Volledig scherm
PREMIUM
. © BD

In de verte de kerk van Erp: prachtig!

In de goede jaren dat er in treinen nog foto's hingen met dorpsgezichten, behoorde mijn geboortedorp tot de uitverkorenen. Terecht natuurlijk, maar verrassend was het wel. Heel soms zat ik in een coupé waar het raak was: onze twee kerktorens, gefotografeerd vanuit een weiland vol gezonde en tevreden koeien. In zwartwit, het moet een vrij oude foto zijn geweest. Want de weilanden die ik ken uit de tijd dat Europa nog niet had verboden er kievitseieren te zoeken, zijn allang volgebouwd. In zo'n coupé keek ik er met onverholen trots naar. Zo mooi en vredig is het dus bij ons. Eigenlijk wilde ik er medereizigers op attenderen, 'kijk nou eens!', maar dat heb ik nooit aangedurfd.
Komt dat nog voor, zo'n dorpsgezicht? Want als je door Brabant fietst zijn de meeste dorpen afgesloten van het vergezicht door een ring van eigentijdse huizen, veelal van het nogal neerslachtig stemmende type 'boerderette'.
Maar gelukkig bestaat het nog dat iemand volschiet bij het zicht op het eigen dorp. Erp! Ik ben er eenmaal doorheen gereden. Er is me weinig van bijgebleven. Maar Kim van Hoof woont er. In een rubriekje in de krant waarin mensen hun dorpsliefde de vrije loop mogen geven, zegt zij: 'Als je vanuit Keldonk over de Hackerom ons dorp binnenrijdt en over de Aa in de verte de kerk ziet, de koeien in een zomerse wei, dat is echt prachtig'.
Ware poëzie! Vooral ook zo mooi door de exacte omschrijving die ieder misverstand bij voorbaat uitsluit: je moet liefdevol naar de verre Erpse kerk kijken vanuit Keldonk, vanaf de Hackerom en dan ook nog eens over de Aa.
Ik stel me zo voor dat na dat stukje in de krant allerlei mensen op precies dat plekje op de Hackerom gaan staan en volmondig 'oooh' roepen. Terwijl Kim van Hoof dit vanachter een boom vol dorpstrots gadeslaat.