Volledig scherm
Hüsnü Kocabas (38) was als kind nogal een klier. Tot hij als 14-jarige zijn voetbalschoenen verruilde voor een paar bokshandschoenen. © roy lazet

Kocabas geniet van nieuw leven: 'Boksen heeft me een beter mens gemaakt'

Als topsporters stonden ze in het middelpunt van de belangstelling, maar na hun carrière volgde de stilte. Brabants Dagblad zoekt ze op, die topsporters van toen: waar zijn ze gebleven en waar houden ze zich vandaag de dag mee bezig? Vandaag aflevering 18: Hüsnü Kocabas, twaalfvoudig Nederlands kampioen boksen uit Den Bosch.

Hij is al zes jaar gestopt als bokser, maar Hüsnü Kocabas (38) wordt nog regelmatig gevraagd zijn ervaringen te delen. Vaak bestaat zijn publiek uit kwetsbare jongeren. Jeugd met schulden of uit een achterstandswijk. De Bosschenaar neemt hen dan graag mee de ring in. Niet omdat hij zijn boodschap erin wil rammen, maar omdat hij ze de lessen van de sport zelf wil laten ervaren. ,,Boksen is niet zomaar een stoot links en een stoot rechts: je leert eerst te denken en dan pas te doen.”

Kocabas weet waarover hij praat. Want zo’n denker was hij als kind, opgegroeid in de Bossche volks buurt Deuteren, namelijk niet. ‘Een vechtersbaasje’, zo betitelt hij zichzelf. Geschorst op school, straf van Bureau HALT: hij maakte het allemaal mee. Tot zijn 14de voetbalde Kocabas in de spits bij Concordia SVD, later opgegaan in SV CHC. Hij was best goed, al zegt hij het zelf, maar niet goed genoeg. De jongens om hem heen werden gescout door FC Den Bosch en PSV; Kocabas viel voornamelijk op door zijn temperament. ‘Probeer eens een vechtsport’, opperden de mensen langs de lijn.

Bij wijze van uitzondering luisterde hij nu eens wél naar wat hem werd gezegd en Kocabas toog naar de sportschool van Henny Mandemaker, waar hij voor het eerst bokshandschoenen aantrok. ,,Ik verkocht direct de eerste klap.” Maar hij kreeg onmiddellijk een stoot terug. En daarna nog één, en nog één. ,,Na die eerste training besefte ik dat ik moest nadenken voor ik wat deed. Boksen is niet erop los rammen, maar je leert jezelf juist te beheersen en een strategie te bedenken.” Een soort schaken, maar dan met je vuisten als de stukken.

Denken voor je doet

Volledig scherm
Archieffoto: Hüsnü Koçabas rechts en Rafik Harutjunjan tijdens hun training op zaterdag. Op de achtergrond trainer Hennie Mandemaker. © marc bolsius

Denken voor je doet, het driftkikkertje van weleer bleek er wonderbaarlijk goed in. Onder de vleugels van Mandemaker ontwikkelde Kocabas zich snel. Met steeds die les van de eerste training in zijn achterhoofd: denk voor je doet. En dus bleef hij het olympische amateurboksen trouw en liet hij het profcircuit links liggen, ondanks avances van onder anderen zijn Cubaanse coach Ismael Salas, die hem wilde meenemen naar Australië. ,,Als Nederlander is het heel lastig om het te maken als prof”, zegt Kocabas beslist. ,,Geld is enorm belangrijk in die wereld en dat is er in Nederland amper. En je moet geluk hebben. Eén blessure kan alles veranderen. Ik heb zó veel boksers gezien bij wie het misging... Ik vond het de gok niet waard.”

