Volledig scherm
Een eerder genomen foto tijdens een repetitie van De Goede Dood in herdenkingshuis Van Lith in Oss. © BD / Peter van Huijkelom

Gezien: De Goede Dood, ode aan nieuwbouw hospice De Oase

Ma 5 feb: Met lichte tegenzin ging ik zaterdagavond naar De Lievekamp. Ja, heel bewust had ik een kaartje gekocht voor voorstelling De Goede Dood. Met de wetenschap dat ik ging kijken naar een verhaal over een terminaal zieke man die zijn leven op ‘zaterdagochtend 09.00 uur’ ging beëindigen, had ik op dat moment toch een beetje spijt.

 Ik bedoel, het klonk op voorhand al niet als een ‘gezellig’ avondje ontspannen theater.

Hospice De Oase

De Goede Dood, een toneelstuk geschreven door Wannie de Wijn en in 2012 ook verfilmd, werd gespeeld ter gelegenheid van de opening van het nieuwe gebouw van hospice De Oase. Het Bijna Thuishuis waar mensen in een vertrouwde omgeving hun laatste adem uitblazen. In november werd de nieuwbouw aan de Koornstraat/Rusheuvelstraat geopend. Daarmee heeft de terminale zorg een waardig, nieuw onderkomen. De van de buitenkant ietwat treurige barakken waar het Bijna Thuishuis voorheen in huisde, zijn niet meer.

Verdiend dan ook dat de heropening van zo’n plek waar zo’n goed werk wordt gedaan door vrijwilligers ‘gevierd’ wordt met een bijzonder en passend theaterstuk als De Goede Dood. Een verhaal dat je met je neus op de feiten drukt, want doodgaan, dat doet uiteindelijk iedereen. Maar waar ik mij vooral had voorbereid op een paar uur narigheid, was ook ruimte voor luchtigheid, grapjes en muziek. En whisky en champagne. Bovenal uitmuntend realistisch vertolkt door zes fantastische amateurspelers uit Oss en wijde omgeving.

Emotie

Naarmate het stuk vorderde en dé bewuste ‘zaterdagochtend’ aanbrak was het muisstil in de Rabozaal van de Lievekamp. Leuk, al die grapjes en dansen op whisky, maar uiteindelijk gaat het personage Bernhard toch echt dood. En dat was best even slikken. Ieder individu in de zaal kent zijn eigen Bernhard die bewust of onbewust het leven laat. Die stomp in de maag, die brok in de keel, het tikken van de klok. Bijpassende emoties waren dan ook niet te houden. Ook niet bij de acteurs die hierdoor nog geloofwaardiger werden. Het zaallicht had van mij best nog even uit gemogen na afloop. Complimenten aan regisseur Peter van Aar en Dorette Ploegmakers, de cast, maar vooral aan alle vrijwilligers van De Oase voor wie dit geen toneelstuk is, maar dagelijkse werkelijkheid. Ik ben blij dat ik deze voorstelling heb gezien. 

BD gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement

Oss, Uden e.o.