Volledig scherm
© Marc Bolsius

Beste dokter, als ik straks niet meer ben wie ik was, respecteer dan mijn recht om te sterven.

Beste dokter,

Ik hoop dat u dit nooit leest. Want als u dit leest, betekent het dat ik niet meer ben wie ik was... Dan ben ik afgetakeld tot een breekbare man, met ogen die eeuwig verdwaasd en verschrikt de wereld in kijken. Over wie de zusters zeggen: mijnheer Van Houtert was weer zo onrustig vannacht. Misschien zullen ze mijn natte luier wegnemen en me wassen, zodat ik toonbaar ben voor bezoek. Maar mijn vrienden zal ik niet meer kennen en mijn lief zal in mij enkel nog leegte vinden. Er zal veel verdriet zijn.

Elke dag dankbaar

Als ik dit schrijf, ben ik vijftig. En elke dag dankbaar voor het schitterende leven dat ik mag leiden. Met dierbare vrienden, lieve ouders, een geliefde met wie ik nog heel lang samen hoop te zijn. Met een mooie baan midden tussen mijn soortgenoten, journalisten.

Ik ben bij mijn volle verstand.

Dat ik u nu schrijf, is omdat ik werd opgeschrikt door onze berichtgeving op pagina drie. De rechtszaak over euthanasie. Goddank sprak de rechter uw collega vrij van moord. Uw collega die een einde durfde te maken aan het leven van de patiënt die zo ver heen was, dat ze onmogelijk kon bevestigen dat de wilsverklaring die ze ooit aflegde, nog gold.

Uit het leven stappen

Ik kan alleen maar hopen dat, als mijn tijd is gekomen, het beter geregeld is. Dat ik zelf het heft in handen kan nemen en op een fatsoenlijke manier uit het leven kan stappen. Binnenkort stuurt Pia Dijkstra - toch altijd nog de nieuwslezeres - haar voorstel ‘voltooid leven’ naar de Kamer. Laat politici de wijsheid hebben om de beslissing over leven en dood zoveel mogelijk aan de mens zelf te laten. Hoe democratisch wil je het hebben.

Maar als Den Haag haar eigen salomonsoordeel hoger acht dan dat van de mens zelf, dan wend ik me bij deze tot u, dokter. Respecteer dan dat mijn recht om te sterven even groot is als mijn recht om te  leven. Op mijn verzoek maakte u mij beter, geef me dan ook op mijn verzoek een einde.

Een te zware last

Ik vertrouw op uw vakmanschap, op uw vermogen om in te schatten of het voor mij nog de moeite waard is, of het leven niet te pijnlijk en vreugdeloos is geworden. Of de schrijnende situatie waarin ik ben beland voor mijn geliefden en vrienden niet een te zware last is geworden. 

Ja, misschien vergist u zich. En zal achter mijn lege blik toch nog een flinter levensvreugde en vitaliteit schuilen. Maar uiteindelijk is het dan toch mijn vergissing, want ik heb het zo willen regelen. Dan vraag ik u: gun mij ook het recht om mijn eigen vergissingen te maken en laat mijn leven snel en pijnloos eindigen. Ik denk dat het tegen die tijd mooi genoeg is geweest.