Volledig scherm
Groep acht in 2007 © BeeldWerkt

12 of 20 jaar: Biest-Houtakker blijft heilig voor Groep Acht

VIDEO 2007BIEST-HOUTAKKER - ‘De Vlinderakker, wat is dat nou voor naam? Had het toch bij Antonius gelaten.’ Lieke vindt het maar niks dat aan hun dorpsschooltje in Biest-Houtakker een ander bordje kwam te hangen, terwijl zij ‘op de middelbare’ in Goirle, Oirschot en Oisterwijk zaten. Pim snapt het wel: “De kerk is hier een paar jaar geleden dichtgegaan. En onze school was daarnaar vernoemd. Logisch dus dat ze wat anders hebben verzonnen.”

Verder doen ze er met z’n achten niet al te moeilijk over. Voor maatschappelijke opwinding hebben ze de leeftijd ook nog niet. Twintig jaar oud: chillen baas.

Als de ‘acht van groep acht’ - keurig verdeeld over vier jongens en vier meisjes - haalden ze in 2007 het Brabants Dagblad. De grote wereld lonkte voor ‘n klein klasje. Wat bracht de toekomst? Vage contouren. De vader van

Matthijs had koeien, dus dat leek hem ook wel wat. De moeder van Priscilla werkte op de peuterspeelzaal, dus zag zij dat ook wel zitten. Maar koeien en peuters werden het niet. Eigenlijk ging alleen Ron ‘exact’ de koers volgen die hem in 2007 voor ogen stond, al zat Sanne er ook niet ver naast.

‘Je kunt bij iedereen achterom komen’

Wat de rode draad in hun bestaan is gebleven: ‘de Biest’. Alle acht wonen ze nog thuis, al houdt Matthijs er in Eindhoven een studentenkamer op na. ‘De Biest, dat is de overtreffende trap van saamhorigheid’, stond acht jaar geleden al te plechtig in de krant. Toch is het waar, zegt Lieke: “Je kunt hier bij iedereen achterom komen. Vind ik prettig.” Maar ons-kent-ons kan ook benauwend zijn, weet Tom sinds dit voorjaar. Binnen de kortste keren wist de hele Biest van zijn verkeersongeluk: “Niet leuk.”

Mag de horizon niet wat breder? Joyce drukt haar klasgenoten op het hart net als zij een jaartje ertussenuit te knijpen. “Nu kan het nog, mensen. Ik heb echt een prachtige tijd in Canada gehad.” Het enige wat haar tegenviel, was de afstand tussen de mensen. “Ze zijn er heel sociaal, maar als je een keer wat af wilt spreken, kost je dat uren.” De ruimte en de natuurpracht van Canada blijven wat

Joyce betreft dan ook bij een mooie herinnering. Oud worden, dat doe je in Biest-Houtakker. En ook Lieke, Sanne, Pim en Matthijs willen hier en nergens anders een gezinnetje gaan stichten.

‘Alsof iedereen hier kinderen heeft’

Het bruist in Biest-Houtakker, stellen ze vast aan de lange tafel van Ome Toon, het fonkelnieuwe dorpshuis. “Het lijkt ook wel of iedereen hier kinderen heeft”, verbaast Sanne zich over de vitaliteit van de kleine kern.

“Wie wil er straks kinderen?”, gooit Tom een knuppel in het hoenderhok. Alle acht, zo blijkt, maar haast hebben ze er niet mee. Alleen Priscilla denkt het nog niet zo erg te vinden als ze door een ‘ongelukje’ over een jaar of vijf al achter een buggy aan loopt.

“Hallo zeg”, werpt Lieke tegen. “We zijn nog jong: we zijn nog aan het stappen.” Ze vindt ook dat je een kind wat te bieden moet hebben: “Eerst carrière maken en geld verdienen dus.” Matthijs vult aan: “Voor je echt met iemand gaat settelen, moet je vertrouwen in elkaar opdoen.”

Lees onder de video verder

Afgezien van die ‘rotmobieltjes waar iedereen de hele tijd mee bezig is’, zo windt Ron zich op, vinden ze het een prima tijd om in op te groeien. Klimaatcrisis, vluchtelingenproblematiek, moslimterrorisme: het houdt ze wel bezig, maar wakker liggen ze er niet van.

Pim leest elke dag de krant en kan een onderwerp echt uitpluizen. De minuut stilte van maandag greep hem wel aan: “Gevoelsmatig ligt Biest-Houtakker niet zover van Parijs vandaan.”

De teloorgang van het ‘eigen’ geloof, dat nog niet zo gek lang geleden het leven van alledag in de Biest bepaalde, beroert de acht amper. Terwijl ze toch acht jaar lang, in naam van de Heilige Antonius van Padua, katholiek onderwijs hebben genoten. Ron was de enige die níet zijn communie deed: “Mijn ouders vonden dat ik zelf maar moest uitmaken wat ik ging geloven.”

Daar heeft Ron school mee gemaakt, want het blijft akelig stil op de vraag wie van plan is straks zijn kinderen te laten dopen.

“Misschien”, zegt Lieke dan toch. Zij vindt het ook jammer dat ze niet de kans krijgt om in het wit in de eigen Biestse kerk te trouwen: “Maar dan niet voor het geloof, maar voor de locatie.”

