Volledig scherm
Leon en Johan. © Jan van Eijndhoven

Terugblik op de dood van Het Rooie Manneke: 'Vergeving was er al voor hij stierf'

Zo 31 jan: Begin dit jaar verloor Tilburg een van zijn markantste inwoners: Het Rooie Manneke. Diens zoon, Johan Bosters (46), blikt terug op een bewogen jaar. ,,Leo had het altijd over zijn fans, we dachten dat hij in een waanwereld leefde."

door Bas Vermeer

Bijna 25 jaar zag Johan Bosters (46) zijn vader Leo niet. De rood geschminkte Tilburgse dakloze sloeg door zijn gedrag en alcoholverslaving alle bruggen naar zijn familieleden kapot.

Begin dit jaar werden vader en zoon door het noodlot herenigd. Het Rooie Manneke kreeg kanker, de ziekte maakte ook korte metten met zijn verslaving. In de laatste weken verzorgde Johan zijn vader in een hospice.

In die laatste weken vielen dingen op hun plek. Voor Johan, maar ook voor vader Leo. ,,Hoe droevig het ook is, het was een mooi einde. Hij was er ook klaar voor. 'Laat me maar gaan slapen', zei 'ie. Een paar uur later is hij gestorven."

Onwerkelijk

De reacties in die dagen rond zijn dood waren onwerkelijk, blikt Johan terug. Er werden bijna 200 kaarten naar het hospice gestuurd, de uitvaart in de Heikese kerk kon op veel belangstelling rekenen. Tilburg nam er afscheid van Leo in zijn rode kist.

,,Hij had het altijd over zijn fans, daarom wilde hij per se een advertentie in de krant zetten en in Tilburg gecremeerd worden. Toen dacht ik van tsja, die man leeft in een waanwereld. En dat was in behoorlijke zin ook zo, dat 'ie in zijn eigen wereld leefde, maar tóch was er al die spontane aandacht."

Ook de persoonlijke steunbetuigingen - via Facebook bijvoorbeeld - waren talrijk. ,,Het was allemaal heel bijzonder. Niet alleen voor hem, maar ook voor de broers en zussen van Leo die nog leven. Die kregen een heel ander beeld van hem. Van lapzwans gepromoveerd tot cultheld in Tilburg."

Boosheid?

Of er voor hem, Johan, in die laatste dagen nog boosheid zat? ,,Nee. Mijn vader en moeder gingen scheiden toen ik acht was, toen kwam ik bij mijn oom en tante te wonen. Dat zijn voor mij mijn vader en moeder. Ik ben nu 46, daar zit 38 jaar tussen. De boosheid zit vooral in de tienerjaren."

Johan zag Leo in zijn jeugd sporadisch, tijdens een vakantie bijvoorbeeld. Vanaf zijn achttiende trok de zoon helemaal zijn eigen plan. ,,Je gaat studeren, bent er niet meer zo mee bezig. Maar je draagt het wel steeds met je mee." In gedachten als 'straks staat 'ie ineens voor de deur' of 'straks heb ik weer problemen met hem' en 'hoe zou het met hem gaan?' ,,Je wil niet dat iemand een slecht leven heeft."

In zijn volwassen leven zag hij zijn vader nog een handvol keren. Johan zocht hem op, maar werd niet herkend. ,,Toen dacht ik, ik laat het maar zo." Heftig? ,,Het hielp ook om het een plekje te geven."

Vóór zijn dood stond er niets dat aan Leo deed denken in Johans huis. Nu hangt er een schilderij en een grote foto van Het Rooie Manneke. Allebei geschenken van fans. Hij bewaart wat as van zijn vader, de rest is in Tilburg uitgestrooid.

Vergeving

,,Vergeving? Dat was er al voor hij stierf. Begrip en vergeving liggen dicht bij elkaar. Kijk: als je jong bent en er pijn en last van hebt, voelt dat niet zo. Maar als je later zelf dingen meemaakt, ga je het in een ander perspectief zien."

Niet dat het volle begrip vers is, dat was er rond 2013. Het bedrijf van Johan kwam in 'zwaar weer', de ondernemer kreeg veel voor zijn kiezen. ,,Dan loop je toch langs het ravijn, snap je de aantrekkingskracht van de diepte. Je moet van goede huize komen om dat te pareren en parkeren. En volgens mij heeft mijn vader voor dezelfde uitdagingen gestaan, alleen groeide hij niet op in een warm gezin, had hij geen goede opleiding of vrienden. Dat had ik wel. Dat deed me beseffen dat je ook de afgrond in kunt gaan."

Ook tussen Leo en zijn broers en zussen kwam het in die laatste dagen tot verzoening. ,,Toen heeft mijn vader ook zijn dankbaarheid voor mijn opvoeding uitgesproken."