Volledig scherm
In 2006 nam Chris van den Aker na 32 jaar afscheid van de gemeenteraad van Hilvarenbeek. © Marie-Thérèse Kierkels/PVE

Chris van den Aker, gemoedelijkheid zelve in de dorpspolitiek van Hilvarenbeek, op 86-jarige leeftijd overleden

HILVARENBEEK - Hilvarenbekenaar Chris van den Aker, dorpspoliticus pur sang, is vrijdagnacht op 86-jarige leeftijd overleden. Gemoedelijkheid was zijn troef, ook tijdens zijn vijf jaren als wethouder in twee verschillende periodes. 

In 2006 zei hij de politiek na 32 jaar vaarwel. ,,Macht is een groot woord voor een dorp als Hilvarenbeek", zei hij dat jaar in een afscheidsinterview. ,,Ik heb me maar één keer machtig gevoeld, in 2002 toen ik als nestor van de raad mezelf als eerste moest beëdigen en daarna de anderen. Maar dat was te kort voor ingrijpende maatregelen.”

‘Mijn fiets wordt herkend’

Het liefst kwam hij bij mensen thuis: ,,Je ziet mensen in hun vertrouwde omgeving, je ziet de situatie. De mensen stappen voortaan rechtstreeks naar het gemeentehuis, ze gaan naar het spreekuur van de wethouder. Er zijn informatieavonden en de burger heeft de mail ontdekt. Maar mijn fiets, een witte Gazelle, wordt nog steeds herkend.” 

Zijn werk op de AaBe-fabriek wist de zoon van de Biestse brugwachter jarenlang te combineren met het besturen van zijn gemeente. Van den Aker werd in 1974 voor het eerst in de raad gekozen.  Uit onvrede met de landelijke koers van het CDA stapte hij uit die partij om in 1982 met een lokale lijst op de proppen te komen. 

Bij de eerste verkiezingen na de gemeentelijke herindeling van Hilvarenbeek en Diessen waren de twee zetels van Dorpenbelang cruciaal voor de vorming van een college. Curieus genoeg werd hij pas opnieuw wethouder, nadat zijn partij een zetel bij de volgende verkiezingen had verloren. Dertien jaar eerder had hij ook al in het college gezeten. Aan het eind van zijn politieke loopbaan sloot Van den Aker zich aan bij 6KernenBelang. 

Gemeentelijke erepenning

In 2006 werd Chris van den Aker, samen met de andere oud-wethouder Jan Bols, onderscheiden met de gemeentelijke erepenning.  Toen diezelfde Bols tijdens een memorabele raadsvergadering in 1999 clashte met Piet Hesselmans over het Esbeekse bedrijventerrein, verloor Chris van den Aker tegen middernacht zijn geduld. Hij verhief zijn stem: ,,Meneer Hesselmans, uw inbreng hedenavond is van nul en generlei waarde!”

Zo kenden ze in Hilvarenbeek Chris van den Aker niet.

De avond van de Beekse Napoleon 

Volledig scherm
Chris van den Aker installeert in 2002 het gemeenteraadslid Wil Vennix © BeeldWerkt

Iemand uit het eigen midden moest de raad van Hilvarenbeek installeren. Iemand met gezag. Chris van den Aker dus.

door Tom Tacken

Daar staat een voorzitter. Met de handen sereen gevouwen op zijn buik, die niet te dik maar ook niet te dun is, wiebelt hij lichtjes van voor naar achter, als een galjoen dat voorbereid is op veel woeliger baren.  Zijn gezicht met de rode konen oogt als een kunstwerk, maar het is de lijst die de aandacht trekt. Dat welvende haar, alsof een lentebries ermee heeft gespeeld! 

Daar staat Chris van den Aker. Daar staat hij op het hoogtepunt van zijn achtentwintig jaren als raadslid van de gemeente Hilvarenbeek. Hij, de nestor, mag vanavond de nieuwe gemeenteraad installeren, te beginnen met zichzelf. Burgemeester Huisman ligt met een op de luchtwegen geslagen griep in het ziekenhuis. 

Lang duurde het eer helder werd wie dan de eed, verklaring en belofte moest afnemen bij de pas gekozen volksvertegenwoordigers. Jan Bols moest het als loco-burgemeester gaan doen, dachten ze in Hilvarenbeek. Nee, zei commissaris van de koningin Houben. Een demissionair wethouder die de gemeenteraad aan het werk zet, dat strookt niet met de gedachte achter het dualisme. Zo vonden ze ook op het ministerie van Binnenlandse Zaken, dat eveneens over de Hilvarenbeekse kwestie werd geraadpleegd. 

Iemand uit het eigen midden moest het doen. Iemand met het gezag en de wijsheid van jaren. Chris van den Aker dus. 

Ik zou u willen verzoeken te gaan staan’, spreekt Van den Aker. De spanning is tastbaar als allen zich uit hun zetel verheffen. Nu is het moment daar waarop Chris van den Aker, gelijk Napoleon eeuwen voor hem, zichzelve kronen zal. Hij zweert als raadslid belangeloos de gemeenschap te dienen, de vingers als een V in de lucht: ‘Zo waarlijk helpe mij God almachtig.’

Deze enkele minuut is Chris van den Aker het enige echte gemeenteraadslid van Hilvarenbeek, maar de aard van een despoot heeft hij niet. Nederig klinkt het: ‘Ik zal ieder raadslid persoonlijk benaderen. Ik kom bij u langs.’ 

Na afloop zal hij zeggen dat hij dat van burgemeester Straatsma heeft geleerd: voor de mensen gaan staan. ‘Maar ik ben verder gegaan. Ik heb ze ook nog een hand gegeven.’ Want: ‘Ik wilde het stijlvol hebben.’ En dan rolt Chris van den Aker weer gewoon zijn shaggie. 

Brabants Dagblad, 15 maart 2002 

Tilburg e.o.