Volledig scherm
PREMIUM
. © BD

Dat jongere mensen geen tijd maken voor vrijwilligerswerk is een grove leugen

Meierijstad zoekt ijverige burgers om parkjes te schoffelen, lees ik op de website. Dat is heel gezellig, kun je meteen bijkletsen met de buurman, klinkt het wanhopig. Eén muisklik verder een bericht dat de spastische David uit Den Bosch een zwemmaatje zoekt die eens per week mee baantjes wil trekken. En de boontjes in de Voedseltuin in Boxtel moeten geplukt worden, maar er zijn te weinig mensen om ze van het land te halen.

Het lijkt wel of er overal een vrijwilligersalarm klinkt. Ik ben gevoelig voor dit soort smeekbedes en ik trap er soms ook in, hoewel het met een jong gezin en werk al zo dringen is om de tijd. Eigenlijk moet ik mijn eigen huis dringend poetsen, maar ik sop de poppenhoek op school. ’s Avonds schrijf ik een verhaal voor het goede doel of loop ik met een collectebus rond.

  1. We zijn zo bang dat we zelfs niet meer voor een keurige mening durven uitkomen
    PREMIUM

    We zijn zo bang dat we zelfs niet meer voor een keurige mening durven uitkomen

    Het is onmiskenbaar en ­verontrustend: er is een angst onze samenleving binnengeslopen. Een angst om te zeggen wat je vindt, om je zaak te bepleiten, om je kop boven het maaiveld uit te steken. Een angst die er pakweg tien, vijftien jaar geleden nog niet was. Die ertoe leidt dat we op de redactie wekelijks mailtjes binnenkrijgen met het verzoek een naam weg te halen bij een artikel op onze site. Waarom we de inzender doorgaans teleurstellen, zal ik zometeen vertellen.