Splitsers zijn ze allang niet meer

Hebben ze in de afgelopen acht jaar nog een reünie gehouden? Ben je mal. Daar komen ze elkaar in het dorp te vaak voor tegen. De ‘Groep van Acht’ is ook geen club op zich. En ‘De Splitsers’ is als naam ook niet blijven hangen. In 2007 noemden ze zichzelf nog wel zo. In groep 3 beeldden ze in de carnavalsoptocht het splitsen van afval uit, vandaar die naam.

‘Splitsers laten zich echt niet opsplitsen’ was de vette kop boven het artikel uit 2007. Ook dat was al te mooi gezegd. Priscilla wil nu ook wel kwijt, wat acht jaar geleden ongezegd bleef. Het was niet zomaar dat zij als enige naar Durendael in Oisterwijk ging. “Ik ben lang een beetje het pispaaltje van de klas geweest.” Maar ze kan er nu ook wel om lachen: “ Jullie ook met je gummetjesclub.”

Dat blijkt een of ander exclusief genootschap met eigen rituelen te zijn geweest. Romantiek van de prille jeugd, waartoe ook de knakkende vingers van Joyce en de okselscheten van Ron behoorden. Moeten we het daar over acht jaar in de krant nog maar eens over hebben? “Zeker!”, roepen de acht in koor.

Volledig scherm
Groep acht in 2015 © John Schouten/BeeldWerkt

8 JAAR GELEDEN EN NU

Tom Ketelaars
Zei 8 jaar geleden: 'Ik wil gymleraar worden'. De havo op het Mill-Hill werd geen succes, 'Sport en Beweging' op Instituut Broers in Tilburg wél. Kan een agogische baan gaan zoeken in de gehandicaptensport, maar 'nu nog even niet'. Actief als kok in het wokrestaurant van de Biest. Denkt er ondertussen over een half jaar in Oostenrijk in het entertainment te gaan werken. Après-ski en zo.

Pim Pijnenburg
Zei 8 jaar geleden: ‘Ik wil begeleider van gehandicapten worden’. Zit, na de havo op het Mill-Hill in Goirle, in zijn laatste jaar van de docentenopleiding bij Fontys in Tilburg. Tweedegraads biologie: gaat lukken. Denkt eraan om niet alleen voor de klas te gaan staan, maar nog een extra opleiding te volgen. Combinatie van onderwijs en verpleegkunde waarschijnlijk.

Joyce Dieker
Zei 8 jaar geleden: 'Ik wil kapster worden'. Ging ook naar Kempenhorst: vmbo-kader (administratie). Vervolgopleiding op Rooi Pannen: marketing, communicatie en evenementen. Ging daarna voor een jaar met haar vriend naar Canada, waar ze op een geitenhouderij ging werken. Keerde in juni van dit jaar terug. Is nu administratief medewerker bij loonbedrijf Reyrink in Haghorst.

Lieke van Pelt
Zei 8 jaar geleden: 'Ik wil kraamverzorgster worden'. Rondde vmbo-kader af op Kempenhorst. Zag de zorg toch niet zitten en koos binnen 'groen' voor 'iets met dieren'. Haar creativiteit gaf daarna toch de doorslag. Haalde op de Rooi Pannen in Tilburg haar mbo-diploma vormgeving. Werkt nu voor een decor- en evenementenbedrijf in Raamsdonksveer.

Matthijs van Oort
Zei 8 jaar geleden: 'Ik wil koeboer worden'. Helpt zijn vader geregeld mee op de melkveehouderij, maar zijn toekomst ligt buiten de agrarische sector. Bouwt, als student op de TU/ecomotive in Eindhoven, mee aan 'Nova', een compleet nieuwe elektrische wagen 'with many modular features'. Legde de basis voor die high tech op de vwo-afdeling van het Mill-Hillcollege.

Priscilla Soetens
Zei 8 jaar geleden: 'Ik wil peuterspeelzaalleidster worden'. Kwam er op de havo-afdeling van Durendael achter dat praktijk haar beter lag dan theorie. Sloeg op de Rooi Pannen in Tilburg de richting recreatie in, compleet met een vijf maanden durende stage in Renesse. Werkt nu als allround medewerkster in lunchroom De Hovel in Goirle.

Ron Heuvelmans
Zei 8 jaar geleden: 'Ik wil technicus worden'. Is zijn bèta-kant trouw gebleven. Toog, na op het Mill-Hill de havo te hebben afgerond, naar Avans in Breda. Op hbo-niveau is mechatronica daar zijn specialisatie geworden: ict, elektrotechniek en werktuigbouwkunde ineen. Zit nu in het vijfde jaar en gaat er vanuit in zijn carrière heel wat software voorbij te zullen zien komen.

Sanne Kroot
Zei 8 jaar geleden: 'Ik wil dierenartsassistente worden'. Ging na het Kempenhorst College in Oirschot naar Helicon MBO in Den Bosch, met dierenverzorging als doel. Sloeg daar niet het pad in dat naar een baan als dierenarts-assistente leidt, maar besloot zich op management toe te leggen. Werkt nu voor dierenhotel Alert in Moergestel. Zelf iets opzetten, daar is ze nog niet aan toe.

BD gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement

Tilburg e.o.