Volledig scherm
Harrie en Maaike, een Feyenoord- en Ajaxsupporter. © Hospice Balade

Het leven in de hospice: ‘Harrie uit de rolstoel voor zijn cluppie’

In de hospiceIn de rubriek ‘In de Hospice’ schrijven medewerkers van hospice Balade in Waalwijk over hun belevenissen. In de tweede aflevering vertelt Maaike over Harrie, een fanatieke Feyenoordsupporter.

Harrie, een tot dan toe zelfstandig wonende man, kwam naar de hospice. Familie had wel goed contact met hem, maar het ging Harrie altijd goed en hij was een man van weinig woorden. In korte tijd was hij ernstig ziek geworden. Harrie kon niet in zijn eigen vertrouwde huisje blijven wonen en dat deed hem zichtbaar zeer.

Harrie keek de kat wat uit de boom op de hospice; het wás ook een grote verandering voor hem. We gaven hem de ruimte om te kunnen landen in de hospice, zoals wij dat noemen - eerst maar eens proberen wat vertrouwen te winnen en dan kunnen we verder.

Embleem

Harrie droeg een trainingsbroek van Feyenoord, want dat was zijn cluppie. Toen ik dit zag en tegen hem zei dat die broek eigenlijk niet kon, omdat ik Ajax-fan ben, begon hij te lachen. “Morgen die broek niet meer aandoen, hoor”, zei ik tegen hem. “Of je moet het embleem maar afplakken, zodat ik het niet kan zien.”

Twee dagen later had ik dienst en Harrie wist dit. Hij zat op het dakterras op mij te wachten en toen hij mij hoorde aankomen, begon hij al te roepen. Ja, daar zat Harrie met een groot T-shirt van Feyenoord aan en met een grijns van oor tot oor. Hij kon bijna niets zeggen, zó veel lol had hij.

Ik liet mijn verbazing blijken en zei meteen: “Bij mijn volgende dienst doe ik een Ajax-shirt aan en gaan we samen op de foto!” Harrie had plezier en dacht dat ik toch geen Ajax-shirt zou hebben. “Jawel hoor, ik heb er eentje van mijn zoon. Het zal mij waarschijnlijk niet passen, maar ik zoek het grootste shirt uit. En al moet ik mezelf erin proppen, ik zal het aandoen!” Geweldig om te zien hoeveel lol die Harrie had.

Duim

Maar ik heb mijn belofte waargemaakt: het shirt en de foto kwamen er. Voor Harrie was het een mooi moment. Hij zat in de rolstoel, omdat hij veel had ingeleverd aan kracht en energie. Toch wilde Harrie voordat de foto werd gemaakt uit zijn rolstoel. Hij kon nog wel even staan, zei hij.

Harrie wilde met zijn duim omhoog op de foto, en ik moest er van hem met de duim omlaag op - Feyenoord was toentertijd immers landskampioen geworden.

De lach op zijn gezicht vergeet ik nooit meer. Mooi dat er ook kan worden gelachen, ook al probeert de dood al om de hoek te kijken.

De foto’s kwamen op zijn kamer te hangen. Hij mocht er nog een kleine week vol trots van genieten.