Vader omgekomen zusjes spoorongeval Oss: ‘We blijven hopen dat ze er op een dag weer zijn’

VIDEODe vader van Dana en Liva, de twee zusjes die zijn omgekomen bij het spoorongeluk met de Stint, precies een jaar geleden, heeft vanmiddag tijdens de herdenkingsdienst in Oss iedereen bedankt die aan het monument heeft meegewerkt. Hij stond in een emotionele speech stil bij het verlies van zijn dochters. ,,Soms loop ik naar de kamer in de hoop dat daar twee hele mooie meisjes liggen.’’

Quote

We zijn nu een jaar verder en blijven hopen dat ze er op een dag weer zijn

Vader van Dana en Liva

Bij het ongeval op een bewaakte spoorwegovergang in Oss, waarbij een elektrische bakfiets van een kinderdagverblijf werd gegrepen door een trein, kwamen vier kinderen van  4, 4, 6 en 8 jaar oud om het leven, waaronder de zusjes Dana en Liva. 

Hun vader, wiens naam bewust niet is bekendgemaakt, begon zijn emotionele toespraak met te vertellen over een eerder familiedrama, elf jaar geleden, toen een eerste dochter van hem en zijn vrouw vroegtijdig kwam te overlijden. Tien jaar later verloor hij bij het dramatisch spoorongeluk Dana en Liva. Hun oudere zus, toen elf jaar oud, raakte zwaargewond maar overleefde. ,,Ze lag te vechten voor haar leven terwijl haar jongere twee zusjes samen zijn gestorven. Hand in hand lagen ze in het mortuarium.’’ Hij is trots op zijn oudste dochter, vooral op hoe ze met het grote verdriet omgaat, en hoe sterk ze revalideert. 

De impact van het drama op het gezin is gigantisch: ,,We zijn nu een jaar verder en blijven hopen dat ze er op een dag weer zijn. Soms loop ik naar de kamer in de hoop dat daar twee hele mooie meisjes liggen.’’

Troost

Hij vindt het fijn dat er een monument komt ter nagedachtenis aan het drama, waar niet alleen zij, maar ook anderen troost kunnen vinden. ,,Een plek waar iedereen samen kan zijn.’’ In zijn speech bedankte hij daarom iedereen die het monument mogelijk heeft gemaakt, iedereen die van hen houdt, en in het bijzonder Dana en Liva: ,,We houden van jullie.’’

Na afloop werden zwarte vlinders opgelaten en werd het herdenkingsmonument ‘Het Vlinderboek’ onthuld, een levensgroot opengeklapt boek waar vlinder op zitten. Daarna volgde een minuut stilte. De vlinders staan symbool voor de vier omgekomen kinderen.

Lees hieronder de gehele speech terug:

Beste mensen, bedankt voor jullie komst. Vandaag sta ik hier om namens mijn vrouw, onze dochter en mijzelf te vertellen hoeveel wij Dana en Liva moeten missen, en over onze oudste dochter die het ongeluk heeft overleefd.

Wat veel mensen niet weten, is dat we bijna 11 jaar geleden ook een dochter hebben verloren. Vlinder. Vlinder was niet levensvatbaar door een afwijking. 17 december 2008 is zij na 21 weken zwangerschap levenloos geboren.

Tien jaar later, op 20 september 2018, kregen we opnieuw te maken met een groot verlies. Met één telefoontje veranderde ons hele leven. Er was een ongeluk met vijf kinderen, waarvan er vier waren overleden. Het drong tot ons door dat we misschien wel drie kinderen waren verloren.

Het pijnlijke nieuws werd snel duidelijk. Onze oudste dochter lag zwaargewond in het Radboud. Wij hebben haar moeten vertellen dat haar twee zusjes waren overleden. Onze oudste lag boven in het ziekenhuis te knokken voor haar leven, haar zusjes lagen hand in hand beneden in het mortuarium. Lieve Liva met haar mooie rode krullen. Pas vier jaar. Stoere Dana. Nergens bang voor. Pas acht jaar. Wat was het oneerlijk om ze daar te zien. Zulke mooie meisjes, zo beschadigd. Wat deed deze eerste blik ons pijn.