Militair wereldkampioen

In 2005 werd Kocabas militair wereldkampioen. Bovendien won hij twaalf Nederlandse titels én werd hij, als zoon van Turkse ouders, in 2001 kampioen van Turkije. Kocabas was een van de weinige lichtpuntjes in een tijd waarin Nederland als boksnatie harde klappen kreeg. Tot hij in 2011 zijn afscheid aankondigde. Dat deed hij direct na winst van de Bep van Klaveren Memorial, met het zweet nog op zijn voorhoofd. Voor de buitenwereld kwam het een volslagen verrassing, maar de destijds 32-jarige Kocabas kende geen twijfel: hij voelde zich gepiepeld door de Nederlandse boksbond, die de onervaren Juliano Westhiner naar de wereldkampioenschappen had afgevaardigd en bovendien ‘belachelijk hoge eisen’ stelde aan kwalificatie voor de Olympische Spelen.

Spijt

Wat ook meespeelde bij het besluit van Kocabas: zijn afscheid gaf hem de ruimte zich verder te ontwikkelen bij Defensie, waarvoor hij al jaren werkzaam was. Ja, hij weet het: het kwam hem wel eens op kritiek uit het bokswereldje te staan, wanneer hij zijn werk liet prevaleren boven de sport. ,,Maar van alle topsporters die in die tijd bij Defensie werkten (onder anderen olympisch judokampioen Mark Huizinga, red.), ben ik de enige die nu een vast contract heeft. Ik werk als IBT-instructeur bij de Koninklijke Marechaussee. Geweld- en gevaarbeheersing en de vorming van de nieuwe lichting, daar houd ik me vooral mee bezig. En ik ben bondscoach van de militaire boksploeg, met onder anderen Peter Müllenberg. Geweldig om mijn ervaringen te delen en die jonge gasten wat bij te brengen. Dus of ik spijt heb gehad van mijn keuzes? Nee, echt niet.”

Sushi

Inmiddels woont Kocabas met zijn vrouw en hun pasgeboren dochter in Rosmalen, zoals tegenwoordig wel meer Bosschenaren de rust van de nieuwbouwwijken ten oosten van de stad opzoeken. Vanuit daar pendelt hij op en neer naar de kazerne in Apeldoorn en geniet hij van zijn nieuwe leven. ,,Ik ben nu eindelijk regisseur van mijn eigen film. Als sporter werd ik echt geleefd. Trainingen, wedstrijden, werk. En altijd maar zorgen dat ik op gewicht bleef... Nu heb ik eindelijk eens een avondje vrij en eet ik wat ik wil. Eten is echt een hobby geworden, man. Wat ik het lekkerst vind? Sushi. Maar ik lust alles!”

Kocabas haalde ondertussen ook zijn internationale trainersdiploma’s en af en toe helpt hij Mandemaker in diens boksschool – hij droomt er weleens van zijn mentor op te volgen als die straks afzwaait. ,,Boksen is voor mij meer dan een sport, het heeft me een beter mens gemaakt. Is het dan niet mooi om iets terug te doen?”

  1. Wat is hét moment uit 25 jaar PSV-historie in de Champions League?

    Wat is hét moment uit 25 jaar PSV-historie in de Champions League?

    De halve finale tegen AC Milan in 2005. De knal van Nilis (zijn 100ste treffer voor PSV) tegen Bayern München. Of toch de penaltyserie met Atlético Madrid in 2016. Wat is voor u hét moment uit 25 jaar PSV-historie in de Champions League? Op 25 november 1992 trapte PSV in Porto voor het eerst af in het hoofdtoernooi van het miljoenenbal. Tegen FC Porto werd het 2-2. 25 jaar later en 104 duels verder zijn er talrijke bijzondere momenten te noemen.  Het BD zoekt de komende week naar het meest memorabele moment uit die 25 jaar. Stemmen op één van de tien uitgekozen momenten kan hieronder.

poll

Ogbeche en Sol vormen een goed aanvalsduo

Ogbeche en Sol vormen een goed aanvalsduo

  • Eens (92%)
  • Oneens (8%)
298 stemmen