Volledig scherm
© Gretel Vaesen

In de Pioenroosstraat in Eindhoven: Bij duiken vindt Gretel echt ontspanning

SerieHet liefst bel ik spontaan aan wanneer ik een rondje in de straat doe. Laatst kwam ik na zo'n ronde terug en vertelde ik mijn vrouw dat het op de bonnefooi niks geworden was, maar dat ik wel liefst vijf nieuwe afspraken met straatgenoten had staan. Mijn eigen drang naar spontaniteit werd niet overal meteen beantwoord. 

Wat gebeurt er eigenlijk in mijn eigen straat? Journalist Niels Guns wil het weten en gaat bij iedereen in de Pioenroosstraat op de koffie.

Ach, ik begrijp het ook wel: ik kom ook maar ongevraagd binnenzetten overal. En geplande bezoekjes kunnen ook erg gezellig zijn, zo blijkt uit de middag dat ik bij Gretel op visite ga. Ze is Belgische, maar woont sinds 2004 in de Pioenroosstraat. Eigenlijk klinkt ze helemaal niet Vlaams, al heeft ze het nog altijd wel over 'op café gaan'. Ze is rustig, net zoals mijn eigen vooroordeel over Vlamingen me zo af en toe influistert. Het kacheltje staat aan in de woonkamer en Gretel zet twee koppen oploskoffie.

Op haar telefoon laat ze me een paar beroepsmatig gemonteerde filmpjes zien. ,,Dit is echt mijn eigen stijltje, met veel cut-out animaties erin." In één van de filmpjes zie ik Maud Hawinkels, kamperend in het bos, omvergelopen worden door een kudde everzwijnen. Niet echt natuurlijk, maar dankzij de knip,- en plakcapaciteiten van mijn straatgenote. ,,Deze leader heb ik gemaakt voor het tv-programma Natuurrijk, op Omroep Brabant", legt Gretel uit.

,,Je moet echt meters maken met animeren en monteren om het goed onder de knie te krijgen." En dat heeft ze, concludeer ik nadat ze me nog een filmpje laat zien.

Passie voor onderwaterfotografie en illustreren

Op diezelfde telefoon staan ook foto's die ze onder water heeft gemaakt, bij een van haar duiktochten rond Bali. ,,Tijdens het duiken vind ik echt mijn ontspanning. Ondertussen heb ik al meer dan honderd keer gedoken. Iedere keer is het verrassend. Ik probeer me ook steeds meer te bedrijven in onderwaterfotografie."

Die passie leidt weer naar een andere bekwaamheid van Gretel: illustreren. Voor een illustratie-opleiding tekende ze knap een zwart-wit-serie tropische vissen die ze ook op haar telefoon showt. Zou ze best mee mogen pochen, maar het tegengestelde is waar. ,,Het liefst treed ik niet zo op de voorgrond."

Ondertussen krabt de kat aan het luik van de achterdeur en praten we over hoe onwerkelijk het is om één of in het geval van Gretel allebei de ouders te hebben verloren. En: ,,Dapper hoor, hoe jij je energie hier overal in de straat achterlaat." Ze raakt me met dat zinnetje. Blijkbaar laat spontaniteit zich soms wel degelijk plannen.