Volledig scherm
© Thinkstock

Ode aan mijn moeder

GEDICHTENMet deze gedichten brachten tientallen lezers een ode aan hun moeder...

Appeltaart

Zelfgebakken, homemade met de geur van meer
Het deed me aan haar denken
Het deeg verbindend en gelaagd
Gebakken in de vorm van een bast
Met appels vers uit onze kleine boomgaard
Veel partjes maar een geheel
Met het zoete van krenten, rozijnen en een snuf kaneel
Een warme damp die zich verspreid over de keuken
Jij als verdeelpunt in ons midden
Samen vechten om het grootste stuk van jou.

Koosje de Leeuw, Den Bosch

Nu nog aan denken

Ik hou je hand vast
en langzaam wordt die lekker warm.
Je ademt rustig en gestaag,
soms lijkt het dat je stopt,
maar dan volgt er toch nog een diepe zucht.
Waar zou je nú nog aan denken?

Je praat al jaren niet meer,
maar in mijn dromen praat ik met je.
Dat voelt warm, veilig, intens en vertrouwd en...
daar zal ik het mee moeten blijven doen.
Dag lieve mama.

Martine Ruijs-van Gent

In memoriam…

Jouw strelende handen
Jouw sussende woordjes
Jouw kussen: vluchtig veel
Of één ferme dikke!

Jouw klopjes op de schouder
Jouw aaien over de bol
Jouw zorgzame woorden
Jouw liefdevolle blik
Jouw open oren,
Jouw ruime warme hart

De laatste paar dagen
Waren WIJ jouw handen,
Jouw ogen, oren, mond.
En fluisterden we lieve woorden toe,
Streelden je zilveren haren
Kalmeerden je verhitte hoofd.
Het ging allemaal heel vanzelf;
We deelden dit met alle kinderen
Met blikken naar elkaar
Of stevige zoenen, een enkel handgebaar.

De telefoon stond gloeiend

Mobieltjes met berichten.
We waren steeds nabij.
Op handen hebben we je gedragen,
Opgebeurd van alle leed
Tot je zó naar de hemel bent gevlogen.

En in ons hart is feest;
Dankbaar om de kinderen te zijn
Van een moeder
Die ons leerde
Een goed mens te zijn.

Marianne du Maine

Mam

Vannacht sinds tijden
weer gedroomd van haar.
Ze zag er zo mooi uit;
Ik herkende ’n gebaar

In haar houding, in haar
glimlach, zelfs in de
hoed die ze droeg.
En het was helemaal
niet nodig dat ik iets
aan haar vroeg.

Zonder woorden liet zij
weten en zo wist ik genoeg
dat zij daar, waar ze nu is,
het beter heeft dan goed…

Zabel van der Sman-Madjarian, Veghel

Verlaten

Op 10 april 2013 is ze overleden,
de navelstreng definitief doorgesneden.

In 2002 is ze met mijn vader in een verzorgingshuis komen wonen
waar hij op 20 november 2004 aan maag/darmkanker overleed.
Daarna in het huiskamerproject haar dagelijkse dingen deed.

In 2008 moest ze naar een ander huis,
een gesloten afdeling werd haar thuis.

Steeds meer vrijheid werd haar afgepakt.
Dagen zitten in een stoel. De bloem geknakt.

Niet meer lopen, niet meer zien,
niet alles meer horen ook misschien.

Niet meer begrijpen, niet meer praten,
door haar omgeving totaal verlaten.

Loes Westgeest

Handen

Wat zijn ze mooi, wat zijn ze prachtig.
Of je nu 1 jaar bent of 89.
Wat doen ze veel, we kunnen niet zonder.
En wat ze doen, is heel bijzonder.

Jouw handen hebben ons gedragen, vele dagen.
Jouw handen hebben ons gestreeld en met ons gespeeld.
Aan jouw handen leerden we lopen en op het beste hopen.
Jouw handen hebben voor ons gewerkt en ons versterkt.
Je bedacht een plan en je handen creëerden iets moois ervan.

Nu nemen we het stokje over, want je handen liggen voor altijd stil.
Maar ze maakten voor ons het grote verschil.
En wat ze ons konden schenken...
daaraan zullen we altijd denken.

Helma Jansma, Tilburg

Moederdag

Vele zorgen al gedragen
Doch nimmer enig klagen

Ma, altijd ben jij weer daar
Sta je voor ons allen klaar

Als wij al zorgen baarden
Je wist ze te aanvaarden

Verdriet liet tranen vloeien
Maar je liefde bleef bloeien

Moederdag, voor jou alle dagen
Nooit zagen we je versagen

Je werd nooit gedecoreerd
Door ons wel geadoreerd

Bedankt voor alle verstaan
Jij, spil van ons bestaan

Blijf nog lang die veilige haven
Waar wij liefde mogen laven

Peter Trum

Twee-en-negentig

Stil zit zij te dutten in haar stoel,
ogenschijnlijk zonder doel.
Plotseling vraagt zij: 'Heeft iedereen taart?
Ik ben jarig.' En dat in maart.
Zeg niet: 'Mam, je vergist je.' Da's niet verstandig,
kan zij niet zorgen, wordt zij opstandig.
Zeg: 'Iedereen heeft taart en wat te drinken.'
Glimlachend zal zij in sluimer wegzinken.
Haar handen koud, ze kriebelt de jouwe,
de trouwste, de liefste van alle vrouwen.

Mia Savenije, Berkel-Enschot

Ma

Dapper was jij als baby in 1944
onder in je kinderwagen
smokkelde je schoenen, eieren en brood
moeder met kind kreeg weinig vragen.

Flink als klein meisje,
huren ophalen voor je vaders baas
veel ellende achter voordeuren
voor een kind te dwaas.

Stoere oudste dochter
loste alles op, er was altijd wel iets
en toen je zusje een nieuwe kreeg,
deed jij nog wel even met een ouwe fiets.

Vanuit de gedachte de sterkste te moeten zijn,
toen je vader ziek werd en stierf,
oma was veel bij ons in huis,
waarbij jij de titel 'rots in de branding' verwierf.

Ons ontbijt stond elke ochtend klaar,
’s avonds ging je als laatste naar bed
tussendoor even je rijbewijs nog halen
met het gezin mobiel zijn in die ouwe Kadett!

Oma stierf plotseling, jij regelde veel,
en je zusje moest later ook het leven laten gaan
als laatste van het gezin overblijven,
heeft veel met jou gedaan…

Ondanks je verdriet, bleef je positief
hebt van kleinkinderen, neefjes en nichtjes, veel gehouden,
bij je vrijgevigheid zeg je:
'Liever met een warme hand dan met een koude'.

Dapper ben je nu met je eigen ziekte, als je je aanpast,
aan een nieuwe beperkende situatie die zich aandient
toch af en toe hulp accepteert of zelfs vraagt,
je had zoveel beter verdiend.

Bij jou kon ik altijd nog 'kind' zijn,
als oudste dochter zorg ík nu voor jou,
we zetten samen de schouders eronder,
ma, kanjer, weet dat ik van je hou!

Irma van Veldhoven-Brok

Moederdag

De tweede zondag in de mei
vieren we feest en zijn we blij.
Eten we koekjes of gebak,
moeder doet niets, die houdt haar gemak.
Wie zorgt voor de koffie en wie voor de thee?
En wie voor het eten, want dat valt niet mee.
Het is toch maar beter dat moeder dat doet,
dan weten we zeker... alles gaat goed.

Bep Luiten, Uden