Lieve Dana en Liva, door het verschrikkelijke ongeluk zijn jullie onschuldige leventjes veel te vroeg gestopt. Papa, mama en jullie grote zus missen jullie verschrikkelijk. We leven in een nachtmerrie waar we niet uit kunnen stappen. Er gaat geen dag voorbij zonder tranen. Tranen van verdriet, maar tegelijk van liefde. Onze liefde voor jullie is voor altijd.

Nooit meer een kus, een knuffel en handjes vasthouden. Nooit meer jullie stemmetjes horen. En nooit meer zusjes om mee te spelen. In één klap alles kwijt. Nu zijn we een jaar verder. Het blijft nog steeds onwerkelijk. We blijven hopen dat jullie er morgen weer zijn. En soms denk ik: ik loop naar de slaapkamertjes en er liggen gewoon twee prachtige meiden in hun bedjes. Maar dan zie je dat ze leeg zijn. De jasjes aan de kapstok, de schoentjes onder de tafel. Het speelgoedkeukentje in de kamer. Ze worden niet meer gebruikt. De stilte in en rond het huis doet zelfs pijn.

We hebben regelmatig contact met de leidster van Okido en haar man. Tijdens een van onze ontmoetingen zei onze dochter tegen haar: ‘Wij redden het samen wel’. Gelukkig heeft zij ook het ongeluk overleefd. Wij hebben nooit aan haar onschuld getwijfeld. En gelukkig heeft onze oudste dochter het ongeluk ook overleefd. Het is een wonder dat ze nog bij ons is. Wij zijn erg trots op haar. Trots op hoe zij heeft gevochten voor haar leven. Hoe zij met het verlies van haar zusjes omgaat. Hoe zij knokt tijdens haar revalidatie.

Zowel lichamelijk als geestelijk is zij hard aan het werk. Onze dochter heeft nog een lange weg te gaan, maar met háár vechtlust kan ze nog veel bereiken. Lieve schat, en wij zullen alles doen om je zo goed mogelijk te helpen. Met jouw kracht help je papa en mama heel erg. Jij bent onze powerlady. We houden van jou.

Tegelijkertijd missen we onze andere meisjes zo. Elke seconde, elke minuut, elke dag - de rest van ons leven. Gelukkig hebben wij hier nu een plek waar we even bij ze kunnen zijn. Kunnen we naar een plek toe die rust geeft. En waar we kunnen nadenken over hoe geweldig ze waren en nog steeds zijn.

Het Vlinderboek, en de vlinders die hier rondvliegen, brengt ons dichter bij elkaar. Op deze plek is het ver weg ineens heel dichtbij. En hopelijk kunnen andere mensen die een kind of kinderen hebben verloren hier ook steun vinden. Daarvoor willen wij de gemeente bedanken. Ook dank aan alle mensen en hulpverleners die hulp hebben verleend op de plaats van het ongeluk. Dank aan de artsen en therapeuten, die zorg dragen voor het herstel van onze oudste. Zonder hen was ze hier niet meer geweest.

Dank aan de mensen van het mortuarium in Mill en het Radboud, hoe zij met liefde voor Dana en Liva hebben gezorgd. We willen Nederland bedanken voor het medeleven. We willen Oss bedanken. We willen de mensen die van ons houden bedanken. En in het bijzonder willen we onze oudste dochter bedanken. Jij bent supersterk, superknap en superbijzonder.

En dan tenslotte Dana en Liva. Wij vertelden jullie vaak over hoe mooi vlinders zijn. En dat als die bij je komen, dat jullie zus vlinder of een andere overleden dierbare persoon bij je op bezoek komt. Drie jaar geleden kwam er een vlinder bij ons vijven in Oostenrijk. Deze vlinder kwam bij ons zitten en vloog een halfuur met ons mee. Dat was prachtig. Even waren we compleet.

En nu, nu zijn jullie zelf vlinders geworden. Ver weg, maar toch dichtbij. Dichtbij in onze harten. Voor altijd. Want liefde is voor altijd. Liefde maakt ver weg dichtbij. We houden van jullie. 

Volledig scherm
Burgemeester Wobine Buijs-Glaudemans van Oss onthult het herdenkingsmonument voor de kinderen. © ANP