Volledig scherm
Met hondje Pina op het Korvelplein. © Bas Vermeer

Hoe de buurt rond het Korvelplein voor een dakloze zorgt: 'Dit is hartverwarmend'

Woe 25 okt: Een dakdekker kwam hem een parasol brengen, zodat 'ie droog zit. Een Kroatisch meisje bakte appelflappen voor hem. ,,Die waren nog warm." De buurt ontfermt zich over de dakloze die sinds zo'n tien dagen onder een eik van het Korvelplein zit. 

door Bas Vermeer

,,Die dakdekker zat zelf in de ziektewet, na een zwaar ongeluk", vertelt de 46-jarige dakloze die - met het oog op hopelijk betere tijden - naamloos wil blijven. ,,En dan zo'n gebaar..."

Koekjes

De dakdekker staat lang niet alleen. De buurt lijkt massaal voor de man onder de eik in actie te komen. In een tas zitten grote blikken hondenvoer. Een schenking. Net als de vele flesjes cola. De dakloze biedt tijdens een praatje iets uit een grote trommel vol koekjes aan. ,,Nederlandse en Turkse koekjes, van de ondernemers hier." 

Als lunch waren er donuts met spikkels. Laatst toen het zo geregend had, nam een buurtgenoot zijn kleddernatte dekentje mee. Om het in de droger te stoppen. 

Hij lacht. ,,Jammer dat het nog geen kerst is hé? Anders had je een mooi kerstverhaal."

Lapjesdeken

Waarom 'ie daar zit? Het is een lang verhaal. Een lapjesdeken van problemen. Arbeidsongeschikt, een depressie, het jarenlang verwaarlozen van de post, maar ook bureaucreatie bij instellingen. Blowen is zijn zelfverkozen medicijn. ,,Dat werkt voor mij, andere medicijnen hoef en wil ik niet. Nog geen paracetamolletje." 

Zijn huis in Tilburg raakte 'ie kwijt, zijn dochter heeft de dakloze al jaren niet meer gezien. Pina, zijn hondje, is er nog wel. Al 9 jaar. ,,Wat er ook gebeurt, dit vrouwtje gaat nooit uit mijn leven", klinkt het beslist.

Die onverzettelijkheid eist wel zijn tol: de eik van het Korvelplein is voorlopig de laatste halte. Bij de daklozenopvang komt de 46-jarige er met een huisdier niet in. 

'Hartverwarmend'

Volledig scherm
De dakloze en zijn hondje. © Bas Vermeer

Aan de voet van de boom heeft hij daarom een kampementje ingericht, met dekens, kussens en kleedjes. De dakloze - een welbespraakte kerel - knoopt er praatjes aan met de buurtbewoners. 

,,Hartverwarmend", zegt Jan Haneman. De Groninger, woonachtig in Tilburg, ziet hoe de eik de laatste dagen als ontmoetingsplaats voor de buurt fungeert. ,,Mijn buurvrouw kwam hem heet water en koffie brengen. Van mij had hij niks nodig, hij moet zelfs al aan andere daklozen uitdelen. Zoveel brengen mensen."

Er zijn mensen die het een smet op het blazoen van de buurt vinden. Haneman: ,,Een vrouw noemde het 'geen gezicht'. Maar iemand die hier zit, af en toe een jointje rookt, dat geeft toch geen overlast?"

Buiten miezert het. Het hondje vlijt zich bij de dakloze in zijn schoot. Pina krijgt een liefdevolle aai over haar bol. De nachten zijn koud, de reacties warm. In een vervlogen verleden
 werkte hij in de horeca. ,,Dit is pas gastvrijheid, ik zit hier op een pleintje met volpension."