Volledig scherm
Wavves op Best Kept Secret 2018 © Jaap van der Doelen

De onnavolgbare chemie in de chaos van Wavves

HILVARENBEEK - 'This conversation's getting boring', zo luidt de tekst van 'Way Too Much', het nummer waar de Amerikaanse surf punks van Wavves hun set op Best Kept Secret mee openen. 'Boring' is echter het allerlaatste woord waarmee bezoekers van dat optreden hun ervaring zullen omschrijven.

Stipt om 22:30 begint de band nog in de slechts halfvolle tent bij stage 5. Hoofdact The National sluit min of meer tegelijkertijd de dag op podium 1 af, en kan daar op een volle vlakte uitkijken. Dat maakt dat het rustig is op de rest van het festivalterrein, maar na enkele minuten begint de tent toch al wat voller te stromen, en vanaf het met luid applaus ontvangen 'King of the Beach' ontstaat er een heerlijk punkrock-feest bij het kleine maar uiterst sfeervolle podium.

,,Normally they have security guards when you fall, so be careful", zegt frontman Nathan Williams wanneer na tien minuten wanneer de eerste crowdsurfers boven de hoofden van het publiek getild worden. Het is een vriendelijke boodschap van de zanger die niet altijd om dat soort toegankelijkheid bekend gestaan heeft, maar vandaag straalt hij dan ook niets anders dan speelplezier uit, net als de rest van de band. Hun goed bedoelde boodschap wordt met groot enthousiasme genegeerd, zo blijkt uit het feit dat zodra het nummer 'Daisy' begint er vooraan zelfs een paar krukken ter aanmoediging door de lucht zwaaien.

Het crowdsurfen blijft niet alleen doorgaan, maar wordt door steeds meer fans ondernomen. In zulke grote getale zelfs, dat surfers elkaar tegenkomen en een arm om de schouders slaan, terwijl zij boven een alsmaar vrolijker wordend publiek uittorenen. De nummers van Wavves klinken bovendien catchy als de neten, zonder een seconde aan rauwheid in te boeten. Het maakt stilstaan onmogelijk. Een kwartier voor het einde wordt door de band opgeroepen een cirkel in het publiek te maken; de talloze breed lachende gezichten die vervolgens tegen elkaar opspringen hebben dan aan een half woord meer dan genoeg.

Portemonnee

In al dat vrolijke gewoel gaat het er zeker niet rustig aan toe, maar dat betekent niet dat zo'n chaos niet gemoedelijk kan zijn. Wanneer er bijvoorbeeld een portemonnee gevonden wordt, vindt deze zijn weg naar de handen van zanger Williams, die de naam van de eigenaar met enige moeite probeert voor te lezen: ,,Van den... Ottenblijer?" En jawel hoor, de rechtmatige eigenaar komt zich onder het nodige gejuich melden.

Datzelfde gejuich stijgt ook op uit die kelen als Williams niet veel later een blikje bier achterover tikt, en met een sportieve salto het publiek in zich bij de crowdsurfers voegt. Of het enthousiasme van het publiek de katalysator vormt, of het speelplezier van de band zelf, is onmogelijk te zeggen. Wat wel duidelijk is, is dat er tussen band en publiek vanavond die onmiskenbare chemie ontstaan is die van een concert iets magisch maakt. Na afloop weet iedereen dan ook zeker dat hier iets bijzonders gebeurde.

Dat geldt ook voor een nagenietende bezoeker, die om de hoek bij tent 5 vanaf het urinoir uitkijkt op het hoofdpodium aan de andere kant van het water, waar The National op dat moment bezig is hun set af te ronden: ,,Ik wist eerst niet zeker of ik hier of daar naartoe moest gaan, maar wat ben ik blij dat ik hier bij was."

BD gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement

Tilburg e.o.