de aanwezigen onzichtbaar bleven.  

Want ook al werd het verdriet na het ongeval in Oss massaal gedeeld, niet iedereen werd de volgende dag wakker met lege kinderbedjes. Met vrolijke jasjes die aan de kapstok bleven hangen. En rugzakjes die niet meer gevuld hoeven te worden. Na de waan van de dag is dat verdriet nog altijd werkelijkheid. Dat is privé en daarom bleven de families van de kinderen stil. Het woord was aan burgemeester Wobine Buijs, directeur van de Korenaer Peter Janssen, Manon de Laat van kinderdagverblijf Okido en ceremoniemeester Gemma van Baasbank. Zij vertelden wat de familie wilde laten weten. 

Want zij kenden Fleur; het meisje-meisje met de mooie bruine ogen waarin je precies kon zien wat ze dacht. Fleur, die zo hield van de maan. Een beetje onzeker was, maar ook ijdel en zo ontzettend veel vriendinnetjes had. 

Zij kenden Kris. Die op woensdag nog een tekening maakte; een regenboog met daaronder zijn papa, mama en zusje. Een mooi, charmant, wijs en stralend kind. Hij hield van knutselen, buiten spelen en grapjes. Spiderman was een held, maar de grootste was z’n vader.

En zij kenden Dana en Liva. De zusjes die sinds donderdag twee weken lang elkaars handen vasthielden. Dana; de stoere meid. Nam graag het voortouw, was nergens bang voor maar ook gevoelig en lief. Dol op make-up en een artiest in de dop. Ze danste in een hiphopgroep en zong in een koor. Maar de woonkamer van opa en oma was het échte podium. Haar zusje Liva had net haar eerste balletles gehad. De kleinste van de vier, een poppetje met mooie rode krullen. Maar vol vuur. Liva: Liefde Is Voor Altijd. 

En nu kent iedereen ze. Om ze nooit meer te vergeten.