Volledig scherm
Karin en Eric Rentmeester in het Inloophuis, waar ze culturen samenbrengen. © Beeld werkt

Karin Rentmeester, de regeltante van Oisterwijk, stampt het ene na het andere project uit de grond

OISTERWIJK - Aanschuiftafel, Boekenhopper, Budgetmaatjes: met man Eric aan haar zij stampt Karin Rentmeester in Oisterwijk het ene na het andere project uit de grond. Mentorhulp Oisterwijk en Stichting Oisterwijk Centraal. Dat zijn de twee paraplu's waar alle ideeën onder vallen als smeerolie voor de samenleving. 

Negen weken maar duurde het ziekbed van de zus van Karin Rentmeester. Op haar sterfbed zei ze: 'Kaat, ga eindelijk eens doen wat je leuk vindt'. Zeven jaar later ligt een multomap gevuld met sociale projecten op tafel. Want andere mensen helpen, dat is wat Karin van den Langenberg als klein Oisterwijks meisje al het leukst van al vond.

Eerst schuift ze twee foldertjes over de tafel: Mentorhulp Oisterwijk en Stichting Oisterwijk Centraal. Het zijn de twee paraplu's waar alle ideeën onder vallen die Karin samen met haar man Eric uitwerkt. Smeerolie voor de samenleving, zogezegd.

Zegt ze tegen een Afghaanse mevrouw: ,,Hoe krijg ik jullie toch achter die dichte gordijnen vandaan?" Krijgt ze als antwoord: ,,Prijsjes winnen vind ik leuk." Roept Karin: ,,Daar hebben wij hier een woord voor: bingo!"

Mahmoud kwam met zijn ziel onder de arm op haar weg. Een Afghaanse jongen van 21 jaar, moederziel alleen op het azc. Hij zwemt nu met Oisterwijkse senioren mee. En laatst legde Mahmoud geveltuintjes in de Waterhoef aan. Dat was dan weer een activiteit binnen Groen voor Grijs, een leefbaarheidsproject van Wageningen University, waar Karin Rentmeester enthousiast bij inhaakte.

De Sociale Academie heeft ze niet van binnen gezien. Haar kneepjes van het welzijnswerk komen niet uit vakliteratuur. Facebook is haar wel vertrouwd. Een mevrouw post dat ze zo graag wandelt maar dan niet alleen, en hup: Karin lanceert het clubje Oisterwijk Wandelt.

Binnenkort krijgt Oisterwijk zijn eigen uitgiftepunt van de Voedselbank. Mooi, denkt Karin, maar als we ook eens gaan zorgen dat er na de voedselpakketten tijd is voor een goed gesprek en een kop koffie?

Is dees ut nou?

Ze heeft de meeste van haar 47 jaren in winkels gewerkt: van visboer Pieter Smit tot bakker Gillis. Achter de toonbank was ze al een halve vraagbaak: ,,Klanten die ergens mee zaten, konden bij mij al gauw hun verhaal kwijt."

Maar op den duur was het 'is dees ut nou?-gevoel' niet langer te onderdrukken. Ingefluisterd door haar stervende zus besloot Karin zich om te scholen tot mentor. ,,Zo iemand regelt zorg en welzijn voor mensen die daar zelf niet toe in staat zijn. Maar ik liep ertegenaan dat het wel negen maanden duurt voor je toestemming van de kantonrechter krijgt. Toen kwamen Eric en ik op Mentorhulp Oisterwijk. Gewoon: iemand heeft een hulpvraag en ik ga kijken wie er kan helpen."

Volgende ervaring: ,,Mensen die bij me aanklopten, konden me meestal niet betalen. Maar zeg tegen zo iemand dan maar eens nee."

Eric vond er wat op: ,,Iedereen kan wat voor een ander betekenen. Dus is 'dienst-wederdienst' ons principe geworden. Als wij jou helpen, kijk dan of jij wat voor een ander kunt doen. De hulpvrager wordt dan een hulpverlener. Op den duur krijg je een community."

Zo werd Mentorhulp Oisterwijk niet echt een verdienmodel, maar bleef het een klein bedrijfje. Ondertussen groeide de faam van Karin wel. ,,Eerst noemden ze me de regeltante van de Waterhoef. Later werd het de regeltante van heel Oisterwijk."

Bij de gemeente liep ze ook in de gaten. ,,Maar om voor subsidie in aanmerking te komen moest er een stichting komen. Dat is Oisterwijk Centraal geworden. Mentorhulp is voor de persoonlijke hulpvragen, Oisterwijk Centraal voor algemene activiteiten."

Een bestuur met mensen die van wanten weten, werd opgetuigd. Karin Rentmeester zit er zelf niet in. ,,Laat mij maar buurten met de mensen. Daar komen de beste ideeën uit voort."

'Out of the box' denken, noemen beleidsmakers dat ook wel. Karin en Eric hebben daar hun eigen variant op gevonden: 'Out of het potje' denken. Welzijnstijgers hebben immers de onhebbelijke neiging bij elk idee eerst te kijken of er een potje voor is. Eric: ,,Vonden ze bij de Rekenkamercommissie van de gemeente zo mooi dat 'out of het potje' in hun verslag is komen te staan."

Excuses

Karin en Eric hebben hun excuses aangeboden: ze waren een half uurtje te laat voor het interview.

Het was wethouder Peter Smit die ze zo lang ophield. Karin: ,,Hij geeft ons echt de ruimte. Elke maand zitten we met hem om de tafel. Hij vindt het fantastisch wat we allemaal doen. Hoe noemde hij het ook al weer?" Eric weet het nog: ,,Wij brengen dichtbij de mens een zorgconcept op maat."

Dan klinkt 'bingo!' toch beter. 

BD gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement

Tilburg e.o.