Klaterend applaus voor veteranen bij fakkeldefilé in Eindhoven

BEVRIJDING 75 JAAREINDHOVEN - Klaterend applaus dat niet wil stoppen, een ruisende vlam omgeven door stilte, een spontaan lang-zal-ze-leven; de geluiden blijven bij na het Fakkeldefilé van woensdagavond in Eindhoven.

Het is zeven uur, een kleine drie uur voordat het defilé op het Stadhuisplein zal zijn afgelopen, als ze er al aan komen. Wat stram, in een rolstoel of zittend op een rollator. Oude mannen in buitenlandse militaire uniformen die geen introductie behoeven op de dag dat Eindhoven 75 jaar vrijheid gedenkt. Het zijn veteranen uit de Tweede Wereldoorlog en het eerste applaus van de avond komt als vanzelf uit de handen van het publiek.

Zingen

Even later, de veteranen Joe Cattini en Armando Marquez worden bij naam genoemd. De speaker feliciteert in één adem de ook aanwezige mevrouw Márquez met haar negentigste verjaardag. Opnieuw is er een spontane reactie van de duizenden mensen die rond het plein staan of zitten. Zingen deze keer. ‘Lang zal ze leven, lang zal ze leven...’

Aan het slot van de plechtigheid: burgemeester John Jorritsma vraagt nu expliciet om een applaus voor de bevrijders van toen. Het geklap klatert en klatert en houdt pas op als de burgemeester het een halt toeroept met een kort ‘bedankt.’

Quote

Een soldaat kwam van een voertuig om mij een reep chocola te geven. Het was een gekleurde mens. Ik heb de liefde voor de gekleurde mens sindsdien altijd bij me gehouden.

Dré Rennenberg, raadslid

Eindhoven, voor zover aanwezig op het plein, toont zijn dankbaarheid met geluid. Het kijkt naar de legervoertuigen die langsrijden, de militairen die het plein op marcheren, de Eindhovense verenigingen die zich presenteren. En het luistert.

Luisteren naar nestor Dré Rennenberg, het oudste gemeenteraadslid, de enige die de bevrijding meemaakte. In een filmpje dat op grote schermen wordt vertoond, vertelt Rennenberg over toen. ,,Ik stond op de Aalsterweg met een kameraad en toen riepen de mensen allemaal: daar heb je de bevrijders! Een soldaat kwam van een voertuig om mij een reep chocola te geven. Het was een gekleurde mens. Ik heb de liefde voor de gekleurde mens sindsdien altijd bij me gehouden.”

Tekst gaat verder onder foto

Volledig scherm
Veteranen. © foto meulenhof/Bert Jansen

Luisteren ook naar de woorden van de burgemeester, die sprak over de mindere kanten van internet en mobiele telefoons. ,,Het lijkt alsof we zijn terechtgekomen in een verbale oorlog, vooral via sociale media. We oordelen snel, drukken op de knop ‘send’ en er is weer een publieke ruzie ontstaan.”

Over 15 december had Jorritsma het, de jaarlijkse naturalisatiedag waarop enkele honderden buitenlanders naar het stadhuis komen om daar het Nederlanderschap te verkrijgen. ,,Als ze een selfie maken voor de Nederlandse vlag, zie je de trots in hun ogen. Ze willen erbij horen.”

Tekst gaat verder onder het kader.

Lachen

Gelachen werd er ook, een beetje. Vraagt de speaker aan een jong lid van de scouting wat er zo bijzonder is aan zijn groep. ,,Ik zou het niet weten.”

Waarna het snel weer ernstig werd, met het spelen The Last Post, de volksliederen van de Verenigde Staten, Groot-Brittannië, Frankrijk, Nederland. En met het ontsteken van het bevrijdingsvuur, door de burgemeester en de Britse veteraan Joe Cattini.

Iets daarna; misschien het meest magische geluid van de avond. Een volgepakt plein is ineens helemaal stil. Er is even niets anders te horen dan het passend ruisen van de vlam.

Volledig scherm
bevrijdingsdefile © foto meulenhof/Bert Jansen