Volledig scherm
Jos Denissen © N Reigersman

Het dorp van... Jos Denissen: ‘Haaren is een dapper Gallisch dorpje’

HAAREN - Elk dorp kent ze: mensen die iets bijzonders doen voor de gemeenschap. In hun werk, hobby of als vrijwilliger. Deze week: Jos Denissen.

Een stoplicht, in Haaren? De meesten staan er niet bij stil (of juist wel). Jos Denissen (57), medeoprichter van de Haarense Revue, zit te grinniken aan zijn keukentafel. ,,We zitten nu in het schrijfjaar van de Haarense Revue die elke twee jaar wordt gehouden, en dan kijk je wat er leeft in het dorp. Je wilt zo actueel mogelijk zijn, dus het onderwerp moet volgend jaar ook nog leven.”

Hij vervolgt: ,,Ik stond laatst voor een stoplicht en toen dacht ik: een stoplicht in Haaren? Hier is bijna geen verkeer! Maar dit is geen geschikt onderwerp, want over een jaar is iedereen dat stoplicht weer vergeten. De inrichting van het Mgr. Bekkersplein zou bijvoorbeeld wel een goeie zijn, om maar iets te noemen.” 

Tonproater 

Ooit was Denissen tonproater, maar nu is hij schrijver, producent en regisseur. Toneelspelen en thema’s aan de kaak stellen, daar houdt hij van. En natuurlijk ging 75 jaar Vrijheid Haaren niet aan hem voorbij. ,,Ik ging naar de voetbalclub om te vragen of er mensen waren die als soldaat wilden fungeren tijdens het toneelstuk. In eerste instantie wilde niemand het, maar dan moet je dus een goed verhaal hebben.”

,,Ik zei dat ze eens moesten terugdenken hoe het toen was gegaan en dat we de bevrijders met dit toneelstuk konden eren. Toen wilden diverse leden meedoen, en dat deden ze vól overtuiging. Als je iets wilt, dan moet je dus altijd een goed verhaal hebben.”

Drummen

Terwijl Denissen naar zijn drumstel kijkt, wordt hij stiller. ,,Vroeger heb ik veel gedrumd. Weet je waarom ik het nu weer doe? Door een opmerking van Jolanda, een ALS-patiënte. Ze zei: ‘Doe iets met je talenten.’ Samen met een vriend ben ik in mei 2018 de Mont Ventoux opgegaan, in de strijd tegen ALS. “

,,We wilden het graag voor iemand met ALS doen, die in de buurt woonde. Bij navraag bleek er iemand in Oisterwijk te wonen met ALS: Jolanda dus. We kenden haar niet. Zij was al heel erg ziek. In april 2018 organiseerden we het korenfestival om geld in te zamelen, en in de week ervoor is ze overleden. Vlak daarvoor zei ze nog tegen ons: ‘Maak iets van je leven en doe het vandaag.’”

Trots op

,,De gemoedelijkheid hier. Iedereen mag zijn eigen ding doen. En er is genoeg platform om een gevoel van veiligheid te hebben. Eerst hoorde Helvoirt bij ons, nu gaan we naar Oisterwijk. Ik zie Haaren, Oisterwijk en Moergestel allemaal als waterstofmoleculen. Samen vormen we iets moois: water. Misschien wordt ons wij-gevoel nog wel sterker. We zijn wel een dapper Gallisch dorpje.”