Volledig scherm
Dansritueel van Patricia Okenwa in Stabat Mater. Foto Stephen Wright © Stephen Wright

Rondje zielenleed in Bossche kerken tijdens theatrale drieluik 'Stabat Mater'

DEN BOSCH - De Stabat Mater is van alle tijden. Een moeder die treurt om haar gestorven zoon. Zielenleed dat talloze kunstenaars heeft geïnspireerd. Tijdens het theatrale drieluik 'Stabat Mater' bundelen deze week verschillende makers hun krachten.

Sterkst is het dansritueel van choreografe Patricia Okenwa. Met trage, wiegende bewegingen verbeelden drie danseressen hun opgekropte leed. Pas aan het eind weten ze hun lichamen extatisch los te wrikken uit de verkramping. Ondoorgrondelijker is Kristel van Issums video-zevenluik dat prachtig is geïnstalleerd in de Mariënburg-kapel. Zeven vrouwen - met esprit vertolkt door Ulrika Kinn Svensson - ratelen door over hun innerlijke pijn. Maar nergens wordt het opgeklopte leed echt invoelbaar.

Mezzosopraan Cora Burggraaf sluit de cirkel met een poëtische concertvertelling. Centraal staat het gedicht 'Miroir de peine' van Henri Ghéon. Een tijdloze tekst over verlies, meesterlijk getoonzet door Hendrik Andriessen. Burggraaf is een vlotte vertelster, maar Andriessens liedcyclus raakt ze nergens in de kern.

Stabat Mater: nog do 9 en vrij 10 augustus, 17 en 19.30 uur Grote Kerk.

In samenwerking met indebuurt Den Bosch

Den Bosch e.o.